Zielone Oczy z Przeszłości – Tajemnicze Wspomnienie, Które Wraca

**Spojrzenie zielonych oczu z przeszłości**

Obudziłem się przed świtem i pomyślałem:

No tak, dawno nie spałem tak dobrze. I gdzie? W polu, w stogu siana, bez wygód i ciepłej kołdry. Choć po co kołdra? Lato, ciepło, a siano pachnie i grzeje.

Wstałem i odgarnąłem siano. Głowa działała sprawnie, nie martwiłem się rozwodem z żoną, nie było smutku. Czyżbym nigdy jej naprawdę nie pokochał? Zamyśliłem się.

Czy te wszystkie dziesięć lat wspólnego życia były tylko pozorem małżeństwa? Żyliśmy przecież zgodnie, choć dziecka nie mieliśmy. Wera miała córkę, ale, jak sama mówiła, nie wiedziała nawet, kto jest ojcem. Urodziła dla siebie.

Zawsze czułem w naszym związku jakąś sztuczność, często się kłóciliśmy. Po każdej awanturze w pamięci wracały mi zielonkawe oczy i uśmiech pielęgniarki Marysi, która pochylała się nade mną w szpitalu, robiła zastrzyki i stawiała kroplówki. Miałem wtedy ranę po wojnie na Kaukazie.

Siedziałem w stogu i uśmiechałem się, przypominając sobie Marysię, jej kojący głos i oczy jak dwa szmaragdy. Miała gęste kasztanowe włosy. Nigdy później nie spotkałem takich oczu. Wierzyłem, że to właśnie ona pomogła mi przetrwać ból i trudne chwile.

W dniu wypisu zerwałem bukiet polnych kwiatów i poszedłem do niej. Chciałem zaproponować, by pojechała ze mną do domu. Wiedziałem, że to niełatwe, ale i tak spróbuję.

Marysi tu nie ma, przenieśli ją do innego szpitala polowego powiedziała pielęgniarka, gdy jej nie znalazłem.

A dokąd?

Nie wiem. I nikt ci nie powie. Sam rozumiesz, gdzie jesteśmy

Byłem załamany, ale postanowiłem jej szukać. Tylko jak, skoro znałem tylko imię i kolor oczu? Musiałem wrócić do domu zdemobilizowali mnie ze względu na stan zdrowia. W domu wszystko było po staremu: ojciec pił, matka pracowała i krzyczała na męża.

Pewnego dnia odwiedził mnie kolega z wojska, Leszek. Przeszliśmy razem wiele.

Spoko, Krzysiek klepał mnie po plecach. Jak tam? Doszedłeś do siebie?

Jakoś leci wzruszyłem ramionami.

Może do nas? U was wioska mała, pracy brak zaproponował. A może coś cię tu trzyma? Albo ktoś? dodał z uśmiechem.

Nikogo. Nie mogę zapomnieć Marysi.

No tak, bratku, porządnie cię zaczarowała. Trzeba szukać, pisać, nie poddawać się.

Pojechałem z nim. Czas mijał. Kupiłem stary dom, wyremontowałem go i tam mieszkałem. Leszek zakochał się i wyjechał z żoną Basią do miasta powiatowego.

Krzychu, wybacz, że cię tu przywlokłem, a sam uciekam. Kto by pomyślał, że spotkam Basię? Ale będziemy się widywać.

Nie przejmuj się odparłem wesoło. Ja też mam już prawie rodzinę. Oświadczyłem się Werze.

Ocknąłem się z zamyślenia, patrząc na pola i lasy. Nagle w uszach zabrzmiał złośliwy głos żony:

Nigdy nie znajdziesz takiej jak ja Która wytrzyma z tobą tyle lat. Ja cię znosiłam, a inna nie da rady. Twoje dziwactwa nikogo nie obchodzą. Zresztą mam już porządnego faceta, który mnie kocha.

Dziwactwami nazywała moje wspomnienia, gdy zamykałem się w sobie. Drażniło ją to, próbowała mnie wyciągać, kończyło się kłótniami. Nie rozumiałem, dlaczego moja przeszłość ją tak denerwowała, skoro nigdy o niej nie opowiadałem.

Wczoraj w końcu powiedziała to, o czym już wiedziałem. Wysłuchałem w milczeniu. Spakowałem rzeczy i wyszedłem, a za mną leciały przekleństwa. Odszedłem ze wsi, jak najdalej od niej.

Dziwne. Myślałem, że rozstanie będzie trudne, że będę krzyczał, obwiniał ją. A jednak jestem spokojny. Nawet z ulgą.

Postanowiłem rano jechać do Leszka. Wyszedłem za wieś, skręciłem na pole ze stogami. Przenocuję tu, a rano pojadę do miasta. Leszek zawsze mnie wspierał prawdziwy przyjaciel.

Koniec pomyślałem z ulgą. Nie muszę już udawać, że wszystko gra. Od dawna wiedziałem, że Wera zadaje się z tym urzędnikiem, który przyjeżdżał do wsi budować fermy.

Pierwszy raz od pół roku poczułem lekkość, jakby kamień spadł mi z serca. Wszyłem się w siano i pomyślałem:

Jutro będzie jutro. Dziś odpocznę. Spotkam się z Leszkiem, on zawsze pomoże.

Położyłem torbę pod głowę. Niebo ciemniało, zapalały się gwiazdy. Wspomnienia wróciły wojna, szpital, ręka, która czasem drgała i bolała. Starałem się myśleć o czymś innym.

Przypomniałem sobie, jak poznałem Werę. Wesoła, energiczna, starsza ode mnie o trzy lata. Dała mi nadzieję, że życie toczy się dale