Chodź ze mną!

Chodź ze mną! Mam teraz podwórko bez psa. Będziesz dobrym stróżem nie obrażę! Wsiadł na rower i pojechał do wsi. Po drodze dziadek Franciszek obejrzał się nie raz i nie dwa Ale nikt za nim nie biegł.

Ona była nieludzkim psem Tak mówią o ludziach nieludzki Ona była taka sama

Dawno temu, wiele lat wstecz, dziadek Franciszek, wybierając się do lasu po orzechy, znalazł szczenię podrostka. Sam Bóg wie, jak to stworzenie trafiło w głuszę leśną.

Po prostu błądziło wśród drzew w ciszy. Nie było nawet na smyczy Malutkie, mokre po deszczu coś Dziadek zmarszczył brwi i podszedł bliżej.

Niezdarne, niezbyt ładne Ale jednak Spojrzały na niego piwne oczy Nie oczy szczeniaka Oczy mądrego zwierza Dziadek zamyślił się.

Chodź ze mną! Mam teraz podwórko bez psa. Będziesz dobrym stróżem nie obrażę!

Wsiadł na rower i pojechał do wsi. Po drodze dziadek Franciszek obejrzał się nie raz i nie dwa Ale nikt za nim nie biegł. Już prawie zapomniał o tym leśnym spotkaniu.

Zajął się gospodarstwem. A gospodarstwo rodziny nie było małe: trzy tuczniki, świnia z dziesięcioma prosiętami, krowa Łaciata, z tuzin kur, sześć kaczek z kaczątkami i kot Pluto

Dziadek Franciszek skręcił papierosa Nie lubił tych sklepowych. Otworzył furtkę i już miał w końcu odpocząć, usiąść na ławce przed domem, gdy nagle zamarł

Patrzyły na niego piwne oczy Tak uważnie I tak dziwnie, że dziadek nie wiedział, co robić.

No to idziemy na podwórko? Po długiej pauzie szczeniak cofnął się i zniknął w ciemności.

Tak trwało nie dzień i nie dwa Piwne oczy obserwowały go każdego wieczoru, jakby oceniały, jakby szukały w nim pokrewnej duszy

Aż pewnego dnia, gdy dziadek Franciszek siedział na ławce przed domem i kręcił papierosa, ona podeszła do niego Obwąchała go i położyła się u jego stóp

Dziadek Franciszek nie był zbyt czułym człowiekiem, do zwierząt przywykł podchodzić raczej użytkowo I nie zliczyłby, ile w jego życiu padło świń, krów, kur i innych stworzeń

No ale pies jest do pilnowania, koty do łapania myszy Już nawet nie pamiętał, ile psów odeszło za jego czasów. Kogoś otruli, ktoś sam padł od chorób Teraz też buda na podwórku stała pusta.

Na początku lata Grom oddał ducha Bogu Weterynarz powiedział, że kleszcze I nikt specjalnie nie rozpaczał po Gromie. Dziadek Franciszek twardy chłop, skąpy w łzach

A jego żona Katarzyna była jeszcze twardsza Oj, charakter miała babka. Cała wieś do dziś pamięta, jak cielaka jednym uderzeniem pięści między oczy zabiła, tylko za to, że się bawił i bodł, gdy przyszła go napoić

Dziadek Franciszek zaciągnął się papierosem i spojrzał na szczeniaka leżącego u jego stóp. Piwne oczy uważnie go obserwowały

No cóż, zwierzę, wygląda na to, że postanowiłeś u mnie zamieszkać? To słuchaj Karmić cię będę dwa razy dziennie, czym Bóg da Ale krzywdzić nie będę. Buda jest. Ciepła. Wypuszczać cię będę czasem na noc, na parę godzin Twoim zadaniem jest pilnować podwórka! Żeby nikt obcy nie przeszedł bez strachu! Jeśli się zgadzasz, chodź ze mną!

I tak zaczęło się jej nowe życie Dziadek Franciszek nazwał ją Burzą. Skąd usłyszał tak piękne i dźwięczne imię, pozostaje zagadką Teraz Burza miała ciepłą budę, duże gospodarstwo i łańcuch

Czas mijał, i z niezdarnego podrostka przemieniła się w ogromnego, pięknego, potężnego psa, którego bała się cała wieś. Krążyły nawet plotki, że w jej żyłach płynie wilcza krew

Taka była przerażająco piękna i niezwykła I zwyczaje miała zupełnie nie psie. Żadnych uniżonych merdań ogonem, żadnego lizania rąk

Gdy zbliżał się do niej dziadek Franciszek, jego żona czy krewni, Burza po prostu spokojnie leżała i patrzyła na nich swymi mądrymi oczami.

Ale obcych była gotowa rozszarpać Nawet prawie nie szczekała Warczała A ten ryk był przerażający Ale tylko za dnia Dlatego jej budę przenieśli z podwórka na ogród, żeby sąsiedzi nie bali się pukać do furtki.

Za to nocą dziadek Franciszek czasem puszczał ją z łańcucha, mówiąc:

Za trzy godziny wracam, żebyś tu była! Widzisz, dojarki boją się rano na udój iść przez ciebie! Żebyś nikogo nie tknęła!!! Trzy godziny!

Nikogo nigdy nie ugryzła ani nie przestraszyła Może inne miała zainteresowania Ale zawsze o wyznaczonej godzinie dziadek Franciszek znajdował ją w budzie, za co bardzo ją szanował A może Nie, wtedy jeszcze nie potrafił

Trzeba powiedzieć, że szczeniąt Burza rodziła regularnie, jak to w naturze. Ale najdziwniejsze, że choć bali się jej we wsi, szczenięta rozchodziły się jak świeże bułeczki.

Przyjeżdżali nawet z innych wiosek po szczeniaki. Bo choć Burzy się bali, to szanowali Bez powodu gardła nie darła Tylko w słusznej sprawie

Był zwykły letni dzień. Po śniadaniu Burza spokojnie leżała przy swojej budzie, wygrzewała się na słońcu i jednym okiem obserwowała, jak mała Marysia bawi się w piaskownicy pod cieniem ogromnego drzewa przy furtce, a drugim jak babcia Kasia grzebie w swoim ogródku

Burza wiedziała już, że babcia Kasia przywiązuje wnuczkę do drzewa, żeby nie poszła gdzieś i zajmuje się gospodarstwem. Marysia miała wtedy ledwie trzy lata, a rodzice przywozili ją czasem na weekendy.

I ta mała od razu biegła nie do kogo innego, tylko do Burzy, rozkładając rączki:

Buuuzio! Buuuzio!

A psie serce ściskało się z radości i miłości do tej małej istoty! I tego nieszczęsnego dnia Burza pilnowała Marysi, babci Kasi I zasnęła

Obudziło ją to, że coś boleśnie zadrapało ją po nosie pazurami. Burza otworzyła oczy. Kot Pluto siedział przed nią i niemal ochryple syczał:

Zrób coś! Marysia zaraz utonie!

Burza