Cień Cygana na białym śniegu

Cień Cygana na białym śniegu

Mroźne, krystaliczne powietrze stycznia zdawało się na zawsze wchłonąć zapach płonących świec z choinki i gorzki posmak łez mamy. Ostatnie dni w mieście minęły jak bolesne, rozmyte kadry. Alicja tak teraz nazywała się dziewczynka nawet nie zdążyła pójść na szkolny bal. Mama, przez łzy i drżącymi rękami, wciąż doszywała jej kostium Pani Miedzianej Góry, ozdabiając zieloną sukienkę szklanymi koralikami, które lśniły jak prawdziwe szmaragdy. Ale święta nie było. Zamiast niego niekończąca się, kołysząca podróż pociągiem, zaśnieżone pola za oknem, przypominające ogromną pikowaną kołdrę, i lodowata gula tęsknoty pod sercem.

Tata Po prostu przestał istnieć. Nie fizycznie, nie. Po prostu się rozpuścił, wyparował z ich życia, jakby go nigdy nie było. A potem przyszła babcia, jego mama, z twarzą ostrą i twardą jak siekiera. Jej słowa wbiły się w pamięć Alicji na zawsze, ostre, wyostrzone, zabójcze: Tolerowaliśmy cię tylko ze względu na syna. Drzewo trzeba ścinać według siebie. Wracaj do swojej wsi, skąd przyszłaś. Alimenty będzie płacił, ale więcej żadnych kontaktów. Żadnych.

I oto są na zaśnieżonym wiejskim podwórku przed pochylonym, ale przytulnym domem babci. Wyładowywali skromne bagaże pod czujnym spojrzeniem dziesiątek ciekawskich oczu. Sąsiedzi. Wyszli jak na przedstawienie. Jedni patrzyli z cichym, kwaśnym współczuciem. Inni z ledwo ukrywaną, zjadliwą złośliwością. A kiedyś, pamiętała Alicja ze słów mamy, ci sami ludzie niemalże wchodzili w oczy, przypochlebiając się miejskiej, która dobrze wyszła za mąż. Teraz widzieli tylko pokonaną, wygnaną ze swojego piedestału.

Wakacje skończyły się w mgnieniu oka. Nowa szkoła powitała ją lodowatą ciszą i kłującymi, badawczymi spojrzeniami. Była obca. Biała wrona w miejskiej sukience, z kokardami, które teraz wydawały się jej śmieszne i krzykliwie naiwne. Dziewczyny, stadem wron, natychmiast rzuciły się na nową osobliwość.
Patrzcie, Pinokio w spódnicy! rozległ się czyjś piskliwy śmiech. Nogi, nogi! Zupełne zapałki!
Alicja skuliła się, starając się stać niewidzialna, ale ich spojrzenia paliły ją na wylot.

Po lekcjach piekło trwało. Czysty, puszysty śnieg, który tak kusił rano, stał się bronią. Gęste, ulepione z nienawiści śnieżki leciały w nią ze wszystkich stron. Każdy cios był celny i okrutny, odbierał oddech i zdradliwie wyciskał łzy. Upadła na kolana, zakrywając głowę rękami, gotowa poddać się, zniknąć, stopnieć tu i teraz, w zaspie.

I nagle kakofonia pisków i śmiechu zmieniła się w okrzyki strachu i bólu.
Wal ich, miejska! Żwawiej! rozległ się nad nią dźwięczny, figlarny, bezczelny głos.

Podniosła zapłakaną twarz. Przed nią, zasłaniając ją przed lecącymi pociskami, stał chłopak. Zręcznie, prawie automatycznie, lepił i rzucał śnieżne kule z taką szybkością i furią, że prześladowcy już uciekali w popłochu.
Uciekajmy! To ten szalony Cygan! rozległo się po ulicy.

Odwrócił się do niej. Tak, naprawdę przypominał cygańskiego chłopca z książki: śniada skóra, ciemne, niemal czarne, bujne włosy wymykające się spod starej uszanki, i oczy dwa węgielki, w których tańczyły wesołe iskierki. Starał się trzymać z przesadną szorstkością, ręce w boki, spojrzenie wyzywające, ale uśmiech, który teraz musnął kąciki jego ust, był niezwykle dobry i promienny.
Ty jesteś ta z miasta? Ja jestem Maksym. No, dla swoich Maks. Będziesz płakać znowu cię dopadną. Dosyć. Od dziś uważaj, że jesteś pod moją ochroną. Nikt cię więcej nie tknie.

Ostatnie słowa wypowiedział z jakąś uroczystą, naiwną powagą, wyraźnie gdzieś to podpatrzył i zapamiętał. I zaraz zawstydził się własnego patosu, mocno rumieniąc się pod śniadą cerą.

Tak zaczęła się ich przyjaźń. Maks, oczywiście, nie był Cyganem. Po prostu przezwisko przylgnęło przez nietypowy wygląd. Okazali się zaskakująco podobni: oboje zaczytywali się w książki wynoszone ze skrzypiącej, pachnącej starością wiejskiej biblioteki. Maks zdążył już przeczytać całe Vernea i Londona. Ich wspólną obsesją stały się podróże. Mogli godzinami siedzieć na wzgórzu nad Wisłą, czując, jak potężny wiatr uderza w twarze, i śledzić kolorowe statki odpływające w nieznane. Dzielili się marzeniami: on objechać świat na własnym statku, ona zaśpiewać na wielkiej scenie, by jej głos usłyszano za oceanem.

Mijały lata. Dziecięca przyjaźń niezauważalnie przetopiła się w coś większego, delikatnego i głębokiego. Ojciec kupił Maksowi motocykl, i to stało się ich biletem do wolności. Pędzili po polnych drogach, wiatr wył w uszach, zagłuszając słowa, a ona, obejmując go za plecy, krzyczała z zachwytu. Jeździli na dalekie jeziora z wędkami, w Bieszczady po jagody, po prostu na koniec świata, jak to nazywali.

Alu, ty dzisiaj no po prostu mruży mi się w oczach. Piękniejsza niż wczoraj mówił, starając się patrzeć gdzieś w bok, ale ukradkiem łapiąc jej spojrzenie. Tylko mniej kręć się koło tych miejskich fircyków. Ciągnie ich do ciebie jak ćmy do światła.
Maks, a ciebie co, zżarła zazdrość? śmiała się w odpowiedzi, a jej serce śpiewało od jego prostych, nieporadnych słów.

A jak miał nie zazdrościć? Z brzydkiego kaczątka przemieniła się w pięknego łabędzia. W niej rozkwitł niezwykły, mocny, aksamitny głos. Żaden koncert w wiejskim klubie nie obył się bez jej występu. Wygrała wojewódzki przegląd talentów. I była w niej jakaś magia, wewnętrzne piękno, które przebijało na zewnątrz: oczy z prostych szarych stały się jasnozielonymi, chód pł