Co znaczy, że się rozstajemy? — zdziwił się mąż, patrząc na żonę. — Dlatego, że dałem pieniądze mojej mamie?

Co to znaczy rozwodzimy się? mężczyzna zapytał żonę ze zdziwieniem. Przez to, że dałem pieniądze matce?
Sto dziewięćdziesiąt tysięcy! Inga rzuciła wyciąg bankowy na stół, patrząc, jak białe kartki rozlatują się po blacie. Robertzie, gdzie są pieniądze?!

Jej mąż nawet nie oderwał wzroku od telewizora, dalej przeskakując kanały.

Jakie pieniądze? mruknął obojętnie.

Te, które oszczędzaliśmy przez trzy lata na wkład własny! Wczoraj było dwieście dwadzieścia pięć tysięcy, dziś trzydzieści pięć!

Robert w końcu podniósł wzrok, wzruszając ramionami, jakby chodziło o drobiazg.

A, to Mama z Kasią poprosiły o pomoc. Co, mam być potworem?

Zapytałeś mnie?! To nasze wspólne oszczędności!

Co ty się tak denerwujesz? Oddam.

Kiedy? Za ile lat? Inga oparła dłonie o stół, pochylając się w stronę męża. Robercie, przecież się umawialiśmy żadnych wydatków bez rozmowy! ŻADNYCH!

Umawialiśmy się, umawialiśmy A jak rodzona matka prosi, to mam odmówić?

A jak twoja żona pracuje po dwanaście godzin dziennie od trzech lat, to nic? To MOJE pieniądze!

Robert skrzywił się i znów wpatrzył w ekran.

Nie dramatyzuj. Zwykła robota.

Pół roku przed tą rozmową Inga siedziała w biurze agencji turystycznej i skrupulatnie liczyła prowizję od ostatniej sprzedaży wycieczek. Liczby w tabelce cieszyły grupa była duża i zamożna.

Jej koleżanka Beata zajrzała przez monitor:

Znowu stukasz w kalkulator? Wciąż zbierasz na wymarzone mieszkanie?

Jeszcze rok, najwyżej półtora, i będziemy mieli własne uśmiechnęła się Inga, odkładając długopis. Robert też się stara, dorabia w warsztacie w weekendy.

Masz szczęście do męża. Mój tylko obiecuje, a wóz stoi.

Tak, mam szczęście zgodziła się Inga, choć wewnętrzny głos szeptał coś niepokojącego.

Beata przysunęła krzesło bliżej.

A ile już uzbieraliście, jak nie sekret?

Dwieście dziesięć tysięcy. Do wymarzonych dwustu pięćdziesięciu już niedaleko.

Nieźle! A gdzie trzymacie? W banku?

Oczywiście, na lokacie. Choć procent niewielki, ale kapie.

Mądrze. Najważniejsze, żeby nie wydać na głupoty.

Inga skinęła głową, ale nie wspomniała, że Robert ostatni miesiąc coraz częściej narzekał na zmęczenie i rzadziej jeździł dorabiać.

Tego samego wieczoru zastała męża na kanapie przed telewizorem. Na ekranie migały ujęcia kolejnego filmu akcji.

Rob, nie byłeś dziś w warsztacie? zapytała, zdejmując buty w przedpokoju.

Jutro pojadę. Coś mnie plecy bolą.

Może do lekarza się wybierzesz?

Daj spokój, samo przejdzie. Robert zmienił kanał. Mama dzwoniła, przy okazji. Kasi potrzebne pieniądze na kurs wizażu.

Inga zastygła, trzymając torebkę.

Ile?

Piętnaście tysięcy, drobiazg.

Drobiazg?! nie wytrzymała. Robercie, to mój miesięczny bonus!

Nie krzycz na cały dom. Nie proszę, żeby brać z oszczędności. Dam z następnej wypłaty.

A jeśli nie starczy?

Starczy, starczy. Nie nakręcaj się.

Inga poszła do kuchni podgrzać kolację, ale apetyt zniknął. W głowie kołatały się nieprzyjemne myśli o tym, ile razy już słyszała podobne prośby od rodziny męża.

***

Dwa tygodnie później sytuacja powtórzyła się z upiorną dokładnością. Klara, matka Roberta, zadzwoniła podczas kolacji.

Halo, mamo? Robert włączył głośnomówiący, nie przerywając jedzenia. Tak, słucham Cieknie? Mocno? Siedem i pół tysiąca? Dobra, jutro przyniosę.

Inga powoli odłożyła widelec i spojrzała na męża.

Robercie, przecież się umawialiśmy najpierw kredyt, potem reszta.

Co, chcesz, żeby sąsiedzi przyszli się skarżyć na moją matkę, że jej kaloryfer kapie? Jakaś ty bezduszna!

Nie jestem bezduszna Inga starała się mówić spokojnie. Twoja matka ma syna Pawła, który mieszka w sąsiednim bloku. Czemu on nie pomoże?

Paweł jest bezrobotny, wiesz przecież.

Jak bezrobotny? W takim czasie, gdy wszędzie szukają ludzi?

Robert oderwał wzrok od talerza.

Słuchaj, nie zaczynaj swoich wywodów. To moja matka, pomogę jej i koniec.

A ja jestem twoją żoną cicho powiedziała Inga. To coś znaczy?

Oczywiście, że znaczy. Ale u mamy kaloryfer

A nasza przyszłość?

Będzie i przyszłość. Nie zbankrutujemy od siedmiu i pół tysiąca.

***

Marek, szef Ingi, wezwał ją do siebie miesiąc po tej rozmowie. Siedział za masywnym biurkiem, przeglądając dokumenty.

Ingo, siadaj. Świetnie poradziłaś sobie z grupą chińskich turystów. Premia będzie solidna dwadzieścia pięć tysięcy.

Dziękuję szczerze się ucieszyła.

Ale zauważyłem trend bierzesz wszystkie nadgodziny, pracujesz w weekendy. Nie przepalasz się przypadkiem?

Nie, wszystko w porządku. Z mężem zbieramy na mieszkanie, każda złotówka się liczy.

Godne podziwu, oczywiście. Tylko zdrowie jest cenniejsze niż mieszkania.

Inga skinęła głową, ale pomyślała, że bez jej nadgodzin nigdy nie uzbierają potrzebnej sumy Robert zbyt często pożyczał pieniądze swojej rodzinie.

Marku, może są jeszcze jakieś dodatkowe zadania? Ktoś z zespołu bierze urlop?

Szef przyjrzał jej się uważnie.

Są, oczywiście. Ale i tak już dużo pracujesz.

Dam radę.

W domu zastała męża z kolegą Tomkiem. Obaj siedzieli w kuchni z piwem, głośno śmiejąc się z jakiegoś żartu.

O, Inga wróciła! Tomek uniósł butelkę na powitanie. Dołącz do nas!

Dziękuję, jestem zmęczona przeszła do lodówki po wodę.

Robert mi opowiadał, jak zbieracie na mieszkanie. Brawo! Skupieni na celu. Ja wciąż nie mogę się zebrać.

Bo ty wszystko wrzucasz w kryptowaluty zaś