Brat zgodził się zaadoptować mojego syna

Mój mąż i ja jesteśmy małżeństwem od dwóch lat, długo czekałam, aż mi się oświadczy, bo jakoś mu się nie spieszyło. Przed ślubem znaliśmy się przez pięć lat. Ma trudny charakter, co tu dużo mówić.

Wiedziałam, że na dziecko będę musiała poczekać jeszcze dłużej. Ja już bardzo chciałam zajść w ciążę, żeby takie małe szczęście biegało po naszym domu. Ale mąż był temu przeciwny. Powiedział, że jeszcze nie chce dziecka, a nawet nie wie, czy w ogóle będzie chciał. Nie mogłam tego zrozumieć.

Ale oczywiście nie da się kontrolować wszystkiego, więc spełniło się moje marzenie, zaszłam w ciążę. A co na to mój mąż? Nic, po prostu uciekł. Nawet mnie to rozśmieszyło, bo naprawdę, kiedy dowiedział się, że jestem w ciąży, poczekał do wieczora, po cichu spakował swoje rzeczy i w nocy uciekł.

Co jeszcze można powiedzieć? W zasadzie powinnam się po nim czegoś takiego spodziewać.

Urodziłam cudownego chłopca, a kiedy zobaczyłam, że jest podobny tylko do mnie, byłam jeszcze bardziej szczęśliwa. Żyjemy tylko we dwoje od czterech lat.

Ale naszą małą rodzinę dotknęło nieszczęście – poważnie się rozchorowałam. Zemdlałam, kiedy sprzątałam mieszkanie. Lekarze powiedzieli, że to rak.

Ostatnio rzeczywiście nie czułam się dobrze, ale byłam pewna, że ​​to z przepracowania. Zostało mi niewiele czasu. Jak to zrobić, jak powiedzieć synowi, że zostanie sam? Wiedziałam jedno – nie oddam go do domu dziecka, nie chcę, żeby tam trafił, niech to będzie moje ostatnie życzenie.

W szpitalu odwiedził mnie mój brat, z którym nie rozmawialiśmy od piętnastu lat, nasze relacje były bardzo złe. Od dawna jest żonaty i ma córkę. Zdałam sobie sprawę, że brat jest jedyną szansą dla mojego syna na normalne życie.

Poprosiłam go, żeby wziął Dawida (tak ma na imię mój syn) do siebie. Nic nie powiedział, wyszedł do żony, która czekała na korytarzu. Ale dobrze słyszałam ich rozmowę.

– Żartujesz? Jaki znowu syn? Co cię obchodzi, co się z nim stanie? Mamy wystarczająco dużo naszych spraw, córkę trzeba wychować, a ty chcesz wziąć jakieś obce dziecko? Sama jest sobie winna, wiedziała, za kogo wychodzi za mąż i czyje dziecko rodzi. Leży tutaj, a mąż nawet nie przyszedł!

– Czy ty mówisz poważnie, Kaśka? To jest moja siostra! Sam kiedyś przestałem z nią rozmawiać, ale teraz to zupełnie inna historia.

– Och, siostra, no i co jeszcze? Mówię ci, że jej dziecka nie będzie w naszym domu. Jeszcze tylko jednej gęby do karmienia nam brakuje.

Dalej nie słuchałam, zaczęłam płakać, żal mi było mojego małego Dawidka, bo wyglądało na to, że będzie musiał pójść do domu dziecka. Brat wszedł do sali i powiedział mi coś, czego się nie spodziewałam.

– Wiem, że wszystko słyszałaś, ale Kaśka wcale taka nie jest. Jest miłą i dobrą kobietą, po prostu nie spodziewała się takiego obrotu sprawy. Obiecuję, że zabiorę Dawida, będzie mieszkał ze mną, w naszej rodzinie i będzie szczęśliwym dzieckiem. Jesteś moją siostrą i bez względu na to, co się między nami wydarzyło, spełnię twoje ostatnie życzenie, – powiedział.

– Dziękuję, tak bardzo ci dziękuję… – odpowiedziałam.

Teraz mogę spokojnie spędzić z moim synem tyle czasu, ile będzie mi dane, bo jestem pewna i spokojna, że nie będzie sam.