Chcesz mojego męża? Proszę bardzo!” – powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiety, która pojawiła się w jej drzwiach.

Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, jest twój! powiedziała żona z uśmiechem, zwracając się do nieznajomej kobiety stojącej w progu.

Czekaj chwilę, Kinga! Ktoś dzwoni do drzwi. Oddzwonię, jak tylko sprawdzę, kto to i czego chce, rzuciła niechętnie Ewa, kończąc rozmowę z przyjaciółką z dzieciństwa. Kinga opowiadała właśnie z humorem o urodzinowej imprezie swojej teściowej, a Ewa śmiała się tak, jakby oglądała najlepszy kabaret.

Podeszła do drzwi, zajrzała przez wizjer i zamarła. Spodziewała się sąsiada, bo obcy rzadko mieli dostęp do ich strzeżonego bloku. Ale za drzwiami stała młoda kobieta o dziwnym wyglądzie, której nigdy wcześniej nie widziała.

Postanowiła nie otwierać lepiej unikać kontaktów z nieznajomymi, zwłaszcza w czasach, gdy oszuści tylko czekają na łatwowiernych. Ewa miała zasadę: zero rozmów z obcymi. Nie należała do tych, którzy dają się nabrać.

Sięgnęła po telefon, by kontynuować rozmowę z Kingą, lecz dzwonek znów się odezwał. Kobieta na zewnątrz była uparta, pewna, że ktoś jest w domu i zdeterminowana, by dostać odpowiedź.

Ewa była sama w mieszkaniu; jej mąż, Marek, poszedł do kolegi pomóc mu w pracach w ogrodzie. Wróciła do drzwi i spojrzała przez wizjer jeszcze raz, przyglądając się nieznajomej uważniej.

Coś w niej było dziwne i jednocześnie żałosne, ale Ewa nie czuła zagrożenia.

Co najgorszego może się stać, jeśli otworzę i każę jej iść? Potem wrócę do spokojnego weekendu, pomyślała. Pewnie się zgubiła albo chce mi wcisnąć jakiś badziew.

Zdecydowana, otworzyła drzwi. Kobieta na korytarzu natychmiast się wyprostowała, nerwowo poprawiając włosy przed mówieniem.

Dzień dobry! To pani Ewa? zapytała, bawiąc się chustą na szyi. A no tak, oczywiście że pani po co w ogóle pytam?

Ciekawe, pomyślała Ewa. Oszuści stają się coraz bardziej wyszukani. Nawet wie, jak mam na imię.

Kim pani jest i czego chce? Staje pani tu od pięciu minut. Nie zapraszałam pani, więc niech pani mówi, o co chodzi, albo idzie! powiedziała Ewa stanowczo.

Marek jest w domu? zapytała nieznajoma, zaskakując Ewę.

No proszę! pomyślała Ewa, podejrzliwie. Wie nawet, jak ma na imię mój mąż. Jest przygotowana.

Przyszła pani do Marka? zapytała, choć zamierzała powiedzieć coś zupełnie innego.

Nie, przyszłam porozmawiać z panią. Ale jeśli Marek jest w domu, będzie mi trudniej, odparła kobieta z dziwną, swobodną szczerością.

Trudniej pani? O co chodzi? zastanawiała się Ewa, coraz bardziej zaciekawiona.

Nie ma go. Czego pani chce?

Może lepiej wejdziemy do środka. Dziwnie rozmawiać o takich rzeczach na korytarzu, zasugerowała nieznajoma, nabierając śmiałości.

Nie ma mowy! Nie znam pani i nie wpuszczam obcych. Niech pani mówi szybko, odparła Ewa.

Naprawdę chce pani dyskutować o intymnych szczegółach mojego związku z Markiem tutaj, przed sąsiadami? uśmiechnęła się kobieta ironicznie.

Co? Jaki związek? wykrzyknęła Ewa głośniej, niż planowała.

Ewa, wszystko w porządku? Dlaczego krzyczysz? zapytała pani Nowak, sąsiadka z piętra, która właśnie wyszła z windy.

A, dzień dobry, pani Nowak! Wszystko gra. Jak tam na dworze? próbowała odwrócić uwagę Ewa.

Zanosi się na deszcz, odparła sąsiadka, choć wyraźnie nie spieszyła się do wchodzenia do siebie, ciekawa, co się dzieje.

Proszę wejść, mruknęła Ewa niechętnie, wpuszczając nieznajomą do środka.

W środku kobieta rozejrzała się po mieszkaniu z zainteresowaniem, jej wzrok zatrzymując się na różnych przedmiotach.

Ma pani pięć minut. Proszę mówić, powiedziała Ewa, zamykając drogę do salonu. To nie muzeum.

Nazywam się Jagoda, zaczęła kobieta, zdejmując chustę i płaszcz. Marek i ja jesteśmy w sobie zakochani.

Och, jak banalnie! Nie mogła pani wymyślić czegoś oryginalniejszego? przerwała jej Ewa z sarkastycznym uśmiechem.

Co w tym banalnego? Ludzie się zakochują to się zdarza. Nie jest pani pierwszą żoną, której mąż odchodzi, odparła Jagoda pewnie, próbując przejść obok Ewy.

I jest pani pewna, że on już mnie nie kocha, a kocha panią? spytała Ewa, wciąż się uśmiechając.

Absolutnie! Inaczej bym tu nie przyszła, odparła Jagoda śmiało.

Problem w tym, że mój mąż nie kocha nikogo. Nie wiem, czy potrafi. Więc się pani myli, droga pani, powiedziała Ewa spokojnie.

Jagoda próbowała coś odpowiedzieć, ale w tej chwili drzwi się otworzyły i wszedł Marek

Marek stanął jak wryty, widząc nieznajomą kobietę w przedpokoju.

Jagoda? Co ty tu robisz w sobotę? Coś się stało w pracy? zapytał zdezorientowany.

Nie, przyszła po ciebie, powiedziała Ewa, rozkoszując się sytuacją.

Po mnie? O co chodzi? Czy coś się stało w biurze? dopytywał Marek, coraz bardziej zmieszany.

Nie, kochanie. Przyszła, żeby cię ode mnie zabrać. Całkowicie, odparła Ewa z ironicznym uśmiechem.

Jagoda, wyraźnie speszona, szybko narzuciła płaszcz i zaczęła się wycofywać w stronę drzwi.

Już idziesz? A co z Markiem? Nie po niego przyszłaś? Mówię szczerze, chętnie go pani oddam, zażartowała Ewa, prowokująco.

Ale Jagoda już wyszła, nie mówiąc ani słowa.

O co w tym wszystkim chodziło? zapytał Marek, kompletnie zagubiony.

Ty mi powiedz! Dlaczego ta odważna kobieta przyszła domagać się rozwodu i twierdzić, że się do niej wyprowadzisz? zapytała Ewa, krzyżując ręce.

Mówisz poważnie? odparł Marek, autentycznie zszokowany. Nie mam zielonego pojęcia, o co chodzi. Zachowywała się ostatnio dziwnie w pracy, ale nie dałem jej żadnego powodu. Mam dość tych głupot. Obiecałem ci, pamiętasz?

Dobrze. Bo mnie znasz, Mare