Chcesz coś – sam się za to bierz

Tobie trzeba, to ty się tym zajmij mruknął Gleb.
Mamo, urodziłaś dla siebie, nie dla mnie, więc zajmij się swoim Jasiem sama. Ja muszę się wyspać przed szkołą.
Gleb, no przecież nie proszę cię często. Tylko raz, żebyś go odprowadził. To przecież pierwszy września, wszyscy będą z rodzicami
Właśnie, z rodzicami przerwał jej syn. A gdzie byli moi, jak ja miałem akademie? Zawsze z malcem. Niech i teraz sam idzie, świat się nie zawali.
No nie zawsze Tylko kilka razy tak było. Ale to nie było specjalnie
No to teraz też tak wyszło, że pójdzie sam spokojnie odparł Gleb i popił herbatę.

Marina była zaskoczona. Nie spodziewała się takiego oporu. W końcu oni go przecież utrzymują, a on nawet nie chce pomóc w domu.

Słuchaj zaczęła, marszcząc czoło. Wybacz, Gleb, ale żyjesz w rodzinie. A w rodzinie wszyscy powinni sobie pomagać. My z tatą ci pomagamy. Dajemy ci kieszonkowe, gotujemy, sprzątamy, czasem nawet w twoim pokoju. Więc bądź tak miły i odwdzięcz się.
A ja nie prosiłem, żebyście sprzątali mój pokój. I bez kieszonkowego też dam radę. Mam już osiemnaście lat, nie jestem małym chłopcem ani niańką. Moje zdanie też powinno się liczyć.

Po tych słowach Gleb wstał, wziął kubek i poszedł do swojego pokoju. Marina została sama z ciężarem na sercu, nierozwiązanym problemem i, co gorsza, z myślą, że jej syn jest egoistą.

Kiedy zdążył się takim stać?

Jej pierwsze małżeństwo nie było udane. Ojciec Gleba nigdy nie dorósł wolał wylegiwać się na kanapie, grać w gry i przeglądać telefon, zamiast budować rodzinę. Czasem pracował, ale zarabiał grosze, które ledwo starczały na niego samego. W końcu Marina przestała czekać i mieć nadzieję wzięła rozwód i wróciła do matki.

Gdy wyszła za mąż po raz drugi, Gleb miał pięć lat. W tym wieku dziecko jeszcze jest w stanie zaakceptować nowego członka rodziny. Andrzej szybko nawiązał z nim kontakt i wkrótce został tatą.

A gdy Gleb skończył dziesięć lat, urodził się Jasio. Pewnie od tego momentu wszystko zaczęło się psuć, choć Marina wtedy tego nie widziała.

Wtedy Gleb po raz pierwszy poszedł sam na rozpoczęcie roku. Marina po porodzie była w takim stanie, że nie myślała o szkole. Andrzej pracował, babcie i dziadkowie mieszkali za daleko jedni w innym mieście, drudzy na działce.

Glebusiu, no tak wyszło Dasz radę sam, prawda? przepraszająco spytała. Nie gniewaj się, sama bardzo chciałabym pójść z tobą, ale widzisz, jak jest
Widzę westchnął Gleb. Nic nie szkodzi. Już nie jestem mały.

Wtedy wydawało się jej, że wszystko w porządku. Może i Gleb był smutny, ale poszedł, nie narzekał. Jak się okazało wszystko doskonale zapamiętał.

Trzy lata później sytuacja się powtórzyła. Tym razem Marina nie mogła pójść z synem, bo Jasio coś złapał w przedszkolu.

Zresztą chorował często. Pewnego razu przyniósł nawet ospę akurat na dwa dni przed wycieczką Gleba z klasą do Warszawy, na trasę po stolicy. W efekcie został w domu.

Mamo, no rozumiem, ale mam już dość chorowania. Może choć malca odizolujecie? zirytowany zapytał, gdy Marina smarowała mu krosty jodyną.
Gleb, no jesteśmy rodziną Gdzie on, tam i ja. A ja przecież chodzę po domu, gotuję Nie da się całkiem się odseparować.

Z jednej strony Marina rozumiała starszego syna. Prawie za każdym razem, gdy Jasio chorował, zaraz łapał to i on. Z drugiej wydawało się jej to nieuniknione.

Z czasem Gleb zaczął się opierać, gdy proszono go o pomoc w domu albo z bratem. Najpierw nie odmawiał wprost, tylko albo zwlekał, albo robił tak, że Marinie łatwiej było zrobić coś sama. Drażniło ją to, ale zrzucała na wiek dorastania. Nawet gdy zaczęły się kłótnie.

Dlaczego mam sprzątać w salonie, skoro tam nawet nie bywam? Wy tam siedzicie z malcem, to wasz kurz. No to wy go też wycierajcie oświadczył pewnego dnia.
Ale bywasz w kuchni odparła. A sprząta tam tylko ja. I gotuję, nawiasem mówiąc.
Ty każdą kroplę na blacie wycierasz. Gdybym żył sam, nie zawracałbym sobie tym głowy. Nie potrzebuję sterylnej czystości tobie to potrzebne, więc ty to rób.

Czasem i tak zmuszała go, żeby wziął ścierkę. Czasem przymykała oko nerwy były ważniejsze. I do czego to doprowadziło

Nie było komu odprowadzić Jasia na rozpoczęcie roku. Babcie i dziadkowie jak zwykle za daleko, mąż w delegacji, a w pracy Marinie nie wypuścili. A Gleb po raz pierwszy postawił się i odmówił, choć miał wolne.

Co teraz?

Najpierw zadzwoniła do męża.

Aha. Chce dorosłości? No to proszę bardzo, jak wrócię, z nim porozmawiam. Skoro chce niech spróbuje mruknął Andrzej.
Andrzej, tylko bez przesady zlękła się Marina. Już go tracimy. A tak to zupełnie ucieknie. Co wtedy?
No i niech ucieka. Zobaczymy, jak sobie poradzi bez tato, podwieź i mamo, odbierz mi paczkę. My mu nie odmawiamy, gdy prosi o pomoc.

Marina westchnęła. W czymś mąż miał rację, ale bała się. Andrzej był uparty i, choć kochał Gleba jak syna, mógł postawić zbyt twarde warunki.

Problem z Jasiem rozwiązał się. Marina poprosiła koleżankę, z którą kiedyś razem odprowadzały dzieci do przedszkola, a teraz do szkoły. Olga nie tylko zaprowadziła Jasia na akademię, ale i zabrała dzieci do parku. To nie to samo, co spacer z rodzicami, ale zawsze coś.

Olu, dziękuję, uratowałaś mnie gorąco podziękowała Marina po pracy. Chodź, napijemy się herbaty.
Daj spokój. Też parę razy zabierałaś mojego. Matki muszą się trzymać razem uśmiechnęła się Olga.

I tak namówiła ją, by wpadła na chwilę. Przy okazji zwierzyła się ze zmartwień o starszego syna. Olga była niewiele od niego starsza miała dwadzieścia sześć lat. Urodziła wcześnie, więc dobrze pamiętała, jak to jest być nastolatkiem.

Wiesz, rozumiem twojego Gleba westchn