– Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej, żebyś nie przywoził żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy w stanie długo znosić niedogodności i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. – A twoja żona będzie potem wszystkim opowiadać, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Długo nie zniesiemy niedogodności i w końcu poprosimy was, żebyście się wyprowadzili. A twoja żona potem wszystkim będzie opowiadać, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

Daria, nie masz twarzy. Co się stało? zapytała sąsiadka.

Mikołaj powiedział, że właścicielka kazała nam się wynosić. Natychmiast. Podobno wynajmowała mieszkanie parze bez dzieci, a wy chcecie sprowadzić niemowlę. Będzie płakało w nocy, sąsiedzi będą narzekać, a jej nie potrzeba problemów.

I co nie macie gdzie się podziać?

Rodzice Mikołaja mają trzypokojowe mieszkanie. Ale mieszka tam jeszcze jego młodsza siostra. A moi rodzice są w wiosce dwadzieścia kilometrów od miasta odpowiedziała Daria.

No to pobędziecie tydzień czy dwa u teściów, aż znajdziecie nowe mieszkanie poradziła kobieta.

Mikołaj już szukał. Ale jak właściciele usłyszą o małym dziecku, od razu odmawiają.

Tak, problem. Ale nic, jeszcze są dwa dni twój mąż coś wymyśli.

Ale Mikołaj nic nie wymyślił. Zadzwonił do kilku ogłoszeń, a po odmowach po prostu przewiózł ich rzeczy z wynajmowanego mieszkania do swoich rodziców.

Jednak rodzice i młodsza siostra nie byli zachwyceni, że w mieszkaniu zamieszka rodzina Mikołaja, i to z tak niespokojnym lokatorem.

Synku, pamiętasz, jeszcze przed waszym ślubem ustaliliśmy, że ty z żoną nie będziecie u nas mieszkać powiedziała matka. Masz prawo przebywać w swoim pokoju, ale obcych ludzi w naszym mieszkaniu widzieć nie chcemy.

A twoja Daria to obca. Dla ciebie to żona, a dla nas ktoś obcy. Ty ją wybrałeś, my nie.

Mamo, ale to tylko tymczasowo, dopóki nie znajdziemy czegoś odpowiedniego próbował się dogadać Mikołaj.

Wiesz przecież, że nic nie jest bardziej trwałe niż rzeczy tymczasowe. Najpierw wprowadzicie się na tydzień, tydzień zamieni się w miesiąc, a miesiąc w nieskończoność.

Nie. Poza tym ja i ojciec pracujemy, twoja siostra się uczy. Wszyscy chcemy odpocząć. A z małym dzieckiem w mieszkaniu to niemożliwe: nie mów głośno, nie oglądaj telewizorów, a w nocy bądź gotowy budzić się o każdej porze od płaczu dziecka.

Postaramy się znaleźć coś szybciej obiecał syn.

Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Długo nie zniesiemy niedogodności i w końcu poprosimy was, żebyście się wyprowadzili.

A twoja żona potem wszystkim będzie opowiadać, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę. To zepsuje nam opinię, a ja nie chcę, żeby źle o nas mówiono. Więc Darii i dziecka nawet nie próbuj tu przywozić. Rozwiązuj sprawę inaczej.

Z tymi wiadomościami Mikołaj przyszedł do szpitala.

Posłuchaj, Daria, może na razie zamieszkasz z dzieckiem u swoich rodziców? zapytał.

Czy twojej matce naprawdę nie zależy, żeby zobaczyć wnuka? zdziwiła się Daria.

Nie wiem, mama kazała, żebyśmy do nich nie przyjeżdżali odpowiedział Mikołaj.

No świetnie! Inne kobiety z dziećmi witają krewni kwiaty, prezenty, radość. A my jak bezdomni i bez rodziny. Nawet nas widzieć nie chcą obraziła się Daria.

Wieczorem zadzwoniła do swoich rodziców i tego dnia, gdy wypisano ją ze szpitala, oprócz Mikołaja przyjechał po nią jej ojciec.

Zbieraj, córko, wnuka, jedziemy do domu. A ty zwrócił się teść do Mikołaja przywieź wszystkie rzeczy Darii i to, co dla malucha kupiliście.

Do wioski dojechali szybko w jakieś pół godziny. Tam już wszystko było gotowe dla dziecka: w małym pokoju stało łóżeczko, przykryte pościelą z misiami i króliczkami, obok komoda z ubrankami i wygodne krzesło do karmienia.

A w salonie czekał na nich stół nakryty do świątecznego obiadu. Nikogo obcego nie było, tylko rodzice, babcia Darii i Irena jej młodsza siostra.

O krewnych Mikołaja przy obiedzie nie wspominano, za to żyw