„Kochamy cię, synu, ale nie odwiedzaj nas więcej.”

Kochamy cię, synu, ale nie przyjeżdżaj już do nas.

Mówię to jako ojciec, który z żoną Zofią mieszka w starym domku przy drodze w Podlesiu. Dom ma już tyle lat, co my, a przeprowadzka nie wchodzi w rachubę.

Wieczorami wspominamy nasze lata tyle radości, tyle wspomnień. Dzieci dorosły, własne rodziny mają. Córka Helena mieszka w sąsiedniej wiosce Słoneczniku i często wpadnie na herbatę, a wnuki Ania i Kuba zawsze wprawiają nas w ruch. Syn Aleksander wyjechał pięć lat temu i od tamtej pory nie zaglądał, bo praca i obowiązki trzymają go w szachu. Ostatnio jednak zadzwonił i zapowiedział wizytę.

Wieść o przyjeździe rozgrzała nasze serca. Jan wsiadł na rower i pojechał po zakupy, a Zofia zastanawiała się, co ugotować, by zrobić synowi przyjemność. Odliczamy dni do przyjazdu Aleksandra. Po rozwodzie z pierwszą żoną, którą ciągle ciągnęło w góry, nie ma już dzieci i buduje nowe życie.

Aleksander przyjechał autem pod zmierzch, zjadł kolację i od razu zasnął. My usiedliśmy cicho przy jego łóżku, bo nie mieliśmy co mówić podróż go wyczerpała.

Jan z uśmiechem rzekł:

Nasz syn będzie mógł w pełni się wyspać, a jutro pomoże przy rączce w lesie, wyciągniemy drewno, wyczyścimy obór i przywędrujemy świerka, żeby ubrać dom na święta, bo od kilku lat nie mieliśmy choinki.

Zofia dodała:

A w spiżarni trzeba jeszcze podłogę naprawić, bo zaraz wpadniemy w dół.

Jan poszedł spać, ale Zofia nie mogła zostawić chłopca w spokoju poprawiała koc, podkładała poduszkę.

Rankiem Jan rozgrzał piec, żeby było ciepło, gdy Aleksander się obudzi. Zofia zaczęła piec ciasto. Aleksander podniósł się w południe i przyznał, że nie spał tak głęboko od dawna. Po śniadaniu włączył telewizor i usiadł wygodnie, by obejrzeć film.

Zofia zapytała:

Synu, pomożesz tacie przy rączce w lesie?

Mamo, przyjechałem tylko na kilka dni, nie dam rady, niech tata sam rozgrzeje saunę.

Starsi razem dźwigali wodę ze studni do sauny, milcząc.

Po obiedzie Jan poprosił:

W oborze trzeba usunąć obornik. Masz siłę, idź i zrób to!

Co ty, tato? Nie przyjechałem, żeby wstawać przed świtem i pracować. Chciałem odpocząć, a ty od razu mi rozkazy dajesz.

Po saunie Aleksander otworzył przyniesiony alkohol i zaczął marudzić o życiu. Cały dzień zmęczyli się Zofia i Jan, a Aleksander nie dał rady się otworzyć: raz opowiadał o dużym mieszkaniu i drogich meblach, innym razem o rasowym psie, a kobiety według niego zawsze są niezdarne, a praca już go nie kręci.

Rodzice nie wytrzymali i poszli spać. Aleksander poczuł się zraniony i rzekł, że pójdzie do siostry, bo z nami jest nudno. Zofia zaczęła jęczeć i zabrała kluczyki od samochodu, błagając go, by nie wsiadał. Aleksander prawie wybijał drzwi, poszedł do pokoju, podgłośnił telewizor do granic możliwości.

Starsi leżeli, nie mogąc zasnąć. Jan podszedł do syna, zobaczył, że już chrapie, wyłączył telewizor i położył się spokojnie.

Rankiem Aleksander poszedł na spacer do lasu. Zmarzło mu, wrócił do domu i rozgrzał się przy gorącej herbacie, siedząc na kanapie. Nie pamiętał wczorajszego dnia, a Zofia cały dzień bolała głowa.

Spakowaliśmy mu torbę pełną domowych smakołyków, a on nie odmówił.

Tyle macie spakowane! Moja żona będzie zachwycona, bo nigdy nie jadła tak pysznych kompotów. Mamy wszystko, ale nie chcę was obrażać, więc wezmę to ze sobą. Zapomniałem tylko przynieść prezenty na Nowy Rok, ale nic, następnym razem już je przyniosę.

Zofia otarła łzę i powiedziała:

Nie przyjeżdżaj już tak często, synu! Kochamy cię, martwimy się, ale lepiej leżeć na kanapie w domu, gdzie masz lepszy telewizor niż nasz. Kosze z prezentami

Aleksander zrozumiał, że zranił rodziców, nie wiedząc, co powiedzieć. Skinął ręką, wsiadł do auta i pojechał z powrotem do miasta, gdzie czekał na niego zwykły, codzienny chaos.