Nie pojechałam na jubileusz teściowej

Hej, kochana, posłuchaj, co się ostatnio przydarzyło. Nie pojechałam na rocznicę ślubu mojej teściowej Wiktoria, a ja ledwo wstawałam, temperatura czterdzieści stopni!

Zadzwończyła do mnie przyjaciółka, Bogna, i łapała mnie za ramiona, próbując przycisnąć z powrotem na kanapę. Ja jednak sztywno zapinałam kurtkę, choć ręce drżały, że ledwo wsuwałam je w rękawy.

Bogno, odpuść! Muszę zdążyć do pracy, mam pilny raport! wykrzyknęłam.

Jaki raport? Ty ledwo na nogi stoisz! Zadzwoń do szefa, powiedz, że jesteś chora!

Nie mogę! Już dwa razy w tym miesiącu brałam zwolnienie lekarskie, zaraz mnie zwolnią!

Bogna wyciągnęła mi kurtkę i rzuciła ją na fotel.

Usiądź natychmiast! Zaraz wezwę lekarza!

Usiadłam, a głowa zaczęła wirować, oczy się zamglały. Pracuję księgową w małej firmie w Warszawie. Pensja niewielka, a stracić pracę nie mogłam żyjemy od wypłaty do wypłaty.

Bogna szybko wybrała numer mojego męża, Andrzeja, i zadzwoniła: Andrzeju, przyjedź, zabierz ją do domu.

Nie, on na spotkaniu! sprzeciwiłam się.

Nie obchodzi mnie jego spotkanie! Żona w szpitalu, a on siedzi na stole konferencyjnym!

Po pół godziny Andrzej przyjechał, wziął mnie do łóżka, wezwał lekarza. Ten przepisał antybiotyki i surowy post w łóżku.

Będziesz leżeć tydzień. Bez pracy.

Ale ja

Bez ale. Czterdzieści stopni to nie żart. Za chwilę wylądujesz w szpitalu.

Gdy lekarz odszedł, Andrzej usiadł na brzegu łóżka.

Irenko, po co to wszystko? Powinnaś od razu powiedzieć, że jest źle.

Praca

Praca poczeka. Zdrowie jest ważniejsze.

Zamknęłam oczy, wyczerpana. Praca, dom, gotowanie, sprzątanie wszystko na mnie spadało. Andrzej rzadko pomagał, zawsze mówił, że jest zmęczony w pracy.

Telefon wibracją dał wiadomość od teściowej: Irenko, nie zapomnij, że pojutrze mój jubileusz. Czekam o 14:00. Nie spóźnij się.

Zamarłam. Szóstdziesiąt lat. Wiktoria organizowała duże przyjęcie w restauracji w Krakowie, gościło pięćdziesiąt osób rodzina, przyjaciele, koledzy z pracy.

Andrzeju, dostałam wiadomość od mamy. Jubileusz.

Tak, pojutrze, pamiętasz?

Pamiętam, ale ja jestem chora. Nie dam rady pojechać.

Andrzej zmarszczył brwi.

Jak nie dasz rady? To moja matka!

Andrzeju, mam gorączkę! Lekarz mówi, tydzień w łóżku!

Za dwa dni spadnie. wypiję coś przeciwgorączkowego i jedziemy.

Andrzeju, jestem naprawdę chora!

Mama się obrazi! Wiesz, jaka jest!

Wiktoria była kobietą o silnym charakterze, łatwo się obrażała, a jak coś nie szło po jej myśli, wywoływała całą burzę. Nie darzyła zięcia szczególnie, zawsze myślała, że mógłby znaleźć lepszą żonę.

Niech się obraża. Nie dam rady fizycznie.

Irenko, postaraj się! Dla mnie!

Andrzeju, leżę jak śmiertelna! A ty mówisz o jubileuszu!

Nie przesadzaj! To zwykłe przeziębienie!

Odwróciłam się od ściany, nie chciałam już rozmawiać. Andrzej poszedł do kuchni, dzwonił do mamy.

Mamo, cześć Tak, pamiętam Słuchaj, problem Irena chora, gorączka Nie wiem, czy przyjedzie Mamo, proszę, nie krzycz Rozumiem Dobrze, postaramy się.

Wrócił z przepraszającym wyrazem twarzy.

Mamo mówi, że jeśli nie przyjedziesz, nie chce już cię widzieć.

Świetnie. Nie chcę jej widzieć.

Irenko!

Co? Jestem chora! A ona już rzuca ultimatum!

Jest rozczarowana. To jej jubileusz, ważny dzień.

Ważny dla niej, a co do mnie?

Andrzej usiadł na krześle, dłonie przyciskał do twarzy.

Wiesz co, jedźmy tylko ja. Powiem, że jesteś bardzo chora, mama zrozumie.

Nie uwierzy. Pomyśli, że to wymówka.

Niech tak myśli! Najważniejsze, że nie ryzykujesz zdrowia.

Spojrzałam na niego z wdzięcznością, przynajmniej coś zrozumiał.

Następnego dnia temperatura spadła do 38°C. Wstałam, poszłam do kuchni, zrobiłam rosół. Sił mało, ale przynajmniej nie kręciło się w głowie.

Zadzwoniła Bogna.

Jak się trzymasz?

Lepiej, gorączka spadła.

Dobrze, że nie martwię się. Idziesz jutro do pracy?

Nie, lekarz dał tydzień zwolnienia.

Rozumiem. A jutro twój teściowy jubileusz.

Andrzej chce, żebym pojechała.

Z gorączką? On co, szaleje?

Mówi, że matka się obrazi.

A jej obrażenie to w twoim zdrowiu?

Chyba tak.

Bogna się zamyśliła.

Naprawdę chcesz jechać? Czy zostaniesz w domu?

Zostanę. Nie mam sił. Nie chcę.

Dobrze. Niech jedzie sam.

Teściowa będzie robić scenę.

Niech robi. Nie jesteś winna, że zachorowałaś.

Czułam, że przyjaciółka ma rację, ale wciąż było niepokojąco. Wiktoria potrafiła karcić przez miesiące, odwracała Andrzeja przeciwko mnie.

Wieczorem Andrzej wrócił z pracy z kwiatami.

Kupiłem. Jutro dam mamie kwiaty.

Ładne.

Irenko, naprawdę nie jedziesz?

Na pewno. Nie mogę.

Andrzej westchnął.

Dobrze, powiem mamie, że jesteś chora, naprawdę chora.

Dzięki.

Ona i tak się obrazi. Znasz ją.

Wiem.

Rano temperatura znów wzrosła do 39°C. Wzięłam lek przeciwgorączkowy, położyłam się z powrotem, nie miałam siły wstać. Andrzej szykował się do wyjścia na jubileusz, ubrał garnitur, wypolerował buty.

Jedziemy. Ty sobie radzisz?

Dam radę.

Daj znać, jeśli coś będzie. Wezmę telefon.

Kiedy odjechał, poczułam ulgę. Nie musiałam nigdzie jechać, nikogo nie zadowalać, nie musiałam udawać uśmiechu. Mogłam po prostu leżeć.

Zadzwoniła Bogna.

Jak w domu?

Andrzej pojechał sam.

Super. Co z teściową?

Jeszcze nie wiem, Andrzej ma wyjaśnić.

Wyjaśni. One wszystkie takie same syny kochają matkę, a żony są drugie w kolejności.

Uśmiechnęłam się. Bogna miała rację. Wiktoria uwielbiała syna, a mnie traktowała jak niechcianą.

Telefon zadzwonił. To była Wiktoria.

Dzień dobry, Irenko. To Wiktoria.

Witam.

Andrzej powiedział, że jesteś chora i nie przyjedziesz.

Tak, niestety. Mam wysoką gorączkę, lekarz zakazał wstawania.

Pauza.

Rozumiem. To znaczy, w dniu moich sześćdziesięciu lat zostajesz w domu?

Wiktorio, naprawdę jestem bardzo chora!

Każdy choruje, ale znajdzie siłę na ważne wydarzenia.

Nie znalazłam.

No cóż, dzięki za szczerość. Teraz wiem, co naprawdę o mnie myślisz.

Nie

Nie tłumacz się. Wszystko jasne. Życzę szybkiego powrotu do zdrowia.

Odłożyła słuchawkę. Zaczęło się od razu. Gniew, pretensje, oskarżenia.

Bogna zadzwoniła po godzinie.

Co? Teściowa dzwoniła?

Zrobiła scenę.

Nie pierwszy raz.

Boję się, że Andrzej teraz stanie po jej stronie.

A czy on kiedyś stał po twojej?

Zastanowiłam się. Andrzej zawsze wspierał mamę, nawet gdy była w błędzie.

Wieczorem Andrzej wrócił z przyjęcia. Usiadł na brzegu łóżka.

Jak?

Tak samo, gorączka nie spada.

Rozumiem.

Pauza.

Mama jest bardzo rozczarowana, że nie było mnie.

Wiem. Dzwoniła.

Co powiedziała?

Że jestem złą synową, że nie znalazłam sił, by przyjechać.

Andrzej milczał.

No, ona ma rację w pewnym sensie.

Wstałam gwałtownie.

Co?!

Irenko, naprawdę. To był ważny dzień dla mamy. Mogłaś się postarać.

Andrzeju, mam 39 stopni!

To wzięłabyś lek i pojechała choć na godzinę.

Czy mój zdrowie nie ma znaczenia?

Oczywiście, że ma, ale mama też jest ważna!

Odwróciłam się do ściany.

Idź.

Irenko, nie obrażaj się…

Idź, mówiłam!

Andrzej wyszedł z pokoju. Leżałam, patrząc w sufit, łzy spływały po policzkach. Mąż stał po stronie matki, jak zawsze.

Następnego dnia zadzwoniła przyjaciółka.

Bogno, nie dam radę już dłużej.

Co się stało?

Andrzej powiedział, że mam jechać. Że mama jest ważniejsza niż moje zdrowie.

Co za osioł! Przepraszam, ale tak nie da się!

Próbowałam z nim poważnie rozmawiać. Bez sensu, dla niego matka to świętość.

Musisz postawić ultimatum.

Jaki?

Albo wybierze ciebie, albo matkę.

Wiem, że wybierze matkę.

To po co ci taki mąż?

Po tygodniu gorączka w końcu zgasła. Zaczęłam wstawać, chodzić po mieszkaniu, siły wracały powoli. Andrzej zachowywał się obojętnie, przychodził z pracy, jedliśmy w ciszy i odchodził do swojej sypialni. Na pytania odpowiadał krótkimi zdaniami.

Andrzeju, będziemy tak milczeć?

O czym rozmawiać?

O nas. O tym, co się stało.

Co się stało? Nie pojechałaś na jubileusz mojej mamy. To wszystko.

Byłam chora!

Mogłaś się postarać.

Nie mogłam fizycznie!

Andrzej wstał od stołu.

Wiesz co, Irenko, nie będziemy dalej tak. Mam dość tych kłótni.

A ja mam dość, że zawsze stajesz po stronie matki!

To moja matka! Muszę ją bronić!

A żonę nie muszę?

Andrzej zamilkł i wyszedł z pokoju.

Zadzwoniłam do Bogny.

Bogno, chyba się rozstajemy.

Jak?

On już nie rozmawia ze mną. Złość z powodu jubileuszu.

Serio? Przez to, że nie pojechałaś chora?

Tak.

Iren, naprawdę potrzebujesz takiego męża?

Nie wiem. Kiedyś był inny, życzliwy, troskliwy.

To dopiero gdy mama zaczęła się wtrącać.

Tak, chyba masz rację.

Bogna milczała.

Posłuchaj, a może po prostu pojechać do teściowej i przeprosić?

Za co przepraszać? Nie zrobiłam nic złego!

Wiem, ale może to pomoże?

Zastanowiłam się. Może jednak spróbować?

Następnego ranka pojechałam do Wiktorii. Mieszkała na drugim końcu miasta, w małym mieszkaniu. Pukałam, a drzwi otworzyła zimna twarz.

Co chcesz?

Dzień dobry, Wiktorio. Przyszłam przeprosić.

Za co?

Za to, że nie przyjechałam na twój jubileusz.

Wiktoria uśmiechnęła się złośliwie.

Trochę późno, nie uważasz?

Byłam chora. Naprawdę chora. Nie mogłam wstać z łóżka.

To wymówki.

To nie wymówki! Miałam czterdzieści stopni!

Irenko, mam sześćdziesiąt lat. Wiem, kiedy człowiek naprawdę nie może, a kiedy po prostu nie chce. Nie chciałaś przyjechać. To prawda.

Wściekłość wypełniła mnie.

Wiktorio, przyjechałam, żeby się godzić. Chciałam naprawić relacje. A ty

Mówię prawdę. Nigdy nie kochałaś mnie. Tolerowałaś mnie dla Andrzeja. Teraz już mnie nie stać.

To nieprawda!

Prawda. I wiesz co? Mam tego dość. Dość udawania, że jesteśmy jedną rodziną. Dość widzieć twój kwaśny wyraz na rodzinnych imprezach.

Wstałam.

Rozumiem. Nie mam tu nic więcej do roboty.

Dokładnie. Idź. I więcej nie wracaj.

Zeszłam po schodach i nie powstrzymałam łez. Przyszłam się pogodzić, a dostałam jeszcze jedną porcję trucizny.

W domu opowiedziałam Andrzejowi.

W końcu Irena odnalazła spokój, wiedząc, że już nigdy nie pozwoli nikomu zniszczyć swojego własnego szczęścia.