– Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie sprowadzisz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy w stanie długo znosić niedogodności i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. – A twoja żona później wszystkim będzie opowiadać, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy w stanie długo znosić niewygód i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. A twoja żona potem będzie wszystkim opowiadać, jak wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

Daria, masz twarz jak z kamienia. Co się stało? zapytała sąsiadka.

Mikołaj powiedział, że właścicielka kazała nam się wyprowadzić. Natychmiast. Podobno wynajmowała mieszkanie parze bez dzieci, a wy macie zamiar ściągnąć niemowlę. Będzie płakało w nocy, sąsiedzi zaczną narzekać, a jej nie potrzeba problemów.

I co? Nie macie gdzie się podziać?

Rodzice Mikołaja mają trzypokojowe mieszkanie, ale mieszka tam jeszcze jego młodsza siostra. A moi rodzice są w małej miejscowości dwadzieścia kilometrów od miasta odpowiedziała Daria.

No to pomieszkacie tydzień czy dwa u teściów, aż znajdziecie nowe mieszkanie poradziła kobieta.

Mikołaj już szukał. Ale jak tylko właściciele usłyszą o małym dziecku, od razu odmawiają.

No tak, problem. Ale nic, jeszcze macie dwa dni twój mąż coś wymyśli.

Ale Mikołaj niczego nie wymyślił. Zadzwonił do kilku ogłoszeń, a po otrzymaniu odmowy po prostu przewiózł ich rzeczy z wynajmowanego mieszkania do swoich rodziców.

Rodzice i młodsza siostra nie byli jednak zachwyceni, że w mieszkaniu zamieszka rodzina Mikołaja, i to jeszcze z tak niespokojnym lokatorem.

Synku, pamiętaj, jeszcze przed waszym ślubem ustaliliśmy, że nie będziecie z żoną mieszkać u nas powiedziała matka. Oczywiście masz prawo przebywać w swoim pokoju, ale obcych ludzi w naszym mieszkaniu widzieć nie chcemy.

A twoja Daria to obca. Dla ciebie jest żoną, dla nas kimś obcym. Ty ją wybrałeś, my nie.

Mamo, ale to tylko tymczasowo, dopóki nie znajdziemy czegoś odpowiedniego próbował się dogadać Mikołaj.

Wiesz przecież, że nie ma nic bardziej stałego niż rzeczy tymczasowe. Najpierw wprowadzicie się na tydzień, tydzień zamieni się w miesiąc, a miesiąc w nieskończoność.

Nie. Poza tym ja i twój ojciec pracujemy, twoja siostra się uczy. Wszyscy chcemy wypoczywać. A z małym dzieckiem w mieszkaniu to niemożliwe: nie mów głośno, nie oglądaj telewizji, a w nocy bądź gotowy obudzić się o każdej porze od płaczu niemowlęcia.

Postaramy się znaleźć coś szybciej obiecał syn.

Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy w stanie długo znosić niewygód i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę.

A twoja żona potem będzie wszystkim opowiadać, jak wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę. To zrujnuje naszą reputację, a ja nie chcę, żeby źle o nas mówiono. Więc Darii i dziecka nawet nie próbuj tu przywozić. Rozwiązuj sprawy inaczej.

Z tymi wieściami Mikołaj przyszedł do szpitala.

Posłuchaj, Daria, może na razie zamieszkasz z dzieckiem u swoich rodziców? zapytał.

Czy twojej matce nie jest ciekaw zobaczyć wnuka? zdziwiła się Daria.

Nie wiem, matka powiedziała, żebyśmy do nich nie przyjeżdżali odpowiedział Mikołaj.

Świetnie się składa! Inne kobiety z dziećmi witają krewni kwiaty, prezenty, radość. A my jak bezdomne i bez rodziny. Nawet widzieć nas nie chcą obraziła się Daria.

Wieczorem zadzwoniła do swoich rodziców, i w dniu wypisu ze szpitala, poza Mikołajem, przyjechał po nią i wnuka jej ojciec.

Zbieraj się, córko, zabieraj wnuka, jedziemy do domu. A ty zwrócił się teść do Mikołaja przywieź wszystkie rzeczy Darii i to, co dla malucha kupiliście.

Do miejscowości dojechali szybko w jakieś trzydzieści minut. Tam już wszystko było przygotowane dla dziecka: w małym pokoju stało łóżeczko zasłane pościelą z misiami i zajączkami, obok komoda na dziecięce ubranka i wygodny fotel do karmienia.

A w salonie czekał na nich stół nakryty do uroczystego obiadu. Nie było żadnych obcych, tylko rodzice, babcia Darii i Irena jej młodsza siostra.

O rodzinie Mikołaja przy obiedzie nie wspomniano, ale żywo dyskutowano, jak nazwać chłopca. I wybrano dla niego imię Tymoteusz.

Mikołaj zaraz po obiedzie pojechał do miasta, obiecując, że jutro przywiezie rzeczy Darii.

A gdy wrócił, czekały na niego dobre wieści.

Daria, Mikołaju powiedział ojciec, gdy cała rodzina zebrała się przy stole. Naradziliśmy się z matką i postanowiliśmy, że sprzedamy dom babci, a uzyskane pieniądze oddamy wam.

Sformalizujemy to jako darowiznę od naszej rodziny dla Darii. Ale jest jeden warunek: dom, w którym teraz mieszkamy, na mocy testamentu przejdzie na Irenę. Daria, zgadzasz się?

Oczywiście, zgadzam się.

W takim razie jutro dam ogłoszenie o sprzedaży powiedział ojciec.

Dom udało się sprzedać dopiero po trzech miesiącach. Przez cały ten czas Daria z Tymoteuszem mieszkali w miejscowości, a Mikołaj w mieście, u swoich rodziców, ale w weekendy zawsze przyjeżdżał do żony i syna.

Potem jeszcze półtora miesiąca zajęło znalezienie mieszkania, załatwienie kredytu i remont.

I nadszedł dzień, gdy Daria, Mikołaj i mały Tymoteusz w końcu wprowadzili się do swojego mieszkania. Prawie miesiąc urządzali się, a potem, gdy każda rzecz znalazła swoje miejsce, zorganizowali nowe mieszkanie.

Zaprosili rodziców Darii, jej przyjaciółki i kolegów Mikołaja. Ale jego rodziców na tym przyjęciu nie było. W ogóle dowiedzieli się o nowym mieszkaniu syna przypadkiem.

Gdy zabierał swoje rzeczy, matka pomyślała, że po prostu wynajmują kolejne mieszkanie.

Cóż, synku, wiejską rodzinę zaprosiłeś na nowe mieszkanie, a nam nawet nie powiedziałeś, że masz teraz własne? Mógłbyś i nas zaprosić w gości!

A poza tym nawet wnuka nie widzieliśmy. Nie po rodzinnemu się zachowujecie, synku zganiła matka Mikołaja przez telefon.

A nie wpuścić do siebie mojej żony z noworodkiem to, jak rozumiem, po rodzinnemu? zapytał.

Ależ wszystko ci wyjaśniłam