Chcę doprowadzić syna do rozwodu. Po co mu taka bezmyślna żona?

Chcę doprowadzić swojego syna do rozwodu. Po co mu taka bezmózga żona?

Istnieje stereotyp, że teściowe to złośliwe wiedźmy, które dręczą biedne, nieszczęśliwe synowe bez powodu. Przejrzyjcie internetowe fora pełno tam takich historii. A oto ja ta zła teściowa, która nie tylko czepia się synowej, ale postanowiła zniszczyć małżeństwo swojego syna. I wiecie co? Nie wstydzę się. Jestem pewna, że mam rację, i zaraz wyjaśnię, dlaczego tak myślę, gdy w środku kipi we mnie gniew i ból o mojego chłopca.

Mój syn, Krzysztof, poznał tę dziewczynę, Zosię, jakieś pięć lat temu. Ale przedstawił mi ją znacznie później dopiero gdy oświadczył się i postanowił się z nią ożenić. Od pierwszego wejrzenia mi się nie spodobała, i jak się później okazało, intuicja mnie nie zawiodła ta lala okazała się prawdziwym koszmarem.

Zaprosiłam ich do domu, do naszego przytulnego mieszkania na przedmieściach Poznania. Zosia nawet nie zdążyła zdjąć butów, gdy zadzwonił jej telefon. Zamiast przeprosić i powiedzieć, że oddzwoni, zaczęła gadać z koleżanką prosto w przedpokoju. Piętnaście minut! Stałam, zaciśnięta zęby, a ona chichotała i omawiała jakieś głupoty. Już wtedy poczułam, że coś z nią nie tak.

Przy stole nie zadawałam jej poważnych pytań tylko obserwowałam. Ale kiedy rozmowa zeszła na nią samą, jej życie i plany, wszystko stało się jasne. Szkołę ledwo skończyła, studiuje na ostatnim roku licencjatu, ale o magisterce nawet nie myśli. Po co? Kobieta, jak twierdzi, powinna być żoną i matką i kropka. Pracować nie zamierza. Teraz utrzymują ją rodzice, a później, jak widać, ten ciężar spadnie na mojego syna. Mieszka z mamą i tatą, ale po ślubie planuje wprowadzić się do naszego mieszkania. I wisienka na torcie: jest w ciąży. Termin jeszcze mały, więc ślub musi być szybko, zanim brzuch zdradzi jej sekret. Zachowywała się, jakby cały świat był jej coś winien, a jej uroda to przepustka do beztroskiego życia.

Najgorsze zobaczyłam, gdy Krzysztof wyszedł na balkon zapalić. Zosia natychmiast wyciągnęła paczkę cienkich papierosów i poszła za nim. W ciąży i pali! Omal nie udusiłam się z oburzenia. Co będzie z dzieckiem? Najwyraźniej jej to nie obchodziło.

Wkrótce się pobrali i zamieszkali razem w moim mieszkaniu. Wychodziłam do pracy wczesnym rankiem, wracałam wieczorem, a Zosia spała do południa, potem włóczyła się po domu, nie robiąc nic, i co chwila biegała na balkon z papierosem. Na studiach wzięła zwolnienie z powodu ciąży i poszła na urlop dziekański. Każdego wieczoru witał mnie bałagan: sterta brudnych naczyń w zlewie, porozrzucane rzeczy, pusty lodówka. Nie gotowała, nie sprzątała tylko wisiała na telefonie, gadała z matką albo koleżankami.

Gdy prosiłam, żeby pomogła w domu, machała ręką: raz toksykoza, raz zmęczenie. Ale to nie przeszkadzało jej włóczyć się po kawiarniach z przyjaciółmi albo tańczyć z Krzysztofem w klubach do rana. Zaciśnięłam zęby, ale milczałam dla syna. A potem urodził się wnuk. I co myślicie? Zosia nie zmieniła się ani trochę. Krzysztof wstawał w nocy do dziecka, spacerował z wózkiem, woził go do lekarza. Ja pomagałam po pracy i w weekendy, padając ze zmęczenia. A ona? Wylegiwała się na kanapie, przeglądała telefon i paliła, jakby nigdy nic. Trzęsłam się ze złości.

Próbowałam z nią rozmawiać spokojnie, potem ostrzej. Olewała moje słowa, patrząc na mnie z bezczelnym uśmieszkiem. Najgorsze jednak było to, że Krzysztof zawsze ją bronił. Gdy wskazywałam mu na jej lenistwo, jej bezużyteczność, stawał murem: Mamo, ona się stara, tylko jest jej ciężko. I kłóciliśmy się. On krzyczał na mnie, a jej ani słowa pretensji. Mój syn, mój jedyny chłopiec, oślepł od miłości do tej pustej lalki.

Napięcie w domu stało się nie do zniesienia. Pewnego dnia nie wytrzymałam i w gniewie wykrzyczałam: Zabieraj swoją żonę z dzieckiem i wynoście się! Mieszkajcie sami, zobaczymy, jak sobie poradzicie! Wyprowadzili się. Krzysztof się obraził, przestał ze mną rozmawiać. Próbowałam mu wytłumaczyć, otworzyć oczy na prawdę, ale odgrodził się ode mnie murem. Teraz prawie nie dzwoni, nie przyjeżdża w odwiedziny. Jestem pewna: to Zosia nastawia go przeciwko mnie, wbija klin między nami. A przecież kocham swojego syna bardziej niż życie, i wnuka uwielbiam całym sercem.

Zdecydowałam: taka żona Krzysztofowi nie jest potrzebna. Zasługuje na lepszą mądrą, troskliwą kobietę, a nie tę leniwą, nieodpowiedzialną dziewuchę. Może teraz tego nie widzi, ale zrobię wszystko, by ich małżeństwo się rozpadło. Nie ustąpię, dopóki nie uwolnię syna z tych kajdan. Jestem pewna, że prędzej czy później zrozumie, że miałam rację, przytuli mnie i powie: Dziękuję, mamo. A wnuka wychowamy sami bez jej bezużytecznego cienia, bez jej obojętności i dymu papierosowego. Nie ustąpię, bo to moja wojna o szczęście mojego chłopca.