Chodź ze mną!

Dawno temu, w jednej z polskich wsi, żył sobie stary gospodarz, Franciszek Kowalski. Pewnego dnia, gdy wybrał się do lasu po orzechy, natknął się na szczenię podrostka. Nikt nie wiedział, jak to stworzenie znalazło się w głębi boru.

Szła cicho wśród drzew, nawet nie była uwiązana Mała, przemoczona po deszczu istota Franciszek zmarszczył brwi i podszedł bliżej.

Niezdarna, niezbyt urodziwa A jednak Spojrzały na niego ciemnobrązowe oczy Nie oczy szczeniaka Oczy mądrego zwierza Franciszek zamyślił się.

Chodź ze mną! Mam podwórko bez psa. Będziesz dobrym stróżem nie skrzywdzę!

Wsiadł na rower i ruszył w stronę wsi. Po drodze kilka razy się obejrzał Ale nikt za nim nie biegł. Wkrótce zapomniał o tym leśnym spotkaniu.

Zajął się gospodarstwem. A miał co robić: trzy prosiaki, locha z dziesięcioma warchlakami, krowa Baśka, kilkanaście kur, sześć kaczek z młodymi i kot Pluto

Franciszek skręcił skręta Nie znosił tych sklepowych papierosów. Otworzył furtkę i właśnie miał usiąść na ławce przed domem, gdy nagle zamarł

Patrzyły na niego te same ciemnobrązowe oczy Wpatrywały się tak uważnie I tak dziwnie, że stary nie wiedział, co zrobić.

No to wchodzisz na podwórko? Po długiej chwili szczenię cofnęło się i zniknęło w ciemności.

Tak było nie jeden i nie dwa dni Te oczy obserwowały go każdego wieczoru, jakby go oceniały, jakby szukały w nim pokrewnej duszy

Aż pewnego dnia, gdy Franciszek siedział na ławce i skręcał papierosa, podeszła do niego Obwąchała go i położyła się u jego stóp

Franciszek nie był czułym człowiekiem. Do zwierząt podchodził praktycznie świnie na mięso, kury na jaja, krowa na mleko Nie zliczyłby, ile zwierząt przeszło przez jego ręce

Pies był do pilnowania, kot do łapania myszy Już nawet nie pamiętał, ile psów odeszło za jego życia. Ktoś je otruł, ktoś padł od choroby Teraz budka stała pusta.

Na początku lata odszedł Burek. Weterynarz powiedział, że kleszcze Nikt specjalnie nie płakał. Franciszek był twardym człowiekiem, skąpym w łzy.

A jego żona, Jadwiga, była jeszcze twardsza Miała charakter, o którym cała wieś opowiadała. Do dziś wspominali, jak jednym ciosem powaliła cielaka, gdy ten zaczął się buntować przy wodopoju

Franciszek zaciągnął się dymem i spojrzał na szczenię leżące u jego stóp. Ciemnobrązowe oczy wpatrywały się w niego

No cóż, bestio, wygląda na to, że postanowiłaś ze mną zamieszkać? Słuchaj więc Karmić cię będę dwa razy dziennie, czym Bóg da Ale krzywdy ci nie zrobię. Budka jest. Ciepła. Nocą czasem puszczę cię wolno na kilka godzin A ty pilnuj podwórka! Żeby żaden obcy nie przeszedł bez strachu! Jeśli się zgadzasz, chodź za mną!

Tak zaczęło się jej nowe życie. Franciszek nazwał ją Luną. Skąd wziął to piękne imię tego nikt nie wiedział Teraz Luna miała ciepłą budę, duże gospodarstwo i łańcuch.

Czas mijał, i z niezdarnego szczeniaka wyrosła na pięknego, potężnego psa, którego bała się cała wieś. Plotkowano nawet, że w jej żyłach płynie wilcza krew

Była niesamowicie piękna i dziwna Nie miała typowych psich nawyków. Nie merdała ogonem, nie lizała rąk

Gdy zbliżał się Franciszek, Jadwiga lub ich rodzina, Luna po prostu spokojnie leżała i patrzyła na nich swymi mądrymi oczami.

Ale obcych była gotowa rozszarpać Nawet nie szczekała prawie Warczała I ten dźwięk był przerażający Ale tylko za dnia Dlatego jej budę przenieśli z podwórza na ogród, by sąsiedzi nie bali się pukać do furtki.

Za to nocą Franciszek czasem puszczał ją z łańcucha, mówiąc:

Za trzy godziny wracam, żebyś tu była! Widzisz, dojarki boją się rano wychodzić przez ciebie! Żebyś nikogo nie tknęła! Trzy godziny!

Nikogo nigdy nie pogryzła ani nie przestraszyła Może miała inne zainteresowania Ale zawsze, gdy Franciszek wracał, była na miejscu. Za to ją szanował Choć może Nie, wtedy jeszcze nie umiał

Trzeba powiedzieć, że szczenięta Luna rodziła regularnie. Ale choć ludzie się jej bali, maluchy rozchodziły się jak ciepłe bułeczki.

Przyjeżdżali nawet z innych wsi po szczeniaki. Bo choć Luny się bali, to ją szanowali Nie atakowała bez powodu Tylko w obronie

Był zwykły letni dzień. Po śniadaniu Luna wygrzewała się w słońcu, jednym okiem obserwując małą Zosię bawiącą się w piaskownicy pod drzewem przy furtce, a drugim babcię Jadwigę pracującą w ogrodzie

Luna wiedziała, że Jadwiga przywiązywała wnuczkę do drzewa, by nie uciekła, i szła do swoich zajęć. Zosia miała wtedy trzy lata, a rodzice przywozili ją na wieś w weekendy.

I ta mała zawsze biegła właśnie do Luny, rozkładając rączki:

Luuuuuna! Luuuuna!

A psie serce ściskało się z radości i miłości do tego ludzkiego dziecka I tego pechowego dnia Luna pilnowała Zosi, pilnowała Jadwigi I zdrzemnęła się

Obudził ją bolesny drapak po nosie. Otworzyła oczy. Kot Pluto siedział przed nią i niemal chrypiał:

Zrób coś! Zosia zaraz utonie!

Luna spojrzała za płot. Zosi nigdzie nie było. Ani w piaskownicy, ani na huśtawce, ani przy drzewie. Spojrzała na kota.

Tam, przy stawie. Jej czapeczka w wodzie! Ona po nią lezie! No rusz się, pomóż jej! Mnie nikt nie słyszy!

I Luna zawyła Szczekała jak nigdy w życiu Rwała się, skakała, próbując zerwać łańcuch

Jadwiga wyprostowała się i spojrzała na psa.

Zupełnie cię odwaliło, bestio pomyślała i wróciła do kapusty.

A Luna wyła dalej I nie zwykłym wyciem Przerażające wilcze nawoływanie rozległo się nad wsią Tak głośne i straszne, że włosy stawały dęba

A Luna wyła i wyła A w tym wyciu był taki ból, że słów brak

D