Wczesna wiosna

Wczesna wiosna

Mała Jadzia, czteroletnia dziewczynka, patrzyła z zaciekawieniem na nowego sąsiada, który właśnie pojawił się na naszej podwórkowej ławce. Był to starszy pan, siwy, opierający się na lasku, którą trzymał niczym czarodziej z bajki.

Dziadku, czy pan jest czarodziejem? zapytała, a kiedy usłyszała nie, nieco się zmartwiła.

To po co pan tę laskę? dopytała dalej.

Do chodzenia, żeby było łatwiej odparł, przedstawiając się: Jestem Eugeniusz Kowalski.

To znaczy, że pan jest bardzo stary? ponowiła ciekawa Jadzia.

Według twoich kryteriów tak, ale według moich jeszcze nie całkiem. Po prostu bolą mnie nogi, ostatnio złamałem jedną i trochę się poślizgnąłem. Dlatego wciąż chodzę z laską.

Następnie podeszła do nas babcia Jadzi Wanda Stanisławska i wzięła ją za rękę, prowadzając w stronę parku. Wanda przywitała nowego sąsiada, który uśmiechnął się uprzejmie. Jednak to właśnie Jadzia, pełna ciekawości, stała się główną nicią naszej małej przyjaźni. Dzieciństwo Jadzi polegało na tym, że wyjść przed czasem z podwórka i opowiadać Eugeniuszowi wszystko, co się działo: jaka była pogoda, co babcia ugotowała na obiad, a nawet o chorobie przyjaciółki sprzed tygodnia.

Eugeniusz nieźle radził się w słodkościach co chwilę podsuwał Jadzi po czekoladową bombkę. Zaskakiwało go, że dziewczynka zawsze odgryzała dokładnie połowę, a drugą starannie owijała w papier i chowała do kieszeni kurtki.

A po co nie zjesz wszystkiego? Nie smakowało? pytał.

Pyszne, ale muszę podzielić się z babcią odpowiadała.

Poruszony gestem, Eugeniusz następnym razem przyniósł dwie bombki. Jadzia znów odgryzała połówkę i schowała resztę.

A teraz kto ma szczęście? zapytał, wyrażając zdumienie nad jej oszczędnością.

Teraz mogę dać je mamie i tacie. Choć mogą sobie kupić własne, to i tak cieszy ich mały prezent wyjaśniła.

Rozumiem, macie naprawdę zgraną rodzinę zauważył sąsiad. Masz szczere serce, Jadzia.

I babci, bo ona wszystkich kocha zaczęła dziewczynka, ale babcia już podeszła i podała rękę wnuczce.

Eugeniuszu, dziękujemy za smakołyki, ale ani ja, ani Jadzia nie powinniśmy jeść tak dużo słodyczy. Wybaczcie

Co więc mogę zrobić? Wpadłem w kłopot Co wam podać? zapytał.

W domu mamy wszystko, dziękujemy, nic nie potrzebujemy uśmiechnęła się Wanda.

Nie mogę tak odpuścić. Chcę was poczęstować, bo buduję dobre sąsiedzkie relacje odparł z uśmiechem.

W takim razie przestawmy się na orzechy. Będziemy je jeść w domu, rękami czystymi. Zgoda? zwróciła się do niego i do Jadzi.

Następnego dnia w kieszeniach Jadzi znalazły się kilka orzechów włoskich i laskowych. Wanda patrzyła na to z czułością:

Ach, mała wiewiórko, nosisz orzeszki. Czy wiesz, że to już kosztowne przyjemność, a dziadek potrzebuje lekarstw, bo jest nieco kulejący?

Nie, ba! Nie jest stary i nie kulaw. Jego noga się już poprawia wtrąciła się Jadzia, broniąc przyjaciela i myśli o nartach na zimę.

Narty? zdziwiła się babcia. No cóż, to zadzior.

Czy możesz kupić mi narty? poprosiła Jadzia. Chcę jeździć razem z Eugeniuszem.

W parku, spacerując, Wanda zauważyła Eugeniusza, który już bez lasku szedł po alei.

Dziadku, chodźmy razem! dogoniła go Jadzia, idąc energicznym krokiem.

Poczekajcie, ja też! wołała Wanda, goniąc za wnuczką.

Tak trójka zaczęła chodzić razem, a Wanda wkrótce odkryła, że taka wędrówka jest przyjemna, a dla Jadzi stała się zabawą. Dziecięca energia była nie do pobicia: biegła, tańczyła, wspinała się na ławkę, witała babcię i sąsiada, a potem znów szła obok, rozkazując:

Raz-dwa, trzy-cztery! Stąpaj mocniej, patrz przed siebie!

Po spacerze babcia i Eugeniusz siadali na ławce, a Jadzia bawiła się z koleżankami, zawsze dostając od Eugeniusza jeszcze jedną porcję orzeszków przed rozstaniem.

Rozpieszcza ją pan, zbladła Wanda, zostawmy tę tradycję na święta, proszę.

Eugeniusz opowiadał Wandzie, że od pięciu lat jest wdowcem i dopiero teraz zdecydował się podzielić swoją trzypokojową kawalerką na dwie części: małe mieszkanie, w które sam się wprowadził, i dwupokojowe dla rodziny syna.

Lubię to, nie jestem zbyt towarzyski, ale przyjaciele się przydają, zwłaszcza w sąsiedzkich sprawach przyznał.

Dwa dni później pod drzwi Eugeniusza zapukała Jadzia z Wandą, niosąc tacę z pierogami.

Chcemy pana poczęstować przywitała Wanda.

Macie czajnik? dopytała Jadzia.

Oczywiście, proszę bardzo! otworzył drzwi Eugeniusz.

Ciepła herbata rozgrzała wszystkich. Jadzia z zainteresowaniem oglądała bibliotekę i kolekcję obrazów Eugeniusza, a Wanda przyglądała się, jak z cierpliwością sąsiad tłumaczy każdą z prac.

Moje wnuki mieszkają daleko, już studenci. Tęsknię dodał Eugeniusz, a twoja babcia wciąż młoda!

Pocałował dziewczynkę, podał jej kredkę i kartkę.

Jestem dopiero dwa lata na emeryturze, więc nie mam czasu na nudę wskazała Wanda na wnuczkę a córka już czeka na drugie dziecko. Szczęśliwe, że mieszkamy w sąsiednich blokach. Trzymajmy się razem.

Lato minęło w sąsiedzkich spotkaniach, a zimą Wanda, jak obiecała, kupiła Jadzi narty i troje ruszyło na treningi na śnieżnej trasie w parku. Eugeniusz i Wanda stały się tak zżyci, że spacerowali wyłącznie razem, a Jadzia, nie chodząca do przedszkola, prawie cały czas była u babci. Codziennie się spotykali, aż pewnego dnia Eugeniusz wyjechał do rodziny w Warszawie.

Jadzia tęskniła i ciągle pytała babcię, kiedy pan wróci.

Pojechał na dłużej. Mówił, że zostanie miesiąc, bo miał okazję. My pilnujemy jego mieszkania, bo przyjaciele sobie pomagają wyjaśniła Wanda. Wanda i tak już przyzwyczaiła się do obecności uważnego sąsiada, cieszyła się jego wizytami, uśmiechem i dobrą energią. Eugeniusz pomagał, naprawiając gniazdka, wymieniając żarówki w żyrandolu.

Po tygodniu brakował im bardzo. Wychodzili na podwórko i patrzyli na pustą ławkę, na której zwykle czekał.

Ósmego dnia Wanda wychodziła z klatki, spiesząc się do wnuczki, i ujrzała Eugeniusza na zwykłym miejscu.

Witaj, drogi sąsiedzie zaskoczyła się Wanda nie czekaliśmy tak szybko! Mówiłeś, że zostaniesz dłużej?

A, ha, ha, zmęczył mnie gwar wielkiego miasta. Wszyscy w pracy, nie ma co czekać do wieczora samemu. Spojrzałem na was, pogadałem i już wróciłem, bo zaczęliście mi brakować, jakbyście byli rodziną

Dziadku, co dałeś swoim wnukom? Cukierki? zapytała Jadzia.

Dorośli wybuchnęli śmiechem.

Nie, kochana cukierki im też nie służą. Są już dorośli, więc dałem im trochę pieniędzy. Niech się uczą, niech rosną w mądrości przyznał Eugeniusz.

Cieszę się, że tak szybko wróciłeś, serce w miejscu dodała Wanda.

Jadzia przytuliła Eugeniusza, co go bardzo poruszyło.

Dziś robimy dużo naleśników z różnymi nadzieniami. To nie gorsze niż pierogi, delikatne i mało tłuste. Chodźmy napić się herbaty, a przy okazji opowiesz nam, co tam w Warszawie zaprosiła Wanda.

Co to za Warszawa? zapytał Eugeniusz, patrząc na Wandę. Piękne miasto, wszystko w porządku. Przyniosłem wam drobne upominki, a co wy sobie wymyślicie wziął Wandę pod rękę, a Jadzię za rękę i razem wrócili do domu, gdy spadł pierwszy wiosenny deszcz. Odwilż była niespodziewana, wczesna, przedwczesna.

Dlaczego tak się rozgrzało? zapytał Eugeniusz, patrząc na Wandę.

Bo wiosna już blisko! odpowiedziała dziewczynka wkrótce Dzień Kobiet, babcia będzie szykować stół i zapraszać gości. Ty też, dziadku, będziesz zaproszony.

Ojej, kocham was, drogie sąsiadki powiedział Eugeniusz, wchodząc po schodach.

Po naleśnikach rozdano drobne upominki: Jadzi piękną, kolorową drewnianą matryoshkę, a Wandzie srebrny brosz. Troje znów wyszło na zewnątrz i ruszyło po znanej, wydeptanej ścieżce w parku, tak jak nazywał to pan Eugeniusz. Śnieg stał się szary, nasiąknięty wodą, a ścieżki odsłoniły się. Jadzia skakała po rozmarzających się kostkach, ciesząc się ciepłym powietrzem:

Babciu, dziadku, gonicie mnie! Raz-dwa, trzy-cztery! Silniej krok, patrzcie przed siebie!