Ciocia w odwiedzinach, a żona w łzach

Robert obudził się nagle, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Po drugiej stronie łóżka jego żona również się poruszyła. Delikatnie położył dłoń na jej ramieniu:

Kochanie, śpij dalej, ja otworzę. Wstał i podszedł do drzwi, mrucząc pod nosem: Któż to może być o tak późnej porze?

Gdy otworzył, zobaczył ciotkę na progu z wielką torbą w rękach. Jej mąż, wujek, nerwowo przestępował z nogi na nogę tuż za nią.

Kochany siostrzeńcze! zawołała ciotka. Nie cieszysz się, że mnie widzisz? Chodź, uściskaj swoją ciotunię! Kobieta złapała go za ramię, jakby chciała go udusić w uścisku.

Koniec spokoju! pomyślał z nostalgią Robert, wnosząc bagaże ciotki do przedpokoju.

Reszta nocy minęła w chaosie. Ciotka odmówiła spania na kanapie, twierdząc, że jest zbyt niewygodna. Następnie oznajmiła Robertowi, że może ją położyć do łóżka.

Żona Roberta była wciąż oszołomiona. Nie minęła nawet godzina od przybycia ciotki, a już przewróciła całe mieszkanie do góry nogami. W końcu wszyscy położyli się spać. Ciotka i wujek zajęli łóżko, a Robert z żoną musieli zadowolić się kanapą.

Jak długo myślisz, że tu zostaną? szepnęła żona Roberta, stawiając przed nim śniadanie.
Nie wiem. Zapytam, gdy wrócę z pracy.

Żona nerwowo nasłuchiwała chrapania dochodzącego z sypialni, po czym powiedziała:
Robert, boję się ich. Możesz wrócić dziś wcześniej?
Spróbuję odparł, po czym wyszedł z mieszkania.

Gdy Robert wrócił z pracy, czekał na niego elegancko nakryty stół.
Wejdź, siostrzeńcze, świętujemy rodzinne spotkanie! zawołała ciotka z kuchni.
Żona szepnęła mu cicho:
Tak się cieszę, że wróciłeś!

Wszyscy zasiedli do stołu:
Ciotko, dawno przyjechaliście? zapytał Robert.
Już nas wyrzucasz? Słuchaj, nie jesteśmy tu mile widziani burknęła ciotka do wujka.

Ciotko, o czym mówisz? Możecie zostać, jak długo chcecie! Robert był zdezorientowany.
Zostaniemy z tobą, Robercie, na zawsze. Już sprzedaliśmy nasze mieszkanie. Jesteście jedyną rodziną, jaka nam pozostała. Chyba nie wyrzucisz swojej ciotki na ulicę, co? Dopóki żyjemy, dasz radę to znieść? Ciotka teatralnie otarła łzę.

Szczęka Roberta opadła ze zdumienia, a jego żona wybuchnęła płaczem i wybiegła z pokoju.
W powietrzu zawisła niezręczna cisza. Wujek spokojnie kończył swoją sałatkę.

I dlaczego ty nic nie mówisz?! wrzasnęła ciotka do męża. Ty tylko jesz. Mógłbyś choć raz odezwać się z sensem!
Zgadzam się z tobą, moja droga odparł wujek.

Jesteś gamoniem! krzyknęła ciotka. Zawsze tak jest. Ja decyduję o wszystkim w naszej rodzinie, a on tylko się ze mną zgadza. Co to za mężczyzna? Spojrzała na Roberta. Jesteś szczęśliwy, siostrzeńcze?
Zostaniecie, jak długo zechcecie! powiedział Robert, a w tej samej chwili usłyszał płacz żony za drzwiami.

Robert bez entuzjazmu sięgnął po talerz. Wujkowie jedli z taką siłą, że aż dudniło mu w uszach.

Gdy ciotka skończyła jeść, oparła się wygodnie na krześle i oznajmiła:
Jestem syta. Robercie, żartowałam. Jesteśmy tu tylko na badania w szpitalu, pewnie na trzy dni. A ty, siostrzeńcze, świetnie sobie radzisz. Widziałam, że się bałeś, ale się nie pokazałeś. Pamiętasz o rodzinie. Po mojej śmierci dostaniesz moje mieszkanie, bo nie mamy własnych dzieci. Jesteś moim jedynym spadkobiercą.

Robert nigdy nie czuł się tak ulżony, więc odpowiedział wesoło:
Niech ciotka żyje sto lat!

W dniach, gdy wujostwo gościli u nich, żona Roberta stała się ciągle płaczącą dziewczyną, bo nie umiała dogodzić ciotce: zupa była niedobra, kotlety za twarde, źle prała ubrania i źle myła podłogę.

Gdy przyszła pora pożegnania, ciotka szepnęła Robertowi do ucha:
Jak mogłeś się ożenić z taką beksą? Czyżby była w ciąży? Cały czas leje łzy.

Gdy drzwi zamknęły się za gośćmi, żona Roberta zaczęła tańczyć z radości:
Może już do nas nie wrócą? powiedziała z nadzieją w głosie.
Nie wiem. Ale myślę, że ciotce tu się podobało!
Nie wytrzymam tego dłużej! jęknęła.

Dzwonek rozległ się ponownie.

Serio, znowu?! Robert zerwał się na równe nogi. Och, to tylko budzik! Roześmiał się, bo czekał go wspaniały dzień.