Babcia: Bliska, Obca, lecz Rodzinna

— Babciu, a ty możesz być babcią jeszcze raz?

— Co ty tam, Weroniko, majaczysz? Nie rozumiem.

— Słuchaj, babciu, wszystkie dzieci na podwórku mają babcie. Jedni mają jedną, drudzy dwie, a ja mam aż cztery. Dwie moje rodzone i jeszcze po jednej od mamy i taty. A Andrzejek nie ma ani jednej. Strasznie mi go żal.

— Więc chcesz, żebym ja została jego babcią?

— Ojej, babciu, no przecież! Nie oddawać cię, ale się podzielić. Żebyś i jemu placki smażyła i ciepły szalik na zimę zrobiła.

— Ach, ty moja cebulowa zgryzoto… Miał Andrzejek babcię Nelę. Przyjaźniłyśmy się od małego. Szkolne koleżanki, nierozłączne jak dwie krople wody. Tylko że odeszła… W tym wypadku. Właśnie gdy Andrzejek się urodził.

— Babciu, czemu płaczesz?

— Ciężko, dzieciątko. Pojechali z dziadkiem po młodą mamę ze szpitala. Rano wyjechali. A na przeciwko — tir, ogromna ciężarówka. Kierowca zasnął za kierownicą… Zderzenie. Odeszli. Och, jak to boli…

— Babciu… Nie płacz. Andrzejka i tak będę do nas zapraszać. Uwielbia twoje placki. I zrób mu skarpety na Nowy Rok, dobrze?

— Jasne, że zrobię. Tylko, Weroniko, nie mów mu nic. Skoro mama nie powiedziała — to znaczy, że tak trzeba. Umiesz dochować tajemnicy?

— Umiem, babciu. Obiecuję.

— No to dzielna z ciebie dziewczynka. A teraz leć do dzieci — obiad niedługo.

Wypadłam na podwórko i zaczęłam skakać na skakance. Chłopaki pod domem Szymka ścigali się, kto dalej plunie. Wygrał Szymek — po minach było widać: śmiał się, a Kuba z Andrzejkiem byli naburmuszeni.

— Chodźcie! Ktoś się wprowadza do pustego domu!

— Kto ostatni, ten świnia ogoniasta!

Ruszyliśmy hurmem na sąsiednią ulicę. Dom stał pusty już drugie lato. Ale dziś stała przed nim ciężarówka, a mężczyźni wnosił meble. Podbiegliśmy. Jeden pulchny pan zdjął czapkę, przetarł spocone czoło:

— Dzieciaki, gdzie tu można się napić wody?

— Mogę przynieść z domu!

— Albo u hydrantu!

— Pokażecie?

— Chodźcie, pokażemy. A kogo przywieźliście?

— Starszą panią. Babcię. Bądźcie dla niej mili, dobrze? Nie zostało jej już nikogo. Tylko tyle wiem.

— My jesteśmy mili! A możemy jutro przyjść się poznać?

— Oczywiście, przychodźcie.

Rozbiegliśmy się do domów, tylko Andrzejek został. Marzył o zawodzie kierowcy. Nawet zapach benzyny go kręcił. Wdrapał się na jabłoń przed domem i cicho obserwował.

Nagle tuż pod drzewem rozległ się głos:

— Przepraszam, chłopczyku. Nie chcę przeszkadzać, ale nie mam gdzie spać. Zgubiłam klucze. Mógłbyś wejść przez okno i otworzyć nam drzwi?

Andrzejek zastygł, potem skinął głową.

— Nazywam się Andrzejek. Pomogę wam. Tylko muszą mnie panowie podrzucić.

Zeskoczył z drzewa i stanął obok drobnej babci o ciepłych oczach.

— A placek z czym lubisz, Andrzejku?

— Z powidłami. I jeszcze z cebulą i jajkiem!

— Zapamiętam. Za parę dni zwołaj przyjaciół — na placek.

Wlazł przez okno, otworzył drzwi. Dom był zakurzony i pusty. Gdzieś podarł koszulę — zmartwił się. Mama będzie krzyczeć. Ale babcia powiedziała, że zaszyje. I zaszyła — do rana nie można było poznać.

Od tej pory Andrzejek miał babcię. Cudzą, ale swoją. Robiła mu rękawiczki, czytała bajki, zapraszała na herbatę. Nawet mama Andrzeja przychodziła w odwiedziny. Aż pewnego dnia babcia Ola zachorowała.

Z Andrzejkiem gotowaliśmy jej kaszę. Ja zapalałam gaz, on obierał ziemniaki. Kubuś nawet napalił w piecu, gdy zrobiło się zimno. Dorośli pomagali, ale Andrzejek opiekował się babcią najwięcej. To przecież jego babcia.

Teraz on też ma babcię. Swoją. Choć cudzą. Ale naprawdę rodzinną…