Chcesz mojego męża? To twój!” – powiedziała żona z uśmiechem do nieznajomej kobiety, która pojawiła się w jej drzwiach.

Chcesz mojego męża? Proszę bardzo! powiedziała żona z uśmiechem, zwracając się do nieznajomej kobiety stojącej w drzwiach.

Zaczekaj chwilę, Kasia! Ktoś dzwoni do drzwi. Oddzwonię, jak się dowiem, kto to i czego chce, powiedziała Ewa niechętnie, kończąc rozmowę telefoniczną z przyjaciółką z dzieciństwa. Kasia opowiadała ze śmiesznymi szczegółami o urodzinach swojej teściowej, a Ewa śmiała się bez przerwy, jakby oglądała komedię.

Podeszła do drzwi, spojrzała przez wizjer i zamarła ze zdziwienia. Spodziewała się zobaczyć sąsiada, bo obcy nie mieli łatwego dostępu do ich zabezpieczonego bloku. Ale przed drzwiami stała młoda kobieta o dziwnym wyglądzie, której Ewa nigdy wcześniej nie widziała.

Postanowiła nie otwierać lepiej unikać kontaktów z nieznajomymi, zwłaszcza w tych czasach pełnych oszustów. Ewa miała jasną zasadę: żadnych rozmów z obcymi ludźmi. Oszuści wykorzystywali naiwnych, ale ona do nich nie należała.

Sięgnęła po telefon, by kontynuować rozmowę z Kasią, ale dzwonek rozległ się ponownie. Kobieta na zewnątrz była uparta, pewna, że ktoś jest w domu, i zdecydowana uzyskać odpowiedź.

Ewa była sama w mieszkaniu; jej mąż, Marek, poszedł do kolegi pomóc mu w pracach w ogrodzie. Wróciła do drzwi i znów spojrzała przez wizjer, przyglądając się nieznajomej uważniej.

Coś w niej wydawało się dziwne i jednocześnie żałosne, ale Ewa nie czuła zagrożenia.

Co najgorszego może się stać, jeśli otworzę i każę jej wyjść? Potem będę mogła spokojnie cieszyć się weekendem, pomyślała. Pewnie się zgubiła albo próbuje mi wcisnąć jakieś bzdury.

Zdecydowana, otworzyła drzwi. Kobieta na korytarzu natychmiast się wyprostowała, nerwowo poprawiając włosy, zanim zaczęła mówić.

Dzień dobry! Czy pani jest Ewa? zapytała, bawiąc się szalikiem na szyi. No oczywiście, że pani jest po co w ogóle pytam?

Ciekawe, pomyślała Ewa. Oszuści są coraz bardziej wyszukani. Nawet wie, jak mam na imię.

Kim pani jest i czego pani chce? Stoi pani tu już pięć minut. Nie zapraszałam pani, więc proszę powiedzieć, o co chodzi, albo wyjść! powiedziała Ewa stanowczo.

Czy Marek jest w domu? zapytała nieznajoma, zaskakując Ewę.

No proszę! pomyślała Ewa, podejrzliwa. Zna nawet imię mojego męża. Na pewno jest przygotowana.

Przyszła pani do Marka? zapytała Ewa, choć chciała powiedzieć coś zupełnie innego.

Nie, przyszłam porozmawiać z panią. Ale jeśli Marek jest w domu, będzie mi trudniej, odpowiedziała kobieta z dziwną szczerością.

Trudniej pani? O co chodzi? zastanawiała się Ewa, coraz bardziej ciekawa.

Nie ma go. Czego pani chce?

Może lepiej wejdziemy do środka. Dziwnie rozmawiać o takich rzeczach na korytarzu, zasugerowała kobieta, nabierając śmiałości.

Nie ma mowy! Nie znam pani i nie wpuszczam obcych. Niech pani mówi i szybko, odparła Ewa.

Naprawdę chce pani rozmawiać o intymnych szczegółach mojego związku z Markiem tu, przed sąsiadami? zapytała kobieta, uśmiechając się ironicznie.

Co? Jaki związek? wykrzyknęła Ewa głośniej, niż zamierzała.

Ewo, wszystko w porządku? Dlaczego krzyczysz? zapytała pani Kowalska, sąsiadka z piętra, która właśnie wyszła z windy.

A, dzień dobry, pani Kowalska! Wszystko w porządku. Jak tam pogoda? próbowała Ewa odwrócić uwagę.

Chyba będzie padać, odpowiedziała sąsiadka, choć nie spieszyła się do swojego mieszkania, zaciekawiona sytuacją.

Proszę wejść, powiedziała Ewa niechętnie, skinieniem głowy zapraszając kobietę do środka.

Gdy znalazły się w środku, nieznajoma rozejrzała się po mieszkaniu z zainteresowaniem, zatrzymując wzrok na różnych przedmiotach.

Ma pani pięć minut. Proszę mówić, powiedziała Ewa, blokując jej drogę do salonu. To nie muzeum.

Nazywam się Dominika, zaczęła kobieta, zdejmując szalik i płaszcz. Marek i ja jesteśmy w sobie zakochani.

Och, jaki banał! Nie mogła pani wymyślić czegoś bardziej oryginalnego? przerwała jej Ewa, uśmiechając się sarkastycznie.

Co jest banalnego? Ludzie się zakochują to się zdarza. Nie jest pani pierwszą żoną, której mąż odchodzi, odparła Dominika pewnie, próbując przejść obok Ewy.

I jest pani pewna, że on już mnie nie kocha, a kocha panią? zapytała Ewa, wciąż się uśmiechając.

Absolutnie! Inaczej bym tu nie przyszła, odpowiedziała Dominika śmiało.

No cóż, problem w tym, że mój mąż nie kocha nikogo. Nie potrafi. Więc się pani myli, kochanie, powiedziała Ewa spokojnie.

Dominika próbowała coś odpowiedzieć, ale w tej chwili drzwi się otworzyły i wszedł Marek

wszedł Marek, wyraźnie zaskoczony widokiem nieznajomej w przedpokoju.

Dominika? Co ty tu robisz w sobotę? Coś z pracy? zapytał zdezorientowany.

Nie, przyszła do ciebie, powiedziała Ewa, rozkoszując się sytuacją.

Do mnie? O co chodzi? Coś się stało w biurze? pytał Marek, coraz bardziej zmieszany.

Nie, kochanie. Przyszła, żeby cię ode mnie zabrać. Całkowicie, odpowiedziała Ewa z ironicznym uśmiechem.

Dominika, wyraźnie zażenowana, szybko założyła płaszcz i zaczęła się wycofywać w stronę drzwi.

Już pani wychodzi? A co z Markiem? Nie po niego pani przyszła? Mówię szczerze, z przyjemnością go pani oddam, żartowała Ewa, prowokując ją.

Ale Dominika już wyszła, nie mówiąc ani słowa.

O co chodziło w tej całej historii? zapytał Marek, kompletnie zagubiony.

Ty mi powiedz! Dlaczego ta odważna kobieta pojawiła się tu, żądając rozwodu i twierdząc, że się do niej wyprowadzisz? zapytała Ewa, krzyżując ręce.

Mówisz poważnie? odpowiedział Marek, wyglądając na autentycznie zszokowanego. Nie mam pojęcia, o co chodzi. Zac