Rankiem stan pana Michała gwałtownie się pogorszył. Dusił się. — Nikita, niczego mi nie trzeba. Żadnych waszych leków, nic. Błagam cię tylko o jedno — pozwól pożegnać się z Przyjacielem. Proszę. Odłącz to wszystko ode mnie… Wskazał na kroplówki. — Nie mogę tak odejść. Rozumiesz, nie mogę… Po jego policzku spłynęła łza. Nikita wiedział, że jeśli wszystko odłączy, pan Michał może nawet nie zdążyć dojść do drzwi. Do nich zeszli się mężczyźni z całej sali. — Nikita, naprawdę nie da się nic wymyślić? Tak nie można… — Wiem… Ale to szpital, wszystko sterylne. — A co tam… Spójrz, odchodzi i nie może się pożegnać. Nikita wszystko rozumiał. Ale co mógł zrobić? Wstał. Może wszystko. Niech to wszystko diabli wezmą: etat, firmę ojca. Niech go zwolnią. Nagle napotkał spojrzenie Ani, w którym widział podziw. Wybiegł na zewnątrz. — Przyjacielu, proszę cię, tylko cicho. Może nikt nie zauważy. Chodź, chodź do pana. Już otwierał drzwi, kiedy drogę zastawiła mu pani Emma Edwardowna. — Co to ma znaczyć? — Pani Emmo Edwardowno… Proszę, pięć minut. Pozwólmy im się pożegnać. Później mnie zwolnicie. Kobieta milczała dłuższą chwilę. Kto wie, co działo się w jej głowie, ale nagle ustąpiła drogę na bok. — Dobrze. W takim razie mnie też mogą zwolnić. — Przyjacielu, za mną! Nikita ruszył pędem przez korytarz szpitala, Przyjaciel obok. Z przodu Ania otwierała drzwi. Pies, jakby coś wyczuł, w dwóch skokach był już pod drzwiami sali… kolejny skok i Przyjaciel stoi na tylnych łapach przy łóżku pana Michała, przednie łapy opiera na brzegu łóżka. W sali zaległa cisza. Mężczyzna otworzył oczy. Próbował podnieść rękę, ale nie mógł. Przeszkadzały kroplówki. Wyrwał je więc drugą ręką. — Przyjacielu! Przyszedłeś… Pies położył głowę na piersi pana Michała. Ten pogłaskał go raz, drugi. Uśmiechnął się… Uśmiech zastygł mu na ustach. Ręka opadła. Ktoś powiedział: — Pies płacze… Nikita podszedł do łóżka. Przyjaciel rzeczywiście płakał. — Dość. Idziemy… Idziemy… *** Nikita usiadł na płotku, a Przyjaciel zniknął w krzakach i tam się położył. Do Nikity podszedł facet z sali, ten, który kiedyś pierwszy oddał swoje kotlety. Podał mu paczkę papierosów. Nikita spojrzał na niego, chciał powiedzieć, że nie pali, ale machnął ręką. Zapalił. Obok przysiadła Ania. Miała czerwone oczy, spuchnięty nos. — Aniu… To mój ostatni dzień. — Dlaczego? — Wiesz… Byłem tu najpierw za karę, potem żeby pokazać ojcu, że potrafię… Miał oddać mi firmę. Ale nie o firmę chodzi. Nie mogę. Wracam do domu i powiem mu wprost – twój syn jest nikim. Przepraszam, Aniu… Nikita odszedł. Złożył wypowiedzenie, spakował rzeczy. Ania patrzyła przez okno, jak podjeżdża mercedesem, wysiada. Otwiera drzwi pasażera i rusza do krzaków. Mówi coś do Przyjaciela, potem idzie do samochodu, opiera się o niego i czeka. Pies podszedł po pięciu minutach. Długo patrzył Nikicie w oczy, potem wskoczył do auta. Ania znów płakała. — Nie jesteś nikim! Jesteś najlepszy! *** Kilka dni później Ania zobaczyła idącego z ordynatorem mężczyznę, który bardzo przypominał Nikitę. Zbiegła po schodach na zewnątrz. — Pan jest tatą Nikity? Ordynator spojrzał na nią zdumiony. — Aniu, o co chodzi? — Zaraz, panie doktorze, możecie mnie potem zwolnić! To pan? Wadim Olegowicz także patrzył zaskoczony na drobną dziewczynę z uroczymi piegami. — Tak, to ja. — Nie wolno panu! Słyszy pan? Nie wolno panu myśleć, że Nikita jest nikim! Jest najlepszy! Jako jedyny miał odwagę dać człowiekowi przed śmiercią pożegnać się z przyjacielem! Nikita ma serce i duszę! Ania obróciła się na pięcie i wróciła do budynku. Wadim Olegowicz uśmiechnął się. — Widziałeś to? Sergiusz Mikołaj powiedział: — No i co z nią zrobić? Dobra dziewczyna, ale zawsze chce prawdę! — To źle? — To nie zawsze dobrze… *** Minęły trzy lata. Z bramy pięknego domu wyszła cała rodzina. Nikita pchał wózek, a Ania prowadziła na smyczy ogromnego, zadbanego psa. Doszli do rzeki, gdzie Ania puściła psa luzem. — Przyjacielu, nie uciekaj za daleko! Pies wielkimi susami pobiegł do rzeki. Po kilku minutach dziecko w wózku zaczęło płakać. Przyjaciel natychmiast tymi samymi skokami znalazł się przy wózku. Ania się zaśmiała: — Nikita, wygląda na to, że niania nam niepotrzebna! Co tak od razu przybiegłeś? Sonia tylko smoczek zgubiła. Dziecko znów zasnęło, Przyjaciel zajrzał do wózka i dopiero, gdy upewnił się, że jest w porządku, rzucił się w pogoń za motylem…

Rano Stanisławowi Jerzemu pogorszyło się. Dusił się.
Karol, nic mi nie trzeba. Nie chcę waszych lekarstw, niczego. Proszę cię tylko o jedno pozwól mi pożegnać się z Przyjacielem. Proszę Odłącz to wszystko ode mnie
Wskazał ręką na kroplówki.
Nie mogę tak odejść. Rozumiesz, nie mogę
Po jego policzku spłynęła łza. Karol wiedział, że jeśli wyłączy aparaturę, Stanisław może nawet nie dotrwać do wyjścia z sali.

Z całej sali zebrali się wokół niego mężczyźni.
Karol, nie wierzę, że nie da się nic zrobić. To nie w porządku
Ja to rozumiem. Tylko że tu jest szpital, wszystko musi być sterylne.
Mamy to gdzieś! Popatrz, człowiek nawet w spokoju odejść nie może.
Wszystko rozumiał. Ale co mógł zrobić? Karol wstał. Przecież może wszystko. Do diabła z zasadami, niech wyrzucą go z pracy, niech firma ojca idzie precz. Odwrócił się gwałtownie i napotkał spojrzenie Jadzi. Było w nim coś z podziwu.

Karol wybiegł na zewnątrz.
Przyjacielu, proszę cię, tylko cicho, może nikt nie zauważy. No chodź, chodź do pana.
Otwierał już drzwi, gdy ktoś zagrodził mu drogę. Przed nim stała doktor Elżbieta Edwardowna.
Co tu się wyprawia?
Pani doktor Elżbieto Proszę, pięć minut. Niech się pożegnają. Wszystko rozumiem. Zwolnią mnie później.
Chwilę milczała. Kto wie, co działo się wtedy w jej głowie W końcu zrobiła krok w bok:
Trudno. Niech mnie też wyrzucą.

Przyjacielu, za mną!
Karol pognał przez szpitalny korytarz, Przyjaciel przy jego boku. Przed nimi Jadzia już otwierała drzwi. Pies, jakby przeczuwając coś ważnego, w dwóch susach był pod drzwiami sali Jeszcze jeden skok i Przyjaciel już stał na tylnych łapach przy łóżku Stanisława Jerzego, przednimi opierając się o brzeg łóżka. W sali panowała martwa cisza. Chory otworzył oczy. Spróbował podnieść rękę, lecz przeszkadzały mu kroplówki. Wyrwał je drugą ręką.
Przyjacielu! Przyszedłeś
Pies położył łeb na piersi Stanisława Jerzego. Ten pogłaskał Przyjaciela. Raz, drugi. Uśmiechnął się Uśmiech zastygł na jego ustach. Dłoń opadła. Ktoś wyszeptał:
Pies płacze
Karol podszedł do łóżka. Przyjaciel naprawdę płakał.
Dobrze Chodźmy Chodźmy już

***
Karol usiadł na płotku; Przyjaciel przepadł w krzakach. Do Karola podszedł jeden z pacjentów ten, który kiedyś pierwszy oddał mu swoje mielone. Podał mu paczkę papierosów. Karol spojrzał, miał już powiedzieć, że nie pali, ale machnął ręką. Zapalił.
Obok usiadła Jadzia. Miała czerwone oczy, spuchnięty nos.
Jadziu To mój ostatni dzień tutaj.
Dlaczego?
Na początku byłem tu za karę, a potem Chciałem udowodnić ojcu, że dam radę, miał mi firmę przepisać. Ale to nie o firmę chodzi. Nie dam rady. Wracam do domu. Powiem mu prosto w oczy twój syn jest do niczego. Wybacz mi, Jadziu

Karol odszedł. Napisał rezygnację, spakował rzeczy. Jadzia obserwowała przez okno, jak podjechał pod wejście swoim mercedesem, wysiadł. Otworzył drzwi pasażera, podszedł do krzaków, coś szeptał Przyjacielowi, wrócił do auta i czekał. Pies dołączył do niego po kilku minutach. Długo patrzył Karolowi w oczy, a potem wskoczył do samochodu.
Jadzia znowu płakała.
Nie jesteś do niczego! Jesteś najlepszy!

***
Po kilku dniach Jadzia zobaczyła, jak z dyrektorem szpitala idzie mężczyzna bardzo podobny do Karola. Zbiegła po schodach i wybiegła na zewnątrz.
Czy pan jest tatą Karola?
Dyrektor spojrzał na nią zdumiony.
Jadzia, co się dzieje?
Poczekajcie, panie dyrektorze, potem możecie mnie zwolnić! To pan?
Władysław Olegowicz popatrzył również zaskoczony na filigranową dziewczynę z uroczymi piegami.
Tak, ja.
Pan nie ma prawa! Słyszy pan! Nie wolno panu myśleć, że Karol jest do niczego! Jest najlepszy! Był jedynym, który nie bał się i pozwolił człowiekowi pożegnać się z przyjacielem. Karol ma serce i duszę!
Jadzia odwróciła się i weszła znów do szpitala. Władysław pokiwał z uznaniem głową:
Widzisz, jaka?
Dyrektor szpitala odparł:
I co robić z taką? Dobra dziewczyna, ale zawsze domaga się prawdy!
A to źle?
Nie zawsze jest dobrze

***
Minęły trzy lata.
Z pięknej willi wyszła cała rodzina. Karol prowadził wózek, a Jadzia trzymała na smyczy ogromnego, zadbanego psa. Szli nad Wisłę, Jadzia spuściła psa ze smyczy:
Przyjacielu, nie oddalaj się za bardzo!
Pies wielkimi susami pognał w stronę rzeki. Po dwóch minutach dziecko w wózku zaczęło płakać. Przyjaciel natychmiast znalazł się przy dziecięcym wózku.
Jadzia się roześmiała.
Karol, chyba nie potrzebujemy niani. Co się stało, Przyjacielu? Sonia tylko zgubiła smoczek.
Dziecko zasnęło z powrotem, Przyjaciel zajrzał do wózka i dopiero gdy upewnił się, że wszystko w porządku, pognał za motylemPrzyjaciel z powagą rozglądał się, po czym podniósł smoczek z trawy i ostrożnie podał Jadzi. Mała Sonia natychmiast wtuliła się w ukochaną zabawkę. Karol spojrzał z uśmiechem na Jadzię, potem na psa dawną przystań swojego strachu, dziś gwarancję bezpieczeństwa.

Nad rzeką przysiedli razem na ławce. Słońce igrało na falach Wisły, a wiatr plątał Jadzi włosy. Przyjaciel wyciągnął się u ich stóp, a Sonia gaworzyła, próbując złapać go za łapę. Karol uniósł wzrok na błękitne niebo.

Pamiętasz ten dzień? zapytał cicho Jadzię. Gdy sądziłem, że wszystko przegram.
Jadzia przytuliła się do jego ramienia.
Zyskałeś siebie, Karolu. I nas wszystkich.

Przyjaciel spojrzał na nich, zamachał ogonem i wydał się przez chwilę uśmiechać. W powietrzu czuć było ciepło zwyczajnego szczęścia cichego, wywalczonego, zbudowanego z odwagi kilku prostych gestów.

A kiedy słońce zaczęło zanurzać się w rzece, Karol pochylił się do córki i do Przyjaciela.

Chodźmy do domu. Tu wszystko wreszcie jest na swoim miejscu.

Od strony ścieżki dobiegł radosny szczek. Przyjaciel podskoczył, dziecko wybuchło śmiechem. Karol objął Jadzię. Razem ruszyli w stronę domu tam, gdzie czekały na nich spokój i nowe, codzienne czułości.

I gdzie Przyjaciel zawsze pilnował, by nikt już nigdy nie odszedł samotnie.