Wilk…

Pamiętam, że życie Wojtka Kowalskiego zaczęło się od odrzucenia. Nie było żadnego powodu po prostu tak. Matka urodziła go w środku nocy, po godzinie płaczu, i nie rozważając, czy noworodek jeszcze oddycha, owinęła go w podniszczoną szmatę, kazała wspólnikowi wyrzucić pakunek do kosza na śmieci.
Rano wywieziemy śmieci i nie będzie o tym wiadomo! Coś wstanie? Idź, zanim ludzie się obudzą! krzyczała. Na szczęście mieszkańcy, których matka tak bardzo się obawiała, wstawali wcześnie, a jej wspólnik choć nie był najbystrzejszy nie wrzucił chłopca do kosza, zostawił go obok i przykrył położonym gdzieś starym płaszczem.

Wojtek nie zmarzł i poczekał, aż przyjdzie sąsiadka, ciotka Walentyna, która rano wyprowadzała swój niespokojny piesek Burek. Burek nagle poczuł, że nie może dłużej wytrzymać, zaczął głośno szczekać. Walentyna, nie mając innego wyjścia, wzięła mokry nos Bureka w rękę, uciszyła go na chwilę i wybiegła w szlafroku i kapciach, krzycząc na męża, że prezent na rocznicę mógłby być bardziej solidny i mniej hałaśliwy niż to futrzane zamieszanie.

Burek w rozradowaniu pobiegł po podwórzu, wykopał dwa duże kółka w ziemi, zrobił swoje, a potem stanął, nie zwracając uwagi na drżącą od chłodu ciotkę, jęknął i skierował się ku koszowi na śmieci. Walentyna wykrzyknęła:
Gdzie to biegniesz, szalona? Stój! Komu to pokazujesz!
Burek nie zamierzał się zatrzymać. Dojechał do kosza, obrócił się wokół pakunku, w którym jęczał Wojtek, i nagle wydał taki krzyk, że Walentyna chwyciła się za serce.
O Boże! Co tam? Co znalazłaś? krzyknęła, a ciekawość przeważyła ostrożność. Zsunęła płaszcz, odwinęła brzeg szmaty i wydała się równie przerażona, wołając po całym podwórzu:
O ludzie dobrzy! Co to się dzieje? Pomóżcie!

Mąż Walentyny, wujek Michał, zwykle spał jak kamień. Nie poruszył go szczekanie Bureka, żaden wiertarkomoszczarski hałas z sąsiedztwa ani codzienne obowiązki ciotki. Jedyną rzecz, na którą reagował natychmiast, był płacz żony.
Walentynko! Idę! jeszcze nie do końca się obudziwszy, wpadł w szlafrok w barwnych, pięknie uszytych bokserkach, które uszyła mu żona, i wybiegł na podwórze, nie wiedząc, co się stało, ale pewny, że potrzebna jest pomoc.

To, co zobaczył, wybudziło go w pełni i przyćmiło wątpliwości co do planowanej na wczoraj wizyty szwagra. Michał przyjął niechcianą porcję, a żona nie skarżyła się, tylko kazała mu najpierw pożreć duży kanapkę z kiełbasą.

Po krótkim przytuleniu żony i wytrzyszczeniu łez, Michał rozkazał:
Uspokój się i zdejmij szlafrok!
Michał! krzyknęła Walentyna.
Nie kłóć się, waletko, inaczej zmarznie!

Wojtek, który jeszcze nie wiedział, jaką rolę odegrają w jego losie kolejni ludzie, dał cichutki piski, które nie były krzykiem, a raczej wołaniem o pomoc. Michał, przyjmując od żony ciepły szlafrok, zdumiony sam siebie, owinął w niego chłopca i pobiegł w stronę klatki, szczekając na kręcącego się pod nogami Bureka:
Do domu!

Karetka przyjechała szybko, zabrała Wojtka do szpitala. Walentyna długo płakała na ramieniu męża, po czym zebrała się i zaczęła przygotowywać śniadanie, podając Burekowi prawie całą resztę kiełbasy w domu z litości.

Kogo bardziej żałowała Walentyna Bureka, porzuconego niemowlaka, czy siebie samą nigdy nie dowiedziała się.

Wydawało się, że po tym wszystko miałoby się zakończyć. Nie byłoby już powrotu do podwórka, w którym prawie pozbawiono go życia. Los jednak postanowił inaczej. Chłopiec, leżąc w szpitalnym białym suficie, milczał, zbierał siły, jadł ze smakiem i spał głęboko, zadowalając pielęgniarki swoją spokojnością.

Złoto, nie dziecko! Taki spokój! Nie płacze prawie wcale. Inne płaczą, a ten, gdy wzywany, woła tylko w potrzebie. Kto odważy się odmówić takiego daru? Jak można? Przecież żywy! mawiali.

Wojtek nie mógł odpowiedzieć. Nie wiedział, że ma matkę, a nawet ojca, którego nie chciał znać, ani o innych dzieciach, które rozrzucono po kraju bez jego zgody. Ludzie, którzy odegrali w jego życiu role, zniknęli w zapomnieniu, a imię nadała mu pielęgniarka, a nazwisko urzędnicy opieki: Kowalski, tak jak wszystkie odrzucone dzieci w okolicy.

W domku noworodka też go kochali. Nie wymagał rzeczy, nie był kapryśny, po prostu czekał, aż ktoś się do niego zbliży.

Tak szybko go zabiorą. Piękny, zdrowy. Gdzież lepsze miejsce? Może znajdą rodziców! szeptały położne.

Los jednak wziął go w ręce i oddał go po raz kolejny. Po sześciu miesiącach nowa mama, po załatwieniu papierów, zdała sobie sprawę, że nie jest gotowa wychowywać obcego dziecka. Zwróciła go tam, skąd go wzięła, jak niewyprany zabawkę ze sklepiku.

Nowy ojciec nie sprzeciwił się. Cieszył się, że wkrótce zostanie prawdziwym tatą, a nie tylko opiekunem. Lekarze jednogłośnie twierdzili, że nie zostanie ojcem, naturą nie przeznaczony.

Wojtek, tak jak na początku swojego burzliwego życia, nic nie rozumiał. Smuciło go jedynie to, że przestano go podnosić w nocy i kołysać kołysanką. To było dziwne, ale szybko zapomniał, bo ludzie częściej pamiętają złe niż dobre.

W jego młodości nie było jeszcze tej funkcji, więc znów patrzył w biały sufit, jadł kaszkę i cieszył się, gdy ktoś go przytulił, choćby niechętnie.

Nie żałował nikogo, ale zawsze brakowało rąk. Praca wymagała się zrobić, a nie narzekać!

Po raz drugi przyszli po niego, gdy miał już trzy lata.
Ja oznajmił poważnie, wyciągając rękę do człowieka, który chciał go adoptować Wojtek!
Co to za dziwactwo? zdziwił się mężczyzna, patrząc na piękną żonę obok. Nie, nie! Potrzebujemy zdrowego dziecka! Ten chłopiec nie nadaje się.

Wojtek nie wiedział, że chciał tylko podzielić się nowymi wiadomościami od opiekunki, która położyła go na parapecie i mówiła:
Widzisz, Wojtku, przyszedła jesień! Pada deszcz, liście leżą jak dywan. Pięknie, prawda? Jesień to twoja przyjaciółka! Urodziłeś się we wrześniu, mały. Może los przyzna ci szczęście i znajdziesz dobrą rodzinę.

Los, słysząc słowa opiekunki, odsunął od niego zagrożenie. Ci, którzy mieli go zabrać, odwrócili się i odszli. Wojtek, nie rozumiejąc, kim byli ci ludzie, już następnego dnia nie myślał o nich.

Opiekunka, czując, że czas zadbać o szczęście swojego przybranego, najpierw zajrzała do podwórka, w którym kiedyś znaleziono Wojtka.

Tam spotkała Walentynę, która od rana wyprowadzała Bureka. Stała pośrodku podwórka, patrząc w stronę kosza na śmieci, wzdychając tak, że los sam poczuł jej smutek. Kiedyś, w młodości, Walentyna była pełna życia, połączyła naukę, pracę i marzenia o wielkiej miłości. Nie była najpiękniejsza, więc nie liczyła na wybór. Lecz marzyć nie wolno było jej zabronić.

Mama zachęcała ją:
Bądź krótsza, córeczko, tak jak dziewczęta noszą teraz. Tylko nogi muszą być dłuższe i piękniejsze. Nic nie szkodzi, weźmy inną sukienkę!
Dlaczego, mamo? smutno odpowiedziała Walentyna przed lustrem.
Jeśli są wady, znajdą się zalety. Twoje włosy gęste, oczy piękne, rzęsy jasne to się da podkręcić. Talia nie jest cienka? Dobierzmy odpowiednią bluzkę do spódnicy. Będziesz najpiękniejsza! Pamiętaj, piękno to nie natura, a to, jak się w siebie kochasz.

Walentyna nauczyła się podkreślać urodę, dobierać stroje i patrzeć na mężczyzn tak, by dostrzegać nie tylko ładną buzię. Zrozumiała, że miłość trzeba szukać i nie poddaje się. Po latach skończyła studia, dostała pracę, ale nadal nie spotkała tego jednego.

Rodzice kupili jej używany samochód trochę zardzewiały, ale spełniający podstawowe zadania. Dzięki niemu nie musiała wstawać o świcie, bo transport publiczny w miasteczku był kiepski. Ojciec, dumny z uprawy, pomagał wiosną z sadzonkami, jesienią zbierał plony, które były skromne, lecz powodem rodzinnej dumy.

Walentyna z ostrożnością wsiadła za kierownicę, szybko nauczyła się jeździć i dbać o swój stalowy rumak. Potrzebny był dobry mechanik znalazła go w kolokwium sąsiadów, to był Michał.

Miłość między Walentyną a Michałem była spokojna: kwiaty, czekoladki, poznanie rodziców. Nikt nie był zdziwiony, gdy Walentyna ogłosiła, że zamierza wyjść za mąż.

Walentynko, gratulacje! Michał to dobry człowiek! Podobny do ciebie, mądry i kochający! mówili znajomi.

Po latach lekarze oznajmili Walentynie i Michałowi, że nie będą mieli własnych dzieci. Spojrzeli na siebie, westchnęli, położyli ręce na ramionach i ukryli ból, by podzielić go tylko we dwoje, w cichej sypialni.

Misiu, chciałaś dziecko rzekł Michał.
Chciałem cię, Walentynko. Dzieci są piękne, ale i bez nich damy radę, bo najważniejsze, że jesteśmy razem!

Nie poruszali tego tematu dalej. Każdy znosił to po swojemu, lecz trzymał rękę ukochanego. Dwoje było łatwiej niż samotność.

Czas upłynął, ból osłabł, a Michał i Walentyna pogodzili się ze swoim życiem, które już nie obejmowało potomstwa. Rodzice odchodzili jeden po drugim, zostawiając po sobie ciepłe wspomnienia. Do domu wprowadzono Bureka. Wszystko mogło iść swoim torem, gdyby los nie szarpał Bureka w dniu, w którym przyszedł na świat Wojtek.

Od tamtej chwili Walentyna nie mogła zaznać spokoju. Często śniła chłodne, jesienne poranki, pachnące opadłymi liśćmi i wilgocią. Przechodziła podwórkiem, spoglądając na psa, i słyszała cichy płacz dziecka wzywający gdzieś w dali. Budziła się w spocie, próbując zrozumieć, co ma zrobić, a mąż patrzył na nią troskliwie:
Co, Walentynko?
To był sen
Zły?
Nie wiem, Misiu nie wiem

Po raz pierwszy Walentyna ukryła przed mężem swój niepokój. Bała się powiedzieć mu o tym, że budzi się z małym dzieckiem w dłoni, które trzymała chwilę, a potem mąż otulił je w szlafrok. To odczucie nie dawało jej spokoju.

Michał również milczał. Bał się podnieść temat, by nie martwić żonę jeszcze bardziej. Rozumiał, jak trudne było dla niej trzymanie w ramionach obcego maleństwa, które ktoś bezlitosnie wyrzucił. Ona pragnęła macierzyństwa, a los odmówił.

Możliwe, że długo tak by trwało, chroniąc się nawzajem, lecz nastał nieszczęśliwy wypadek. Burek zniknął. Walentyna wyprowadziła go jak zwykle na podwórze, pozwoliła mu zrobić swoje, a potem, schylając się, by posprzątać po psie, odkryła, że Burek nie ma już w ogrodzie.

To było dziwne Burek nie odchodził daleko, nie był psem, który od razu przywiązuje się do obcych. Walentyna biegła po sąsiednie podwórka, zaglądała pod krzaki, wołała imię. Wróciła do domu, zadzwoniła doW końcu, gdy po długich poszukiwaniach Burek wrócił obwąchany, a Walentyna usłyszała ciche, ale pewne kroki małego Wojtka, zrozumiała, że los wreszcie połączył wszystkie roztrzaskane fragmenty jej życia w jedną spokojną całość.