Młoda Kobieta: Odkrywanie Codziennych Wyzwań i Marzeń w Polskim Świecie

Młoda kobieta z małą dziewczynką w ramionach wysiadła z autobusu i spojrzała na znak przy drodze. Klukowa tak było napisane, nazwa wsi Klukowa.

 Marii! podbiegła ze łzami w oczach staruszka w białej chustce. Daj mi Katarzynkę.

Mieszkańcy wsi przyglądali się nieznajomej matce i dziecku, ale staruszka Głowińska razem z Marią pośpiesznie wniosły walizkę i malucha do domu, nie oglądając się za siebie. Gdy dotarły, staruszka zamknęła bramę i wbiegła do chaty.

 Maso!

Dorosła wnuczka już płakała przy stole, trzymając Katarzynkę w objęciach. Łzy Marii nie przestawały płynąć.

 Uciekłam od męża, babciu!

 Dlaczego?

 Zamęcał mnie, krzyczał, groził, że zabierze naszą córkę. Nie mogłam przy nim ani westchnąć, ani się uśmiechnąć zawsze tylko marudził, podcinając sobie włosy Jestem zmęczona.

Stara Głowińska patrzyła na wnuczkę z powagą:

 Trzy lata małżeństwa i już się rozwalił, cóż za współczesne obyczaje.

Maria przestała płakać, podniosła głowę i spojrzała na babcię.

 Babciu Jeśli mnie nie zrozumiesz, odejdę. Odeszłam od matki, bo nie rozumie mnie i ciągle gani. Mówi: Cierpliwość, mąż nie jest zły. A jak żyć, kiedy ciągle mnie dusi?

Głowińska nadal marszczyła brwi, ale objęła wnuczkę i pogłaskała po włosach:

 Zostań. Nie będę cię przytłaczać, a dom będzie twój. Moja dziewczyno, moja piękna

***

Maria, dziewczyna z miasta, zapomniała o swoim rodzinnym miejscu. Szybko rozeszła się wsią plotka, że Maria jest zamężna za bandytą sama kiedyś zdradziła tę informację. To właśnie od takiego człowieka uciekła z walizką i maleństwem, by schować się u babci. Maria znalazła pracę na poczcie i wkrótce zyskała szacunek wiejskich sąsiadów.

 U Głowińskich jest przyjaznie. Wszyscy uśmiechnięci, gotowi pomóc.

 Katarzynka powiedziała przy sadzie, pokazując małej córce jagody. Nie bój się, możesz zebrać je i zjeść. To malina, ta czerwona, ta żółta, a to czarna porzeczka.

Dziewczynka w sukience podbiegła do krzaków i dotykała owoców. Za płotem ruszyła gęsta rosiczka, a z niej wybiegł wesoły pies, czarny z białymi plamkami, podniósł ucho i szczekał.

 Piesek uśmiechnęła się Maria.

Rosiczka znów poruszyła się i wyłonił kręcony chłopiec. Katarzynka przyjrzała się mu szeroko otwartymi oczami.

 Paweł! odezwał się staruszek, podchodząc do płotu. Dzień dobry.

 Dzień dobry odpowiedziała Maśka.

Paweł, trochę starszy od Katarzynki, podszedł odważnie, chwycił się płotu i spojrzał na Malutkę. Maria przywołała go:

 Chodź tutaj, chłopcze. Mamy jagody. A Katarzynka chętnie się z tobą pobawi.

Dziadek chłopca uśmiechnął się i przemówił do Marii:

 Nie wiedziałem, że macie tu Katę. U nas Paweł nie ma przyjaciół, krąży po podwórku sam. Na szczęście mamy psa, Szaraka.

Maria podniosła rękę:

 U nas Katarzynka się nudzi. Chodź do nas, Paweł!

Paweł, nie potrzebując drugiego zaproszenia, przeskoczył przez szczelinę w ogrodzeniu, a za nim podążył Szarak. Dzieci od razu się zaprzyjaźniły, a ich śmiech rozbrzmiewał aż do zmierzchu.

***

Ojciec Pawła, milczący Jan, przyjeżdżał w weekendy, patrząc na Marię z zainteresowaniem. Zaczynał przynosić kwiaty, drobne upominki i woził ją swoim Polonezem nad rzekę. Babcia Głowińska go pochwalała.

 Maso, to dobry chłopak. Odszedł od żony, a jej zdrada go zraniła, więc wychowuje Pawła sam. Pracowity, nie pije, mieszka w mieście z powodu pracy.

Maria zaczęła go lubić, ale obawiała się, że jej były mąż ją odnajdzie formalnie wciąż był jej mężem.

 Poczekam zapewnił Jan. Będę czekał, ile trzeba, a potem zabiorę cię do miasta.

 Och, Janie

 Kasia, wyjeżdżam jutro poprosił Jan, patrząc w oczy. Pilnuj Pawła, mój wiek podraża mnie, nie chcę zostawić go samego.

 Nie martw się, zajmę się nim odparła Maria, uśmiechając się. Jedź spokojnie.

Lata mijały, babcia Głowińska zachorowała, a Maria codziennie ją dokarmiała i pielęgnowała. Katarzyna poszła do szkoły. Nie było wieści od byłego męża, więc Maria w końcu odetchnęła i zbudowała nowy dom. Paweł stał się buntownikiem, ciągle unikał szkoły, a jego dziadek zachorował i przestał wychodzić. Maria dbała o dwie domy, odwiedzając każdego weekendu Jana, który przywoził jej własnoręcznie zebrane warzywa.

Po kolejnych latach Maria pożegnała babcię i poczuła się jak wolny ptak.

***

Katarzyna, w okresie dojrzewania, zaczęła odrzucać matkę, a Maria płakała w poduszkę. Paweł natomiast stał się nieposłuszny, a głos Marii przy nim miał ochrypnąć od krzyków. Dziadek, choć schorowany, leżał na kanapie pod kocem, a w domu zamieszkała babcia Zofia, gotująca mu kasze. Głowińska patrzyła na Marię niechętnie i niekiedy nie wpuszczała ją do domu.

Z Janem sytuacja się pogorszyła rzadziej przyjeżdżał, a kiedy przychodził, nie przynosił prezentów, tylko zmarszczki i zmęczenie.

 Wiesz, Maria, pracuję nad kredytem hipotecznym, całą pensję na niego idę. Nie stać mnie już nawet na spodnie dla syna mówił Jan.

Maria odpowiedziała:

 Rozumiem, Janku, dbaj o siebie, jedz zdrowo, ubieraj się odpowiednio do pogody. My się tu jakoś obejdziemy.

Jan poczuł się podniesiony jej słowami i odjechał z nowym zapałem.

***

 Kasia! krzyczała Maria w podwórku. Chodź, nie bądź taka złośliwa!

 Czego chcesz? odpowiedziała Katarzyna, leniwie spoglądając z werandy.

Maria machnęła w stronę kurnika:

 Co się stało, Kasiu? Wyszedłam właśnie do pracy, a tu…

 A co? zirytowała się córka.

 Nie widzisz, że kury są pogryzione? Ktoś otworzył kurnik!

 Nie mam czasu na to, mama! Muszę się uczyć do lekcji.

 A co zjemy zimą, gdy kury nie znów znoszą?

 Dlaczego nie zamknęłaś kurnika?

 Czy naprawdę wiesz? westchnęła Maria, łzy spływały po policzkach.

W ogrodzie panował bałagan: grządki wydeptane, a w płocie otwór rozcięty, który zawalił się pod ciężarem czasu.

 Paweł, muszę z tobą porozmawiać! przeskoczyła Maria przez szczelinę w płocie. Paweł stał z kolegą, dumny jak palec w niebo.

 Co się stało? zapytał chłopak, patrząc na Marię.

 Szarak zjadł cały kurnik!

 To nie Szarak! odparł Paweł. Nasze kury chodzą po podwórzu spokojnie, nigdy ich nie skrzywdził.

Maria patrzyła na chłopaków zdezorientowana, jak ten mały kręcony chłopiec stał się takim obojętnym nastolatkiem?

***

Maria dzwoniła do matki, ale ta zachowywała się jak obca.

 Maso, powiedz szybko, co robisz? pytali. Czy to nowa rodzina? Czy twój ojczym?

 Nie, nie są mi obce! krzyczała matka. Jeśli mówisz tak, zapomnij, że masz matkę.

Jednak Maria nie miała już matki, więc odrzuciła telefon. Łzy spływały po policzkach, a ona wzięła walizkę, krzycząc na niewspółpracującą córkę, by pilnowała domu, wsiadła do autobusu i pojechała do miasta, by zrobić niespodziankę Janowi. Udała się na dworzec, zapukała do drzwi i otworzyła dziewczyna.

 Dzień dobry, nie pomyliłaś się, jesteśmy rodziną Górskich. Kto? zapytała kobieta.

 Ja jestem z Janem odpowiedziała Maria.

 Kto? dopytała.

 Żona, oczywiście uśmiechnęła się złośliwie kobieta.

Jan przyjechał w weekend do wsi, jakby nic się nie stało, i wezwał Marię do rozmowy.

 Co robisz, mała? Żyję z Żaną, a co ma mnie, dorosły mężczyzna, zwariować?

 A ja?

 Zajęta swoim gospodarstwem.

 Dlaczego mnie tak traktujesz? rozpłakana zaczęła się Maria.

 Maso, o co ci chodzi? zachryptał Jan. Nie chcę już więcej twoich dramatów. Muszę wracać do miasta. Nie gniewaj się.

***

Stosunki z sąsiadami się psuły. Dziadek Paweł rozmawiał z Marią, udając, że nie słyszy, a jego babcia Zofia przywiozła wnuków na lato; cała bandyta dzieci rozbijała płot, przechodziła przez grządki Marii i pożerała maliny.

 Kasia, wołała Maria, owijając głowę szalonym szalem, chodź.

 Co, mamo? odpowiedziała dorosła córka, wypuszczając odrobinę uśmiechu.

 Ból głowy, wycisz muzykę.

 Zawsze cię boli, weź tabletkę.

 Zbieraj maliny. Sąsiadki zostawią nas bez owoców.

 Zrób to, ja nie jem dżemu odparła Katarzyna.

W duszy Marii coś pękło. Stała przy oknie i milczała. Czasem podchodziła do zepsutego płotu, podnosiła go i przywiązywała liną do słupków. Następnego dnia płot znów spadał, a ona podnosiła go ponownie.

Jan przestał przyjeżdżać do Klukowej. Jego syn Paweł kończył szkołę. Bez Jana i Marii życie stało się lżejsze nie trzeba już sadzić ogród, nie trzeba już zatrudniać mężczyzn.

Gdy Maria wyłamywała się z depresji, Katarzyna nagle przestała być buntowniczą nastolatką. Zaczęła częściej przytulać się do matki.

 Mamo, potrzebuję rady powiedziała. Co się ze mną dzieje? Rano mdli mnie, brak sił, po jedzeniu mdli mnie i nasila się zmiana nastroju.

 Trzeba iść do lekarza. Nie jesteś w ciąży, skąd te dolegliwości? zdziwiła się Maria.

 Wydaje się, że jestem w ciąży.

 Skąd to wiesz? otworzyła usta Maria, zaskoczona. Nie masz chłopaka.

 To żart! krzyknęła Katarzyna.

Po wizycie w przychodni wyszło:

 Kto jest ojcem? Z kim tak się zdarzyło? zapytała lekarz.

 Paweł wyznała Katarzyna. Nie spodziewałam się, że to może się zdarzyć.

 Co zrobimy? rozpłakała się Maria, ale szybko wzięła się w garść.

Zabrakło otwarcia drzwi domu Górskich nie otworzyła ich nikt. Babcia Zofia tylko spojrzała z okna i pokazała pięść. Maria wślizgnęła się przez otwór w płocie.

 Paweł! zawołała, podchodząc. – Chcę z tobą porozmawiać.

Paweł stał z przyjacielem, śmiejąc się i machając.

 Ciocia Maria zwariowała, przeskakuje przez płot krzyknął przyjaciel.

 Paweł, muszę cię powstrzymać, bo rozpoczęła rozmowę Maria.

Starszy wódz, Dziadek Tadeusz, wybiegł z podwórka.

 Nie idzie nigdzie, mów tutaj! krzyknął.

Maria była zaskoczona:

 Tato, naprawdę możesz iść?

 Nie tylko iść, mogę też uderzyć, jeśli trzeba. Znam twoje zamiary, babciu, co chcesz zrobić. Jeśli założysz Pawełowi szelki jak w kieszonce, to nie przeżyję.

Maria rozzłościła się:

 Czyli tak, że możesz go zabić, ale nie możesz zrobić nic z kotem?

 O tak, znamy się od zawsze, Głowińscy Niech się nie wtrącają!

Po krótkiej wymianie zdań Dziadek Tadeusz przygniótł rękę w twarz Marii.

 Jesteście obrzydliwi.

Maria odwróciła się, odchodząc. Paweł zawołał:

 Nie zniszcz życia KatarMorał tej historii jest prosty: prawdziwa siła kryje się w wybaczeniu i wzajemnym wsparciu.