Zdradzieckich nie wpuszczę z powrotem!

W tłumie krewnych przy schodach szpitala w Warszawie rozchodzi się szept: Gdzie jest Wacław? Nie widać Wacława! Gdzie się podział, co się stało. Gdyby Wacław był ojcem noworodka, nie było by tyle niepokoju, lecz w tym wypadku Wacław to skrót od imienia Waleria, które właśnie zniknęło, nie trzymając w ramionach małej córeczki. To wyjście poza schemat.

Uciekała! Uciekła, cholernie! krzyczy matka Walerii, Zofia, kiedy jej zięć Marcin otrzymuje od niej dokumenty i ostatni list rozwodowy. W liście, jak w każdej takiej korespondencji, pisze, że nie jest gotowa na tę sytuację, nie szuka jej, nie rezygnuje z córki, będzie płacić alimenty i to wszystko. Nie ma żadnego adresu zwrotnego ani wyjaśnienia, dlaczego szanowana kobieta, jeszcze pół roku temu marząca o macierzyństwie, nagle postanowiła tak działać.

Marcinie, nie martw się. Wkrótce przywróci się rozum, pomyśli, zrozumie i wróci pociesza Zofia zięcia. Starsza córka Walerii, Łucja, nie powtarza tych słów, bo jej wewnętrzny głos podpowiada, że Wacław nie wróci. Łucja wie, że kiedy ktoś coś zaczyna, robi to świadomie jeśli postanowiła odejść, to odejdzie całkowicie.

Masz miły język, Łucjo odrzuca Zofia, kiedy Łucja delikatnie sugeruje, że matka może już nie wrócić. Wróci. Minie miesiąc, dwa, i serce matki się obudzi. Dokumenty rozwodowe przychodzą po trzech miesiącach. Łucja nie przychodzi na rozprawy, rezygnuje z opieki nad córeczką, więc mała Zosia zostaje z ojcem. Łucja coraz częściej odwiedza byłego męża siostry, by pomóc przy dziecku i porozmawiać z Marcinem.

Również ona doświadcza podobnej porażki rok po narodzinach syna, Michał, narzeczony, odchodzi. Łucja planuje ślub, gdy dziecko skończy trzy lata i wyjdzie z urlopu macierzyńskiego. Michał jednak ucieka, zostawiając ją z problemami, choć udało się udowodnić ojcostwo Andrzeja i otrzymać skromne alimenty. Łucja obawia się, że mąż siostry, kochający, zostawi ją samą z dzieckiem. Szuka w zachowaniu Marcina niepokojących sygnałów, choć nigdy nie rozmawia o tym z siostrą czy matką.

W końcu odkrywa, że zwracała uwagę na niewłaściwą osobę. Nie spodziewa się, że siostra okaże się tak Nie wystarczyło, że zmusiły ją do porodu, chciała tego sama. Marcin proponował pięć lat czekania, by zgromadzić trochę pieniędzy i przekształcić dwupokojowe mieszkanie w trzypokojowe, ale Waleria go przyspieszała.

I tak w jednej chwili Waleria zostawia Zosię, małą, bezbronną, potrzebującą matki. Czy to przez to, że Łucja już sama została matką, czy przez fakt, że Zosia jest jej krewną, zaczyna ją postrzegać jako własną córkę. Marcin kilka razy przekazuje dziewczynkę Łucji z uwagą: Idź do mamy na ręce. Proponuje Łucji przeprowadzkę z synem do ich mieszkania, mówiąc, że miejsce starczy, a w jej własnym lokum można przyjąć najemców i spłacać kredyt, zamiast prosić matkę o pomoc.

Gdy matka dowiaduje się, że Łucja wprowadziła się do Marcina, przychodzi z pretensjami, że zajmowanie się mężem siostry to grzech. Marcin wyrzuca teściową za drzwi, twierdząc, że nie ma to nic wspólnego z jego życiem. Łucja, pod wpływem alkoholu, przyznaje się, że chce wziąć ją za żonę i przyjąć jej syna jako własnego. Będzie uczciwie. Wychowujesz moją córkę jak swoją, a mojego syna liczę za swojego. Nie będę cię ciągnął za rękę, sam zdecyduj, ale razem lepiej nam iść.

Marcin potrafi zarabiać, lecz nie wie, od czego zacząć przy pieluszkach, lekarzach, kaszkach. Łucja radzi sobie lepiej z dziećmi, choć w przedszkolu nie zarabiała dużo, bo była nauczycielką w prywatnym żłobku. Propozycja Marcina brzmiała praktycznie, ale Łucja zdała sobie sprawę, że miłość z powieści nie przyniosła jej szczęścia, oprócz ukochanego syna.

Może więc nadszedł czas, by podejść pragmatycznie? Marcin jest dobry, nie pije, nie pali, wspiera finansowo, a Zosia przyzwyczaiła się do niego i nazywa go mamą. Czy wszystko, co się zdarzyło, nie może mieć sensu?

Matka nie przyjechała na ślub nikt jej nie oczekiwał. Para wypiła po jednej kieliszku z przyjaciółmi, usłyszała życzenia i wróciła do mieszkania Marcina, gdzie mieszkali we cztery. Życie niewiele się zmieniło, poza tym, że teraz dzieci śpią w jednym pokoju, a dorośli w drugim. Łucja i Marcin też mają prawo do własnego szczęścia.

Pojawienie się Walerii było niczym grzmot w słonecznym niebie. Łucja, będąc w kącie, otwiera drzwi, a Marcin nie patrzy w jej stronę, bo czeka na dostawę. Z progu na szyję rzuca się była żona.

Kochany, wróciłam! woła, a Marcin odsuwa jej ręce i lekko odpycha. Nie jesteś szczęśliwy? pyta z nonszalancją. Aż miałbym być odpowiedział z pogardą. Myślał, że powie jej, co czuje, ale zamiast tego spytał, po co przybyła.

Chcę porozmawiać z córką. Może naprawimy naszą relację. Wie, że nie postąpiła najlepiej, ale liczy, że można naprawić rodzinę.

Nie zamierzam wpuszczać zdrajców z powrotem odparł Marcin. Mówisz o Łucji? Nie macie ze sobą prawdziwego związku. Jak możesz mnie wymienić na nią? Łucja, a nie Łucja!.

Łucja właśnie wychodziła z prysznica i zobaczyła uchylone drzwi pokoju dziecięcego, zza których obserwowały je dzieci. Waleria zauważyła ich i, przemykając obok Marcina, rzuciła się na dziewczynkę.

Zosię, kochanie, jak bardzo urośłaś! krzyknęła, podnosząc ją, gdy nagle syrena zadzwoniła, a mały Andrzej ugryzł ją w nogę.

Puść moją siostrę, czarownico! krzyknął Andrzej. Waleria, mając na sobie tylko rajstopy i krótką spódniczkę, poczuła silny ból, wydała z siebie przeraźliwy krzyk i, nieudolnie trzymając Zosię, upadła.

Dziewczynka pobiegła do brata, a oboje schowali się za nogami Łucji. Waleria spojrzała na nich groźnym wzrokiem i cicho wyszeptała:

Wężu Moja własna córka zwróciła się przeciwko mnie Nie zostawię tego tak.

Nie udało się nic w tej rodzinie. Waleria kiedyś odmówiła opieki, a Zosia nigdy nie widziała matki. Próby odzyskania dziecka skończyły się niepowodzeniem, podobnie jak interwencja matki, która chciała odwrócić sytuację.

W końcu Marcin i Łucja zerwali kontakt z matką Walerii i przeprowadzili się do Krakowa, nie podając adresu. Teraz żyją szczęśliwie, wychowują troje dzieci i tylko najbliżsi przyjaciele słyszą od Zosi, że jest córką prawdziwej czarownicy, a jej matka, Łucja, to dobra wróżka, która ją uratowała i nie oddała z powrotem.

Andrzej opowiada tę historię, twierdząc, że jego ojciec był złym czarodziejem, bo zostawił dobrą wróżkę i uciekł. Na szczęście ich odnaleziony dobry tata stworzył rodzinę: mamę, tatę i dwoje dzieci. Bo bajki muszą mieć szczęśliwe zakończenie.