Mój wymarzony mężczyzna zostawił dla mnie żonę, ale nie miałam pojęcia, jak wszystko obróci się przeciwko mnie.

Mój wymarzmy mężczyzna zostawił dla mnie żonę, ale nawet nie przypuszczałam, jak bardzo wszystko obróci się przeciwko mnie.
Podziwiałam go jeszcze od czasów studiów. Można powiedzieć, że to była miłość bezwarunkowa naiwna i ślepa. Kiedy wreszcie zwrócił na mnie uwagę, kompletnie straciłam głowę. Stało się to kilka lat po ukończeniu studiów trafiliśmy do tej samej firmy. Mieliśmy tę samą specjalizację, więc nie było w tym nic dziwnego. Ale ja wierzyłam, że to przeznaczenie.

Wydawało mi się, że to mężczyzna moich marzeń. W młodości w ogóle nie przeszkadzało mi, że miał już żonę. Nigdy nie byłam zamieszana, nie wiedziałam, jak to jest patrzeć, jak rozpadają się małżeństwo. Dlatego nie czułam żadnych wyrzutów sumy, gdy Krzysztof postanowił zostawić dla mnie swoją żonę. Kto by pomyślał, że przyniesie mi to tyle cierpienia? Ludzie mówią prawdę nie da się zbudować szczęścia na nieszczęściu innych.

Gdy wybrał mnie, byłam w siódmym niebie i gotowa wybaczyć mu wszystko. W codziennym życiu okazało się jednak, że nie był takim księciem, jakim się czarował. Jego rzeczy zawsze walaly się po całym domu, a on kategorycznie odmawiał zmywania naczyń. Wszystkie obowiązki domowe spadały na mnie. Ale wtedy w ogóle mi to nie przeszkadzało.

Szybko zapomniał o swoim poprzednim małżeństwie. Nie mieli dzieci, a ślub, jak się okazało, został wymuszony przez jej rodziców. Ze mną było inaczej przynajmniej tak mi mówił.

Moje szczęście trwało krótko, bo wszystko się zmieniło, gdy zaszłam w ciążę. Na początku Krzysztof był bardzo szczęśliwy, że będzie miał dziecko. Zorganizowaliśmy nawet duże rodzinne przyjęcie z tej okazji. Wszyscy życzyli nam miłości i zdrowia dla naszego przyszłego dziecka.

Tamten wieczór pozostaje w moim sercu jako jedna z najpiękniejszych wspomnień. I nie żałuję go. Ale od tego momentu moja ślepa miłość zaczęła gasnąć.

Im bardziej rosło moje brzucho, tym rzadziej widywałam Krzysztofa. Poszłam na urlok macierzyński, więc teraz spotykamysię tylko późnym wieczorem. Coraz częściej zostawał w pracy i chodził na firmowe imprezy. Na początku mi to nie przeszkadzało, ale wkrótce zaczęło mnie obciążać. Domowe obowiązki stawały się coraz trudniejsze, bo nie mogłam już nawet schybać się, żeby pozbierać porozrzucane po domu skarpetki.

W tamtym czasie często zastanawiałam się czy zbytnio się pospieszyliśmy z tym dzieckiem?

Wiedziałam, że z czasem uczucia ostygną, ale nie spodziewałam się, że stanie się to tak szybko. Krzysztof wciąż przynosił mi kwiaty i czekoladki, ale wtedy pragnęłam tylko, żeby był przy mnie.

Wkrótce stało się jasne, że nie chodził na firmowe imprezy bez powodu. Koledzy przy kawie mimochodom wspomnieli, że w naszym dziale pojawiła się nowa, młoda pracownika. W firmie i tak brakowało rąk do pracy, a gdy poszłam na urlop macierzyński, sytuacja stała się dramatyczna. Ironia losowa.

Nie byłam pewna, czy chodzi właśnie o nią, ale na pewno mój mąż miał kogoś innego, bo nie miał czasu ani dla mnie, ani dla domu. Albo był w pracy, albo na służbowym spotkaniu, albo na kolejnej firmowej imprezie, której nie mógł opuścić. Pewnego dnia znalazłam karteczkę w kieszeni jego marynarki, podpisaną inicjałami, których nie znałam. Nie wiem, co mnie podkusiło, ale odłożyłam ją z powrotem i udawałam, że nic się nie stało.

Było okropnie zostać samej w siódmym miesiącu ciąży, a mój mąż wciąż narzekał, że stałamsię zbyt nerwowa. Każda kłótnia kończyła się jego rozczarowanym westchnieniem. Nie wiem jak, ale zrozumiałam, że jeśli poruszę ten temat, na pewno zostanę sama. Strach przed utratą męża był tak wielki, że nie mogłam myśleć o niczym innym. Mówią, że jeśli zbyt mocno czegoś się boisz, to na pewno się to wydarzy.

Jakkolwiek pięknie Krzysztof mnie adorował, nie był prawdziwym dżentelmenem. Najgorsze słowa, jakie usłyszałam, brzmiały: Nie jestem gotowy na dziecko. I: Mam kogoś innego. Nawet nie pamiętam dokładnie, jak mi to powiedział, ale w tamtej chwili poczułam, że tracę rozum.

Nie spodziewałam się, że znajdę w sobie siły, by złożyć pozew o rozwód. Wygląda na to, że on też się nie spodziewał, że przestanę tolerować jego zachowanie. I na pewno nie myślał, że następnego dnia wyrzucę wszystkie jego rzeczy za drzwi. Wtedy cieszyłam się, że mieszkanie było wynajęte, więc nie musieliśmy się nim dzielić.

Ale co z dzieckiem? Pamiętaj o dziecku. Jak je utrzymasz?

Znajdę sposób. Będę pracować zdalnie. Poza tym, moi rodzice od dawna oferowali pomoc. Mama zawsze mówiła, że to kł