Chcesz mojego męża? To twój!” – powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiety, która stanęła w jej drzwiach.

Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, twój jest! powiedziała żona z uśmiechem, zwracając się do nieznajomej kobiety stojącej w progu.

Czekaj chwilę, Kasia! Ktoś dzwoni do drzwi. Oddzwonię, jak sprawdzę, kto to, rzuciła Ewa niechętnie, przerywając rozmowę telefoniczną z przyjaciółką z dzieciństwa. Kasia opowiadała z humorem o urodzinach teściowej, a Ewa śmiała się tak, jakby oglądała najlepszy kabaret.

Podeszła do drzwi, zajrzała przez wizjer i zamarła ze zdziwienia. Spodziewała się sąsiada, bo obcy nie mieli łatwego dostępu do ich zamkniętego osiedla. Ale przed drzwiami stała młoda kobieta o dziwnym wyglądzie, której Ewa nigdy wcześniej nie widziała.

Postanowiła nie otwierać lepiej unikać kontaktów z nieznajomymi, zwłaszcza w czasach pełnych oszustów. Ewa miała jasną zasadę: żadnych rozmów z obcymi. Naiwni dają się nabrać, ale ona do nich nie należała.

Sięgnęła po telefon, by wrócić do rozmowy z Kasią, ale dzwonek rozległ się ponownie. Kobieta na zewnątrz była uparta, pewna, że ktoś jest w domu.

Ewa została sama mąż, Marek, poszedł do kolegi pomóc mu w pracach w ogrodzie. Wróciła do drzwi i spojrzała przez wizjer uważniej.

Coś w tej kobiecie wydawało się dziwne i zarazem żałosne, ale Ewa nie wyczuwała zagrożenia.

Co najgorszego może się stać, jeśli otworzę i każę jej iść? Potem wrócę do spokojnego weekendu, pomyślała. Pewnie się zgubiła albo próbuje wcisnąć mi jakiś badziew.

Zdecydowana, otworzyła drzwi. Kobieta w przedpokoju natychmiast się wyprostowała, nerwowo poprawiając włosy przed mówieniem.

Dzień dobry! To pani Ewa? zapytała, bawiąc się szalikiem. No jasne, że pani po co w ogóle pytam?

Ciekawe, pomyślała Ewa. Oszuści stają się coraz bardziej wyszukani. Nawet wie, jak mam na imię.

Kim pani jest i czego chce? Stoi pani tu od pięciu minut. Nie zapraszałam pani, więc niech pani mówi szybko albo idzie! rzuciła Ewa stanowczo.

Marek jest w domu? zapytała nieznajoma, zaskakując ją.

No proszę! pomyślała Ewa podejrzliwie. Wie nawet, jak ma na imię mój mąż. Jest przygotowana.

Przyszła pani do Marka? spytała, choć zamierzała powiedzieć coś zupełnie innego.

Nie, przyszłam porozmawiać z panią. Ale jeśli Marek jest w domu, będzie mi trudniej, odparła kobieta z dziwną szczerością.

Trudniej? O co chodzi? zastanawiała się Ewa, coraz bardziej ciekawa.

Nie ma go. Czego pani chce?

Może lepiej porozmawiamy w środku. Dziwnie mówić o takich rzeczach na korytarzu, zasugerowała kobieta, nabierając pewności.

Nie ma mowy! Nie znam pani i nie wpuszczam obcych. Niech pani mówi i szybko, odparła Ewa.

Naprawdę chce pani rozmawiać o szczegółach mojego związku z Markiem tu, przy sąsiadach? uśmiechnęła się ironicznie.

Co? Jakiego związku? wykrzyknęła Ewa głośniej, niż planowała.

Ewa, wszystko w porządku? Dlaczego krzyczysz? zapytała pani Nowak, sąsiadka, która właśnie wyszła z windy.

A, dzień dobry, pani Nowak! Wszystko gra. Jak tam pogoda? próbowała odwrócić uwagę.

Chyba będzie padać, odparła sąsiadka, choć wyraźnie nie spieszyła się do siebie, ciekawa sytuacji.

Proszę wejść, mruknęła Ewa niechętnie, wpuszczając kobietę.

W środku nieznajoma rozglądała się po mieszkaniu z zainteresowaniem.

Ma pani pięć minut. Proszę mówić, powiedziała Ewa, blokując drogę do salonu. To nie muzeum.

Nazywam się Kinga, zaczęła kobieta, zdejmując szalik i płaszcz. Marek i ja jesteśmy w sobie zakochani.

O, jak oryginalnie! Nic lepszego pani nie wymyśliła? przerwała Ewa z sarkastycznym uśmiechem.

Co jest nieoryginalnego? Ludzie się zakochują to normalne. Nie jest pani pierwszą żoną, której mąż odchodzi, odparła Kinga pewnie, próbując minąć Ewę.

I jest pani pewna, że on już mnie nie kocha, a kocha panią? spytała Ewa, wciąż się uśmiechając.

Absolutnie! Inaczej bym tu nie przyszła, odparła Kinga.

No więc problem w tym, że mój mąż nie kocha nikogo. Nie potrafi. Więc się pani myli, powiedziała Ewa spokojnie.

Kinga próbowała coś odpowiedzieć, ale w tej chwili drzwi się otworzyły i wszedł Marek

Marek stanął zdziwiony na widok nieznajomej w przedpokoju.

Kinga? Co ty tu robisz w sobotę? Coś się stało w pracy? zapytał zdezorientowany.

Nie, przyszła po ciebie, oznajmiła Ewa, rozkoszując się sytuacją.

Po mnie? O co chodzi? Coś się stało? dopytywał Marek.

Nie, kochanie. Przyszła, żeby cię zabrać. Na zawsze, odparła Ewa z ironicznym uśmiechem.

Kinga, wyraźnie zmieszana, szybko narzuciła płaszcz i zaczęła się wycofywać.

Już idziesz? A co z Markiem? Nie po niego przyszłaś? Szczerze mówiąc, chętnie go oddam, zażartowała Ewa.

Ale Kinga już wybiegła, nie odzywając się więcej.

O co chodziło? spytał Marek, kompletnie zagubiony.

Ty mi powiedz! Dlaczego ta kobieta przyszła żądać rozwodu i twierdzić, że się do niej wprowadzisz? zapytała Ewa, krzyżując ręce.

Serio? odparł Marek, szczerze zaskoczony. Nie mam pojęcia, o co chodzi. W pracy zaczęła się dziwnie zachowywać, ale nigdy nie dałem jej powodu. Mam dość takich głupot. Obiecałem ci, pamiętasz?

Dobrze. Bo mnie znasz, Marek na takie rzeczy nie ma miejsca. Ale serio, niektóre kobiety zrobią wszystko, by naprawić swoje poplątane życie, powiedziała Ewa, kręcąc głową.

Marek zdjął buty i poszedł do kuchni, a Ewa na chwilę zamyśliła się. Obiecała sobie, że nie pozwoli, by takie sytuacje zakłócały spokój ich domu. Mimowolnie uśmiechnęła się na myśl, jak żałosny był cały plan Kingi.

Było jasne, że ich związek jest mocniejszy, niż komuk