Chcę doprowadzić syna do rozwodu. Po co mu taka bezmyślna żona?

**Dziennik**

Chcę doprowadzić do rozwodu mojego syna. Po co mu taka bezmyślna żona?

Istnieje stereotyp, że teściowe to złośliwe wiedźmy, które dręczą biedne, nieszczęśliwe synowe bez powodu. Przejrzyj internetowe fora pełno tam takich historii. A ja jestem właśnie tą złą teściową, która nie tylko czepia się synowej, ale postanowiła zniszczyć małżeństwo swojego dziecka. I wiecie co? Nie wstydzę się. Jestem pewna, że mam rację, a teraz wyjaśnię, dlaczego tak uważam, gdy w środku buzuje we mnie gniew i ból o mojego chłopca.

Mój syn, Krzysztof, poznał tę dziewczynę, Kingę, jakieś pięć lat temu. Przedstawił mi ją jednak dużo później dopiero gdy złożył jej propozycję małżeństwa. Od pierwszego wejrzenia mnie nie polubiła, a jak się później okazało, intuicja mnie nie zawiodła ta dziewczyna okazała się koszmarem.

Zaprosiłam ich do naszego domu, do przytulnego mieszkania na obrzeżach Poznania. Kinga nawet nie zdążyła zdjąć butów, gdy zadzwonił jej telefon. Zamiast przeprosić i obiecać oddzwonić, zaczęła gadać z koleżanką w przedpokoju. Piętnaście minut! Stałam, zgrzytając zębami, a ona chichotała, omawiając jakieś bzdury. Już wtedy poczułam, że coś jest z nią nie tak.

Przy stole nie drążyłam tematów, tylko obserwowałam. Gdy jednak rozmowa zeszła na jej życie i plany, wszystko stało się jasne. Szkołę ledwo skończyła, jest na ostatnim roku technikum, ale o studiach nawet nie myśli. Po co? Kobieta, jak mówi, powinna być żoną i matką i kropka. Pracować nie zamierza. Teraz utrzymują ją rodzice, a później, widać, ten obowiązek spadnie na mojego syna. Mieszka z mamą i tatą, ale po ślubie planuje wprowadzić się do nas. I wisienka na torcie: jest w ciąży. Termin krótki, więc ślub musi być szybko, zanim brzuch zdradzi jej sekret. Zachowywała się, jakby świat był jej coś winny, a jej uroda miała być biletem do życia bez trosk.

Najgorsze zobaczyłam, gdy Krzysztof wyszedł zapalić na balkon. Kinga natychmiast wyciągnęła paczkę cienkich papierosów i poszła za nim. W ciąży i pali! Omal nie udusiłam się z oburzenia. Co będzie z dzieckiem? Najwyraźniej ją to nie obchodziło.

Wkrótce wzięli ślub i zamieszkaliśmy razem w moim mieszkaniu. Wychodziłam do pracy wcześnie rano, wracałam wieczorem, a Kinga spała do południa, potem wałęsała się po domu bez celu i co chwilę biegła na balkon z papierosem. W technikum wzięła zwolnienie z powodu ciąży i poszła na urlop dziekański. Każdego wieczoru witał mnie bałagan: sterta brudnych naczyń, porozrzucane rzeczy, pusty lodówka. Nie gotowała, nie sprzątała tylko wisiała na telefonie, gadając z matką albo koleżankami.

Gdy prosiłam, żeby pomogła, machała ręką: raz toksykoza, raz zmęczenie. Ale nie przeszkadzało jej to włóczyć się po kawiarniach z przyjaciółkami albo tańczyć z Krzysztofem w klubach do rana. Zaciskałam zęby, ale milczałam dla syna. A potem urodził się wnuk. I co? Kinga nie zmieniła się ani trochę. Krzysztof wstawał w nocy do dziecka, woził go na badania, spacerował z wózkiem. Ja pomagałam po pracy i w weekendy, padając ze zmęczenia. A ona? Wylegiwała się na kanapie, przeglądała telefon i paliła, jakby nigdy nic. Trzęsłam się ze złości.

Próbowałam rozmawiać najpierw spokojnie, potem ostrzej. Słowa przechodziły jej jednym uchem, wypuszczane drugim, a ona patrzyła na mnie z bezczelnym uśmieszkiem. Najgorzej było to, że Krzysztof zawsze ją bronił. Gdy wskazywałam na jej lenistwo i bezradność, stawał murem: Mamo, ona się stara, po prostu jest jej ciężko. I kłóciliśmy się. Krzyczał na mnie, a jej nie mówił nawet słowa krytyki. Mój syn, moje jedyne dziecko, oślepł z miłości do tej pustej lalki.

Napięcie w domu stało się nie do zniesienia. Pewnego dnia wybuchłam: Zabieraj swoją żonę i dziecko, i wynoście się! Zobaczymy, jak sobie poradzicie!. Wyprowadzili się. Krzysztof obraził się, przestał odzywać. Próbowałam otworzyć mu oczy, ale odgrodził się ode mnie murem. Teraz prawie nie dzwoni, nie odwiedza. Jestem pewna: to Kinga nastawia go przeciwko mnie, wbija klin między nami. A przecież kocham syna bardziej niż życie, a wnuka uwielbiam całym sercem.

Zdecydowałam: taka żona Krzysztofowi nie jest potrzebna. Zasługuje na więcej na mądrą, troskliwą kobietę, a nie na tę leniwą, bezmyślną dziewczynę. Może teraz tego nie widzi, ale zrobię wszystko, by ich małżeństwo się rozpadło. Nie spocznę, dopóki nie uwolnię go z tych kajdan. Wierzę, że w końcu zrozumie, że miałam rację, przytuli mnie i powie: Dziękuję, mamo. A wnuka wychowamy sami bez jej bezużytecznego cienia, bez obojętności i dymu papierosowego. Nie ustąpię, bo to moja wojna o szczęście mojego chłopca.