Dzień tylko dla mnie – czas na relaks i przyjemności

**Mój dzień**
**Część 1: Powrót**

Wieczór powoli zapadał nad osiedlem, malując chmury delikatnym pomarańczem, który zapowiadał spokojną noc. Dla Jakuba jednak rutyna była niezmienna. Po wyczerpującym dniu w biurze, gdzie stosy dokumentów zdawały się rosnąć, a spotkania następowały jedno po drugim, marzył tylko o powrocie do domu, kolacji i może odrobinie telewizji przed snem. Nie był nieszczęśliwy, ale przyzwyczajony do przewidywalności dni, które mijały jak paciorki różańca.

Zaparkował samochód przed domem i od razu zauważył coś dziwnego. Drzwi auta jego żony, Anny, były otwarte. Jakub zmarszczył brwi. Anna była drobiazgowa, dbała o szczegóły, zwłaszcza o samochód, który traktowała niemal jak swoje sanktuarium. Jeszcze większe zdumienie wywołały uchylone drzwi wejściowe, przez które wydostawała się fala świeżego powietrza zmieszanego z gwarem dziecięcych zabaw.

Zrobił kilka kroków i zastygł w miejscu. Ogród, zwykle uporządkowany i pielęgnowany przez Annę i dzieci w weekendy, wyglądał teraz jak pole bitwy. Jego trójka dzieci: ośmioletni Tomek, sześcioletnia Zosia i czteroletni Kacper, bawiła się w kałużach błota, całkowicie ubłocona, wciąż w piżamach. Puste opakowania po jedzeniu i resztki papierów leżały porozrzucane po trawniku, jakby przeszedł tędy mały tornado. Jakub poczuł ukłucie niepokoju zmieszanego z niedowierzaniem.

Tato! krzyknął Tomek, zauważając go. Zobacz, co zrobiliśmy!

Zosia machała rękami, dumnie prezentując górę błota, która według niej była niezdobytą twierdzą. Kacper tymczasem śmiał się wniebogłosy, pluskając nogami w kałuży.

Jakub rozejrzał się, szukając psa, Burka, ale nie było po nim śladu. Nawet szczekanie nie dobiegało z oddali. Jego niepokój rósł. Gdzie była Anna? Dlaczego wszystko wyglądało tak, jak wyglądało?

Gdzie jest mama? zapytał, starając się nie brzmieć zaniepokojony.

W środku odparła Zosia, nie odrywając wzroku od swojej budowli.

Jakub wszedł do domu, omijając porozrzucane śmieci i zabawki. Chaos wewnątrz był jeszcze większy. Lampa leżała na podłodze, dywan był zmięty i popychany pod ścianę. W salonie telewizor grał na cały regulator, pokazując kreskówki, a pokój dzienny tonął w morzu zabawek i ubrań.

W powietrzu unosił się zapach jedzenia zmieszany z detergentem i ziemią. Jakub skierował się do kuchni, gdzie zlew przepełniały brudne naczynia, a resztki śniadania zalegały na blacie. Drzwi lodówki stały otwarte, a na podłodze rozsypana karma dla psa sąsiadowała z rozbitym szklanym kubkiem.

Serce Jakuba zaczęło bić mocniej. Coś było nie tak. Wbiegł po schodach, odsuwając zabawki i stosy ubrań. Na górze zauważył wodę wypływającą spod drzwi łazienki. Gdy je otworzył, zobaczył mokre ręczniki, pianę, zabawki pływające w wannie i rolki papieru toaletowego rozwinięte w białe góry.

Nie tracąc czasu, pobiegł do sypialni. Otworzył drzwi i tam, w półmroku, leżała Anna. Zwinięta w kłębek, w piżamie, z włosami zebranymi w nieporządny kok, czytała książkę z wyrazem absolutnego spokoju.

Gdy go zauważyła, uniosła wzrok, uśmiechnęła się i zapytała łagodnym głosem:

Jak ci minął dzień?

Jakub spojrzał na nią, wściekły, niezdolny do zrozumienia tego, co widział.

Co się tu dziś działo? zapytał, ledwo powstrzymując złość.

Anna znów się uśmiechnęła, zaskakująco spokojna.

Pamiętasz, jak wracasz codziennie z pracy i pytasz: Na litość boską, co ty robiłaś cały dzień?.

Tak odparł Jakub, nie mogąc uwierzyć.

Cóż, dziś tego nie zrobiłam powiedziała Anna, delikatnie zamykając książkę. Dziś wzięłam dzień dla siebie.

**Część 2: Cisza i prawda**

Przez chwilę w pokoju panowała cisza. Jakub stał w drzwiach, nie wiedząc, czy ma się śmiać, krzyczeć, czy po prostu usiąść na podłodze jak jedno z jego dzieci. Spojrzał na Annę, która wciąż miała ten sam spokojny wyraz twarzy, po czym przypomniał sobie chaos, który zastał po powrocie. Po raz pierwszy od dawna nie wiedział, co powiedzieć.

Wzięłaś dzień dla siebie? powtórzył, jakby te słowa nie miały sensu.

Anna skinęła głową, odkładając książkę na bok i siadając na łóżku. Jej niebieska piżama była poplamiona kawą i czekoladą, a bose stopy wyglądały spod koca.

Tak. Dziś postanowiłam nie robić absolutnie niczego z tego, co robię każdego dnia. Nie sprzątałam, nie gotowałam, nie organizowałam, nie kłóciłam się z dziećmi, żeby się ubrały, nie zmywałam naczyń, nie goniłam Burka, żeby nie uciekł, nie odpisywałam na wiadomości od innych rodziców, nawet nie czesałam włosów. Dziś byłam po prostu Anną. Nie mamą, nie żoną, nie gospodynią. Tylko sobą.

Jakub poczuł mieszaninę podziwu i dezorientacji. Usiadł na brzegu łóżka, próbując uporządkować myśli.

Ale zaczął, ale nie znalazł słów.

Anna spojrzała mu w oczy z nieoczekiwaną czułością.

Wiesz, ile razy zastanawiałam się, czy zdajesz sobie sprawę z tego, co robię każdego dnia? zapytała bez goryczy, tylko z ciekawością. Czy kiedykolwiek pomyślałeś, jak wyglądałby dom, gdybym przez jeden dzień nic nie zrobiła?

Jakub spuścił wzrok. Przypomniał sobie wszystkie chwile, gdy wracał do domu i bez zastanowienia pytał: Co dziś robiłaś?, jakby porządek, jedzenie, czyste ubrania i umyte dzieci były czymś, co po prostu się dzieje, bez wysiłku, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Chyba nie przyznał cicho.

Anna uśmiechnęła się, tym razem z odrobiną smutku.

Nie obwiniam cię. Czasem sama nie zdaję sobie sprawy, ile robię, dopóki nie przestanę.

W tym momencie rozległ się krzyk. To Kacper wołał mamę z ogrodu. Anna westchnę