Bardzo chciałem mieć swoją rodzinę, chciałem mieć córkę i syna, tak, jak moi rodzice przeżyć razem całe życie i cieszyć się z sukcesów moich dzieci. Wszystko zmieniło się w jednej chwili, gdy do mnie do pracy przyszła młoda dziewczyna. Momentalnie utonąłem w jej oczach. Pobraliśmy się, urodziło nam się dwoje dzieci, ale pewnego ranka Julia powiedziała, że ​​musimy się rozwieść.

Bardzo chciałem mieć swoją rodzinę, chciałem mieć córkę i syna, tak, jak moi rodzice przeżyć razem całe życie i cieszyć się z sukcesów moich dzieci, ale to jakoś nie wyszło. Poszedłem na studia i na pierwszym wykładzie zobaczyłem Martę. Od razu się zakochałem, długo za nią chodziłem, myślałem, że jest moją drugą połową jabłka. W rezultacie chodziliśmy ze sobą przez rok, po czym mnie zostawiła. Nie rozumiałem jak i dlaczego, bo przecież wszystko było dobrze. Ale wyszło, jak wyszło i uznałem, że teraz najlepszą rzeczą, którą mogę zrobić, to skoncentrować się na studiach.

Tak minęły moje lata na uniwersytecie, niezbyt burzliwie. Miałem na swoim koncie kilka krótkich romansów, ale żaden z nich nie przerodził się w poważny związek.

Co robić, tak się zdarza, widocznie to jeszcze nie był mój czas.

Po studiach postanowiłem założyć własny biznes i całkowicie się w nim pogrążyłem, nie miałem już czasu na romanse.

Wszystko zmieniło się w jednej chwili, gdy do mnie do pracy przyszła młoda dziewczyna. Momentalnie zatonąłem w jej oczach. Oczywiście, zatrudniłem ją, bardzo mi się podobała. Chyba już wtedy się w niej zakochałem. Trochę się bałem, ale zacząłem okazywać jej swoją uwagę, a ona się odwzajemniała. Zaczęliśmy się spotykać i już miesiąc później mieszkaliśmy razem. Wszystko było w porządku, przedstawiłem Julię mojej rodzinie i nagle niesamowita wiadomość – zostanę ojcem! Byłem taki szczęśliwy. Miałem mieć córkę. Wszystko, o czym marzyłem, stawało się rzeczywistością.

Od razu powiedziałem, że Julia nie może pracować. Powinna być po prostu szczęśliwą żoną i matką. Ja całymi dniami byłem w pracy, a wieczorem moja ukochana witała mnie w domu. Wkrótce wzięliśmy ślub, a wesele postanowiliśmy zorganizować po urodzeniu córki.

Julia urodziła naszą dziewczynkę. Ależ to było szczęście!

Pół roku później czekała nas kolejna dobra wiadomość – miałem po raz drugi zostać ojcem. Nie wiedziałem jak na to zareagować, bo byłem już po uszy zaangażowany w naszą córkę, rodzinę, pracę, no ale nic, trzeba było sobie poradzić.

Żona trochę się denerwowała, ciąża była trudna, a córeczka też była bardzo aktywna i wymagała ciągłej opieki. W tym za bardzo nie mogłem pomóc, rodzina się powiększała i musiałem zarobić na jej utrzymanie. Ja byłem zmęczony, moja żona była zmęczona, zaczęliśmy się od siebie oddalać i nie było to już to, czego oczekiwałem od życia. Szczęście gdzieś się rozproszyło.

Julia urodziła mojego syna, wszystko wydawało się być w porządku, ale staliśmy się dla siebie jak obcy ludzie. Mechanicznie wypełnialiśmy wobec siebie pewne zobowiązania. To już nie była rodzina. Coraz częściej zostawałem dłużej w pracy, a Julia coraz częściej zostawiała dzieci z babcią i wychodziła gdzieś z koleżankami, czasem do nocnych klubów, a potem na karaoke. Zupełnie nas nie poznawałem, mieliśmy rodzinę, mieliśmy dwoje dzieci, a byliśmy sobie zupełnie obcy.

Pewnego wieczoru Julia powiedziała, że ​​idzie na przyjęcie urodzinowe do przyjaciółki. Zostałem z dziećmi. Moja żona przez całą noc nie odbierała telefonu, a do domu wróciła rano. Była jakaś odmieniona. Dzieci jeszcze spały, a Julia powiedziała, że ​​musimy porozmawiać.

Poszliśmy do kuchni, zrobiłem dla nas kawę, ale na pewno nie spodziewałem się, że usłyszę coś takiego:

– Muszę ci coś powiedzieć, wczoraj wieczorem byłam z innym mężczyzną. Zrozum, zmieniliśmy się, oddaliliśmy się od siebie. Ani ja nie czuję się szczęśliwa przy tobie, ani ty nie jesteś szczęśliwy ze mną. To nie może dłużej trwać.

Tego ranka nie było łez, nie było krzyków, oboje zrozumieliśmy, że nasza rodzina nie ma przyszłości.

Rozstaliśmy się spokojnie. Dzieci zostały z Julią, a ja mogłem się z nimi w każdej chwili zobaczyć.

Ponownie zostałem sam, ale tym razem znowu wiedziałem, że to po prostu jeszcze nie mój czas. Nie spotkałem jeszcze tej mojej jedynej, wszystko przede mną, wierzyłem, że jest gdzieś bardzo blisko.

Moja żona zaczęła żyć własnym życiem, dzieci coraz częściej zostawały u babci. Na ile mogłem, starałem się spędzać z nimi jak najwięcej czasu. W każdy weekend zabierałem je do siebie, chodziliśmy na spacery, wyjeżdżaliśmy na wycieczki. W międzyczasie Julia miała już kolejnego adoratora, ale mnie to nie przeszkadzało. Łączyły nas tylko dzieci.

To był czwartek. Wróciłem zmęczony z pracy i postanowiłem trochę odpocząć. Zacząłem czytać moją ulubioną książkę, aż nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Nie spodziewałem się tego dnia żadnych gości. W drzwiach stała Julia. Była wyraźnie przygnębiona, zaprosiłem ją do środka. Zrobiłem jej herbatę, długo milczała. Jakby z całych sił zbierała się, żeby coś powiedzieć.

– Wiesz, byłeś jedynym, który naprawdę mnie doceniał, a ja tego wtedy nie rozumiałam, ciągle szukałam czegoś lepszego, dopóki nie zostałam sama.

– Julka, czy coś ci się stało?

– Nic specjalnego, po prostu znowu zostałam sama… Wybacz, zniszczyłam naszą rodzinę, ale może uda nam się wszystko cofnąć?

– Julia, oboje się postaraliśmy, żeby wszystko zniszczyć, ale nic nie da się już odbudować. Mamy dzieci, ale to wszystko, co nas teraz łączy. Już cię nie kocham. A poza tym nie mów, że jesteś sama. Już nigdy nie będziesz samotna, masz syna i córkę, doceń to. Romanse to sprawa drugorzędna, dzisiaj jest jeden, jutro będzie inny.

Julia dopiła herbatę. Przez kilka minut siedzieliśmy w milczeniu, a w końcu ona postanowiła wrócić do domu, mówiąc tylko cicho przy drzwiach: „Dziękuję”.

Zostałem sam w mieszkaniu. Przez chwilę posiedziałem w kuchni, umyłem filiżanki i wróciłem do mojej książki.

W życiu wszystko ma swój początek i swój koniec, i niestety, nie da się cofnąć czasu. Możemy tylko żyć myślą o lepszej przyszłości.

Ja tak właśnie zrobiłem. Po zamknięciu wszystkich spraw związanych z poprzednim związkiem – bardzo szybko poznałem nową dziewczynę i mam nadzieję, że tym razem to będzie na zawsze. Właściwie jestem szczęśliwy, ​​więc nie będę wybiegać myślami za daleko naprzód. Po prostu żyję tu i teraz, i wam też to polecam.