Cienie Cygana na białym śniegu

Cień Cygana na białym śniegu

Mroźne, krystaliczne powietrze stycznia zdawało się na zawsze wchłonąć zapach palących się świeczek z choinki i gorzki posmak niedopowiedzianych łez matki. Ostatnie dni w mieście minęły jak bolesne, rozmyte kadry. Alicja bo tak teraz nazywała się dziewczynka nawet nie zdążyła pójść na szkolny bal. Mama, przez łzy i drżące dłonie, kończyła dla niej kostium Królowej Śniegu, ozdabiając niebieską sukienkę cekinami, które błyszczały jak prawdziwe diamenty. Ale święta się nie wydarzyły. Zamiast nich był tylko długi, kołyszący pociąg, zaśnieżone pola za oknem, przypominające olbrzymią pikowaną kołdrę, i lodowaty ucisk smutku pod sercem.

Tata Po prostu przestał istnieć. Nie fizycznie, nie. Po prostu wyparował z ich życia, jakby nigdy go nie było. A potem przyszła babcia, jego matka, z twarzą ostrą i twardą jak siekiera. Jej słowa wbiły się w pamięć Alicji na zawsze, wyraziste, wyostrzone, zabójcze: Znosiliśmy cię tylko ze względu na syna. Drzewo trzeba ścinać według siebie. Wracaj do swojej wsi, skąd przyszłaś. Alimenty będzie płacił, ale więcej żadnych kontaktów. Żad-nych.

I oto stoją na zaśnieżonym placyku przed pochylonym, ale przytulnym domem babci. Wypakowywali skromne rzeczy pod czujnym wzrokiem dziesiątek ciekawskich oczu. Sąsiedzi. Wyszli jak na przedstawienie. Jedni patrzyli w milczeniu, z kwaśnym współczuciem. Drudzy z ledwo skrywaną, kąśliwą złośliwością. A kiedyś, pamiętała Alicja ze słów mamy, ci sami ludzie niemalże zaglądali w oczy, przymilali się do miejskiej, która tak szczęśliwie wyszła za mąż. Teraz widzieli tylko pokonaną, zrzuconą z piedestału.

Wakacje skończyły się w mgnieniu oka. Nowa szkoła powitała ją lodowatą ciszą i kłującymi, badawczymi spojrzeniami. Była obca. Biała wrona w miejskiej sukience, z kokardami, które teraz wydawały się jej śmieszne i krzykliwie naiwne. Dziewczynki, stadem wron, natychmiast rzuciły się na nową zdobycz.
Spójrzcie, Pinokio w spódnicy! rozległ się czyjś piskliwy śmiech. Nogi, patrzcie, nóżki! Jak zapałki!
Alicja skuliła się, próbując stać się niewidzialna, ale ich spojrzenia paliły ją na wylot.

Po lekcjach piekło trwało. Czysty, puszysty śnieg, który rano tak ją kusił, stał się bronią. Gęste, ulepione z nienawiścią śnieżki leciały w nią ze wszystkich stron. Każdy cios był celny i okrutny, aż zapierało dech i zdradzieckie łzy napływały do oczu. Upadła na kolana, zasłaniając głowę rękami, gotowa poddać się, zniknąć, stopnieć właśnie tu, w zaspie.

Aż nagle kakofonia pisków i śmiechu zmieniła się w okrzyki strachu i bólu.
Wal ich, miejska! Żwawiej! rozległ się nad nią dźwięczny, rozbrykany, bezczelny głos.

Podniosła zapłakaną twarz. Przed nią, zasłaniając ją przed lecącymi pociskami, stał chłopak. Zręcznie, niemal machinalnie, lepił i rzucał śnieżne kule z taką szybkością i furią, że prześladowcy już uciekali w popłochu.
Uciekajmy! To ten szalony Cygan! rozniosło się po ulicy.

Odwrócił się do niej. Tak, naprawdę przypominał cygańskiego chłopca z książki: śniada skóra, ciemne, niemal czarne, bujne włosy wymykające się spod starej uszanki, i oczy dwa żarzące się węgle, w których tańczyły wesołe iskry. Próbował zachowywać się sztucznie szorstko, ręce w bok, spojrzenie wyzywające, ale uśmiech, który właśnie pojawił się na jego ustach, był zaskakująco dobry i ciepły.
To ty jesteś ta z miasta? Ja jestem Maksym. No, dla swoich Maks. Jeśli będziesz płakać, znów cię zbiją. Dość. Od dzisiaj uważaj, że jesteś pod moją ochroną. Nikt cię już nie tknie.

Ostatnie słowa wypowiedział z jakąś uroczystą, naiwną powagą, wyraźnie gdzieś je podsłuchawszy i zapamiętawszy. I natychmiast zawstydził się własnego patosu, mocno czerwieniąc się pod śniadą cerą.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Maks, oczywiście, nie był Cyganem. Po prostu przezwisko przylgnęło do nietypowego wyglądu. Okazali się zaskakująco podobni: oboje pochłaniali książki wypożyczane z trzeszczącej, pachnącej starością wiejskiej biblioteki. Maks zdążył już przeczytać wszystkich Vernea i Londona. Ich wspólną obsesją były podróże. Mogli godzinami siedzieć na wzgórzu nad Wisłą, czując, jak potężny wiatr uderza w twarze, i śledzić kolorowe statki odpływające w nieznane. Dzielili się marzeniami: on objechać świat na własnym statku, ona zaśpiewać na wielkiej scenie, by jej głos usłyszano za oceanem.

Mijały lata. Dziecięca przyjaźń stopniowo przetopiła się w coś więcej, delikatnego i głębokiego. Ojciec kupił Maksowi motocykl, i stał się on ich biletem do wolności. Pędzili po polnych drogach, wiatr wył w uszach, zagłuszając słowa, a ona, obejmując go za plecy, krzyczała z zachwytu. Jeździli na odległe jeziora z wędkami, do lasu po jagody, po prostu na koniec świata, jak to nazywali.

Alu, ty dzisiaj no po prostu aż mruży oczy. Piękniejsza niż wczoraj mówił, starając się patrzeć gdzieś w bok, ale ukradkiem łapiąc jej spojrzenie. Tylko mniej kręć się przy tych miejskich modnisiach. Czepiają się ciebie jak muchy do miodu.
Maks, a może cię zżera zazdrość? śmiała się w odpowiedzi, a jej serce śpiewało od tych prostych, nieporadnych słów.

A jakże nie miał zazdrościć? Z brzydkiego kaczątka przemieniła się w pięknego łabędzia. Obudził się w niej niesamowity, mocny, aksamitny głos. Żadne przedstawienie w wiejskim klubie nie obyło się bez jej występu. Wygrała wojewódzki przegląd talentów. I była w niej jakaś magia, wewnętrzne piękno, które przebijało na zewnątrz: oczy z prostych szarych stały się jasnozielone, chód lekki,