Cień Cygana na białym śniegu

Zimny, krystaliczny powietrze stycznia zdawało się na zawsze przesiąknięte zapachem płonących świeczek z choinki i gorzkim posmakiem łez mamy, które spływały po jej policzkach. Ostatnie dni w mieście minęły jak bolesny, rozmazany kadr. Alicja bo tak teraz nazywała się dziewczynka nawet nie zdążyła pójść na szkolną zabawę. Mama, przez łzy i drżącymi rękami, wciąż doszywała jej kostium Pani Miedzianej Góry, ozdabiając zieloną sukienkę szklanymi koralikami, które lśniły jak prawdziwe szmaragdy. Ale święta nie było. Zamiast tego niekończąca się, kołysząca podróż pociągiem, zaśnieżone pola za oknem, przypominające gigantyczną pikowaną kołdrę, i lodowaty ścisk tęsknoty pod sercem.

Tata Po prostu przestał istnieć. Nie fizycznie, nie. Po prostu wyparował z ich życia, jakby nigdy go nie było. A potem przyszła babcia, jego matka, z twarzą ostą i twardą jak siekiera. Jej słowa wbiły się w pamięć Alicji na zawsze, ostre, wygładzone, zabójcze: Tolerowaliśmy cię tylko przez wzgląd na syna. Drzewo należy ścinać według własnej miary. Wracaj do swojej wsi, skąd przyszłaś. Alimenty będzie płacił, ale więcej żadnego kontaktu. Żad-ne-go.

I oto stanęły na zaśnieżonym placyku przed pochylonym, ale przytulnym domem babci. Wyładowywały skromny dobytek pod czujnym spojrzeniem dziesiątek ciekawskich oczu. Sąsiedzi. Wyszli, jak na przedstawienie. Jedni patrzyli z cichym, kwaśnym współczuciem. Drudzy z ledwo ukrywaną, zjadliwą satysfakcją. A kiedyś, pamiętała Alicja ze słów mamy, ci sami ludzie niemalże lizali buty miejskiej”, która dobrze wyszła za mąż. Teraz widzieli tylko pokonaną, zrzuconą z piedestału.

Wakacje skończyły się w mgnieniu oka. Nowa szkoła przywitała ją lodowatą ciszą i kłującymi, badawczymi spojrzeniami. Była obca. Biała wrona w miejskiej sukience, z kokardami, które teraz wydawały się jej śmieszne i krzykliwie naiwne. Dziewczyny, stadem wron, rzuciły się na nową osobliwość.
Patrzcie, Pinokio w spódnicy! rozległ się czyjś piskliwy śmiech. Nogi, nogi! Jak patyki!
Alicja skuliła się, starając się stać niewidzialna, ale ich spojrzenia paliły ją na wylot.

Po lekcjach piekło trwało. Czysty, puszysty śnieg, który rano tak ją kusił, stał się bronią. Gęste, ulepione z nienawiści śnieżki leciały w nią z każdej strony. Każdy cios był celny i okrutny, odbierał oddech i zdradliwie wywoływał łzy. Upadła na kolana, zakrywając głowę rękami, gotowa poddać się, zniknąć, rozpuścić się w tym zaspie.

I nagle kakofonia pisków i śmiechu zamieniła się w okrzyki strachu i bólu.
Wal w nich, miejska! Żwawiej! rozległ się nad nią dzwoniący, psotny, beztroski głos.

Podniosła zalane łzami oczy. Przed nią, osłaniając ją przed latającymi pociskami, stał chłopak. Z wprawą, niemalże automatycznie, lepił i ciskał śnieżne kule z taką szybkością i furią, że prześladowcy już pierzchali.
Uciekajmy! To ten szalony Cygan! rozległo się po ulicy.

Odwrócił się do niej. Tak, naprawdę wyglądał jak cygański chłopiec z książki: śniada skóra, ciemne, niemal czarne, bujne włosy wymykające się spod starej uszanki, i oczy dwa żarzące się węgielki, w których tańczyły wesołe iskry. Starał się trzymać sztucznie szorstko, ręce w bok, spojrzenie wyzywające, ale uśmiech, który właśnie musnął kąciki jego ust, był zdumiewająco dobry i jasny.
To ty jesteś ta z miasta? Ja Maksym. No, dla swoich Maks. Będziesz płakać znowu cię przywalą. Dość. Od dziś uważaj, że jesteś pod moją ochroną. Nikt cię więcej nie tknie.

Ostatnie zdanie wypowiedział z jakąś uroczystą, naiwną powagą, ewidentnie gdzieś to podpatrzył i zapamiętał. I natychmiast zawstydził się własnego patosu, gęsto czerwieniejąc pod śniadą cerą.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Maks, oczywiście, nie był Cyganem. Po prostu przezwisko przylgnęło do niestandardowego wyglądu. Okazali się zaskakująco podobni: oboje zaczytywali się w książki wynoszone ze skrzypiącej, pachnącej starociami wiejskiej biblioteki. Maks zdążył już przeczytać całe Vernea i Londona. Ich wspólną obsesją stały się podróże. Mogli godzinami siedzieć na wzgórzu nad Wisłą, czując, jak potężny wiatr uderza w twarze, i śledzić kolorowe statki odpływające w nieznane. Dzielili się marzeniami: on opłynąć świat własnym statkiem, ona zaśpiewać na wielkiej scenie, by jej głos usłyszano za oceanem.

Mijały lata. Dziecięca przyjaźń niepostrzeżenie przetopiła się w coś więcej, delikatnego i głębokiego. Ojciec kupił Maksowi motor, i to stało się ich biletem do wolności. Pędzili po polnych drogach, wiatr wył w uszach, zagłuszając słowa, a ona, obejmując go za plecy, krzyczała z zachwytu. Jeździli na odległe jeziora z wędkami, do lasu po jagody, po prostu na koniec świata, jak to nazywali.

Alu, dziś jesteś no po prostu aż miga w oczach. Ładniejsza niż wczoraj mówił, starając się patrzeć gdzieś w bok, ale ukradkiem łapiąc jej wzrok. Tylko mniej kręć się koło tych miejskich fircyków. Ciągnie ich do ciebie jak ćmy do światła.
Maks, a ciebie co, zżera zazdrość? śmiała się w odpowiedzi, a jej serce śpiewało od jego prostych, nieporadnych słów.

A jak miał nie zazdrościć? Z brzydkiego kaczątka zamieniała się w pięknego łabędzia. Obudził się w niej niesamowity, mocny, aksamitny głos. Żadna impreza w wiejskim klubie nie obyła się bez jej występu. Wygrała wojewódzki przegląd talentów. I była w niej jakaś magia, wewnętrzne piękno, które przebijało na zewnątrz: oczy ze zwykłych szarych stały się jaskrawozielone, chód płynny, pewny. A on on