Chcę żyć dla siebie i tylko dla siebie

O, Jadwigo, dzień dobry! Przyszłaś do matki? zawołała sąsiadka z balkonu.
Dzień dobry, pani Krystyno. Tak, do mamy.
Możesz z nią porozmawiać westchnęła kobieta. Zupełnie się zmieniła po rozwodzie, biedaczka.
Co pani ma na myśli? spięła się Jadwiga.
Mam problemy ze snem, budzę się wcześnie. Widziałam ją pewnego ranka, koło piątej, wysiadającą z taksówki. I wyglądała powiedzmy, nie tak jak zwykle. Może nawet trochę niepewnie. Wszyscy sąsiedzi już plotkują. W jej wieku! I po co wyrzuciła twojego ojca? Tak, zawinił, ale kto nie ma grzechów? Tyle lat razem głupota rozwodzić się teraz.

Dziękuję, pani Krystyno powiedziała Jadwiga, przełykając ślinę. Porozmawiam z nią.

Tymi słowami ruszyła szybko do domu. Jej matka rzeczywiście wyrzuciła ojca pół roku temu, po tym jak przyłapała go na zdradzie. Jadwiga prosiła, by się nie spieszyła wszystko można naprawić. Ale matka była nieugięta. I co dziwne nie popadła w depresję, jak można by się spodziewać, lecz przeciwnie, tryskała energią. Nowe ubrania, tańce, bary, przyjaciółki rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiła.

Jadwidze było trudno to zaakceptować. Sama miała wkrótce ślub, planowali dzieci. A jej matka w barze do rana? Jaką będzie babcią? Jak przedstawi ją teściowej, skoro jedna robi na drutach swetry, a druga bawi się nocą w klubach?

Gdy weszła do domu, matka wyszła na spotkanie z imbrykiem w dłoni i szerokim uśmiechem. Ubrana nie w znoszony szlafrok, lecz w elegancki, beżowy kostium. Zrobione paznokcie, pedicure, sztuczne rzęsy widać było, że cieszy się życiem.
No jak tam, Krzysiek? zapytała, stawiając kubki na stole.
Wszystko w porządku odparła Jadwiga, starając się opanować ton. A ty?
Wspaniale! Wczoraj siedziałyśmy z dziewczynami w barze do rana. Tańczyłyśmy, potem karaoke. Co za zabawa!

Pani Krystyna mi wszystko opowiedziała wtrąciła Jadwiga ponuro. Że wróciłaś o piątej rano i wyglądałaś pijana.
Matka się zaśmiała.
No a co myślałaś? W barze pijesz herbatę?

Jadwiga nie wytrzymała.
Mamo, nie sądzisz, że trochę przesadzasz?
W czym?
No, powiedzmy, nie masz już dwudziestu lat. Co za tańce, co za kluby? Ty powinnaś być przykładem. Będziesz babcią!
Jestem kobietą, która wreszcie jest wolna. Nie zamierzam żyć według cudzych scenariuszy.
Ale żyłaś tyle lat z tatą! Jak możesz tak łatwo to odrzucić?

Matka zamilkła, po czym spokojnie, ale stanowczo powiedziała:
Twój ojciec mnie zdradził. To nie był błąd, tylko świadomy wybór. A ja nie chcę już być tylko służącą. Chcę żyć. Dla siebie. Tyle lat żyłam dla rodziny. Teraz robię, co chcę.
Ale masz prawie pięćdziesiąt!
I co? Mam się starzeć według harmonogramu?

Jadwiga zrozumiała, że posunęła się za daleko.
Przepraszam, nie chciałam cię urazić. Po prostu się martwię.
Jeśli się mnie wstydzisz, nie zapraszaj na ślub. Ale wiedz jedno: nie zasłonię siwych włosów chustą ani nie ubiorę się w workowatą sukienkę. Będę tańczyć i może nawet flirtować. Czuję się dobrze.
Nie, mamo, chcę, żebyś tam była. Tylko
Tylko ciotka Krystyna nie pochwala? No cóż, mnie to nie obchodzi. Ja wreszcie żyję.

Gdy wróciła do domu, opowiedziała wszystko narzeczonemu.
Nie wiem, jak mam to odebrać.
Krzysiek się roześmiał:
Moim zdaniem twoja matka jest wspaniała. Nie załamała się, wybrała życie. To nie zbrodnia być szczęśliwym.

W weekend Jadwiga zadzwoniła do matki.
Mamo, chodźmy do SPA, a potem do baru z muzyką na żywo?
Nie będzie ci wstyd?
Powiem, że jesteś moją starszą siostrą zaśmiała się Jadwiga.
No to umowa. Ale pamiętaj, nie wracamy wcześnie.

Ten dzień był przełomowy. Jadwiga po raz pierwszy zrozumiała, jaką siłę ma jej matka. I że może powinna się od niej uczyć być sobą. Żyć nie tak jak trzeba, ale tak, jak czuje.