Ciotka w odwiedzinach, żona w łzach

Robert obudził się nagle, gdy zadźwięczał dzwonek do drzwi. Po drugiej stronie łóżka jego żona również się poruszyła. Delikatnie pogłaskał ją po ramieniu:

Kochanie, śpij dalej, ja otworzę. Wstał i podszedł do drzwi, szepcząc pod nosem: Kto to może być o takiej późnej godzinie?

Gdy uchylił drzwi, w progu stała ciotka z wielką torbą w dłoniach. Za nią, nerwowo przestępując z nogi na nogę, kręcił się wujek.

Kochany siostrzeńcze! zawołała ciotka. Nie cieszysz się, że mnie widzisz? Chodź, uściskaj swoją staruszkę! Złapała Roberta za ramię, jakby chciała go udusić w objęciach.
Koniec spokoju pomyślał z nostalgią Robert, wnosząc bagaże ciotki do przedpokoju.

Reszta nocy minęła w chaosie. Ciotka odmówiła spania na kanapie, twierdząc, że jest zbyt twarda. Potem zasugerowała, że może siostrzeniec sam ją pościeli.

Żona Roberta przez cały czas była oszołomiona. Nie minęła nawet godzina od przybycia ciotki, a już przewróciła całe mieszkanie do góry nogami. W końcu wszyscy poszli spać. Ciotka z wujkiem zajęli łóżko, a Robert z żoną musieli zadowolić się kanapą.

Jak długo jeszcze tu zostaną? szepnęła żona Roberta, stawiając przed nim talerz ze śniadaniem.
Nie wiem. Zapytam, kiedy wrócę z pracy.

Żona nerwowo nasłuchiwała chrapania dochodzącego z sypialni, po czym westchnęła:
Robert, boję się ich. Możesz wrócić dziś wcześniej?
Spróbuję odparł, po czym wyszedł z mieszkania.

Gdy Robert wrócił z pracy, czekał na niego elegancko nakryty stół.
Wejdź, siostrzeńcze, świętujemy rodzinne spotkanie! zawołała ciotka z kuchni.
Żona szepnęła mu cicho:
Tak się cieszę, że wróciłeś.

Usiedli do stołu.
Ciotko, dawno jesteście? Robert postanowił zadać pytanie.
Już nas wyrzucasz? Słyszysz, nie jesteśmy mile widziani mruknęła ciotka do wujka.

Ciotko, o czym mówisz? Możecie zostać, jak długo chcecie! Robert był zdezorientowany.
Zostaniemy z tobą, Robercie, na zawsze. Już sprzedaliśmy nasze mieszkanie. Jesteście naszą jedyną rodziną. Nie wyrzucisz przecież starej ciotki na ulicę, prawda? Ile nam jeszcze zostało, dasz radę wytrzymać? Ciotka dramatycznie otarła łzę.

Szczęka Roberta opadła, a jego żona wybuchnęła płaczem i wybiegła z pokoju.
W powietrzu zawisła ciężka cisza. Wujek spokojnie kończył swoją sałatkę.

Dlaczego milczysz? warknęła ciotka do męża. Ty tylko jesz. Mógłbyś choć raz coś powiedzieć!
W pełni się z tobą zgadzam, kochanie odparł wujek.

Jesteś niedojdą! krzyknęła ciotka. Zawsze tak jest. Ja decyduję o wszystkim, a on się tylko zgadza. Co to za mężczyzna? Zwróciła się do Roberta. Jesteś szczęśliwy, siostrzeńcze?
Zostaniecie, jak długo zechcecie! powiedział Robert, a wtedy usłyszał płacz żony za drzwiami.

Robert bez entuzjazmu sięgnął po talerz. Wujek przeżuwał z taką siłą, że wydawało się, iż dźwięk roznosi się po całym pokoju.

Gdy ciotka skończyła jeść, odsunęła się od stołu i westchnęła:
Jestem syta. Robercie, żartowałam. Jesteśmy tu tylko na badania w szpitalu, pewnie na trzy dni. A ty, siostrzeńcze, świetnie sobie radzisz. Widać, że się bałeś, ale tego nie okazywałeś. Pamiętałeś o rodzinie. Po mojej śmierci dostaniesz nasze mieszkanie, bo nie mamy dzieci. Jesteś naszym jedynym spadkobiercą.

Robert nigdy nie czuł się tak ulżony. Odpowiedział wesoło:
Niech ciocia żyje sto lat!

W ciągu tych dni, gdy wujostwo odwiedzali ich dom, żona Roberta zmieniła się w płaczącą dziewczynkę, która nie potrafiła zadowolić ciotki zupa była za słona, kotlety za twarde, pranie źle wyprane, a podłoga niedomyta.

Gdy przyszło pożegnanie, ciotka szepnęła Robertowi do ucha:
Jak mogłeś ożenić się z taką beksą? Czyżby była w ciąży? Płacze bez przerwy.

Gdy drzwi zamknęły się za gośćmi, żona Roberta zaczęła tańczyć z radości:
Może już więcej nie wrócą? powiedziała z nadzieją w głosie.
Nie mogę nic obiecać. Myślę, że cioci się tu podobało!
Nie wytrzymam tego dłużej! jęknęła.

Dzwonek znów zadźwięczał natarczywie.

Serio, znowu?! Robert zerwał się na równe nogi, by po chwili roześmiać się. Ach, to tylko budzik! Uśmiechnął się, bo czekał go wspaniały dzień.