Co znaczy 'rozwodzimy się’? — zdumiał się mąż, patrząc na żonę. — Dlatego, że dałem pieniądze matce?

Co znaczy, że się rozwodzimy? mężczyzna spojrzał na żonę ze zdumieniem. Z powodu tych pieniędzy, które dałem matce?

Sto dziewięćdziesiąt tysięcy! Inga rzuciła wyciąg bankowy na stół, obserwując, jak białe kartki rozsypują się po blacie. Rodionie, gdzie są pieniądze?!

Jej mąż nawet nie oderwał wzroku od telewizora, dalej przeskakując kanały.

Jakie pieniądze? burknął obojętnie.

Te, które odkładaliśmy przez trzy lata na wkład własny! Wczoraj było dwieście dwadzieścia pięć tysięcy, dziś trzydzieści pięć!

Rodion w końcu podniósł wzrok, wzruszając ramionami, jakby chodziło o drobiazg.

A, to Mama z Janiną poprosiły o pomoc. No co, mam być potworem?

Zapytałeś mnie?! To były nasze wspólne oszczędności!

O co ci chodzi? Oddam.

Kiedy? Za ile lat? Inga oparła się dłońmi o stół, pochylając się w stronę męża. Rodionie, umówiliśmy się żadnych wydatków z tych pieniędzy bez rozmowy! ŻADNYCH!

Umówiliśmy się, umówiliśmy się A kiedy własna matka prosi, to mam jej odmówić?

A kiedy twoja żona trzy lata po dwanaście godzin dziennie haruje, to nic? To MOJE pieniądze!

Rodion skrzywił się i znów wpatrzył w ekran.

Nie przesadzaj. Normalna praca.

Pół roku wcześniej Inga siedziała w biurze agencji turystycznej i skrupulatnie liczyła prowizję od ostatniej sprzedaży wycieczek. Liczby w tabeli cieszyły grupa okazała się duża i zamożna.

Jej koleżanka Tamara zajrzała przez monitor:

Znowu stukasz w kalkulator? Wciąż zbierasz na wymarzone mieszkanie?

Jeszcze rok, maksymalnie półtora, i będziemy mieli własne lokum uśmiechnęła się Inga, odkładając długopis. Rodion też się stara, bierze dodatkowe zlecenia w warsztacie w weekendy.

Masz szczęście do męża. Mój tylko obiecuje, a tu jak był, tak jest.

Tak, mam szczęście zgodziła się Inga, choć w głowie coś szeptało jej niepokojąco.

Tamara przysunęła krzesło bliżej.

A ile już uzbieraliście, nie sekret?

Dwieście dziesięć tysięcy. Do wymarzonych dwustu pięćdziesięciu już niedaleko.

Nieźle! A gdzie trzymacie?

Oczywiście, na lokacie. Odsetki choć niewielkie, ale są.

Mądrze. Tylko nie wydać przedwcześnie na głupoty.

Inga skinęła głową, ale nie wspomniała, że Rodion ostatnio coraz częściej narzekał na zmęczenie i rzadziej jeździł dorabiać.

Tego samego wieczoru zastała męża na kanapie przed telewizorem. Na ekranie migały ujęcia kolejnego filmu akcji.

Rodziu, dziś nie byłeś w warsztacie? zapytała, ściągając buty w przedpokoju.

Jutro pojadę. Trochę mnie plecy bolą.

Może do lekarza się wybierzesz?

Daj spokój, samo przejdzie. Rodion zmienił kanał. Mama dzwoniła, przy okazji. Janina potrzebuje pieniędzy na kurs wizażu.

Inga zastygła, trzymając torebkę.

Ile?

Piętnaście tysięcy, drobiazg.

Drobiazg?! nie wytrzymała. Rodionie, to mój miesięczny bonus!

Nie krzycz. Nie biorę z oszczędności. Dam z następnej wypłaty.

A jeśli nie starczy?

Starczy, starczy. Nie dramatyzuj.

Inga poszła do kuchni podgrzać kolację, ale apetyt zniknął. W głowie kołatały myśli o tym, jak często słyszała podobne prośby od rodziny męża.

***

Dwa tygodnie później sytuacja powtórzyła się z upiorną dokładnością. Klaudia, matka Rodiona, zadzwoniła w trakcie obiadu.

Halo, mamo? Rodion włączył głośnomówiący, nie przerywając jedzenia. Tak, słucham Cieknie? Mocno? Siedem i pół tysiąca? Dobrze, jutro przyniosę.

Inga powoli odłożyła widelec i spojrzała na męża.

Rodionie, umówiliśmy się najpierw kredyt, potem reszta.

Co, chcesz, żeby sąsiedzi nachodzili moją matkę, bo kaloryfer kapie? Jesteś bez serca!

Nie jestem bez serca starała się mówić spokojnie. Po prostu twoja matka ma syna Pawła, który mieszka w sąsiednim bloku. Dlaczego on nie może pomóc?

Paweł jest bezrobotny, wiesz przecież.

Jak bezrobotny? W takim czasie, kiedy wszędzie szukają ludzi?

Rodion oderwał wzrok od talerza.

Słuchaj, nie zaczynaj. To moja matka, pomogę jej i koniec.

A ja jestem twoją żoną cicho powiedziała Inga. To coś znaczy?

Oczywiście. Ale u mamy kaloryfer

A nasza przyszłość?

Będzie i przyszłość. Nie zbankrutujemy od siedmiu tysięcy.

***

Leon, szef Ingi, wezwał ją do siebie miesiąc po tej rozmowie. Siedział za masywnym biurkiem, przeglądając dokumenty.

Ingo, siadaj. Świetnie poradziłaś sobie z grupą chińskich turystów. Będzie solidna premia dwadzieścia pięć tysięcy.

Dziękuję ucieszyła się szczerze.

Ale zauważyłem jedną rzecz bierzesz wszystkie nadgodziny, pracujesz w weekendy. Nie przepalasz się?

Nie, wszystko w porządku. Zbieramy z mężem na mieszkanie, każda złotówka się liczy.

Chwalebne, oczywiście. Tylko zdrowie ważniejsze niż mieszkania.

Inga skinęła głową, ale pomyślała, że bez jej nadgodzin nigdy nie uzbierają potrzebnej sumy Rodion zbyt często pożyczał pieniądze rodzinie.

Leonardo, może są jeszcze jakieś dodatkowe zadania? Ktoś z zespołu chce urlop?

Szef spojrzał na nią uważnie.

Jest, oczywiście. Ale i tak już dużo pracujesz.

Dam radę.

W domu zastała męża z kolegą Wiktorem. Obaj siedzieli w kuchni z butelkami piwa, głośno śmiejąc się z jakiegoś żartu.

O, Inga wróciła! Wiktor uniósł butelkę na powitanie. Dołącz do kompanii!

Dzięki, jestem zmęczona przeszła do lodówki po wodę.

Rodion mówił, że zbieracie na mieszkanie. Brawo! Skupieni. Ja ciągle nie mogę się zebrać.

Bo wszystko wkładasz w kryptowaluty zaśmiał się Rodion. Masz nadzieję, że się wzbogacisz z dnia