Gdybyś tylko spotkała porządnego faceta

Kiedy w końcu kupicie mieszkanie? głos Haliny był stanowczy, niemalże rozkazujący.

Siedziała na kanapie w wynajętym kawalerce, w którym Kasia z Markiem mieszkali od trzech lat, i patrzyła na córkę tak, jakby popełniła największą zbrodnię.

Ile można się męczyć w wynajętym?

Kasia westchnęła i odwróciła się w stronę okna. Te rozmowy dawno przestały być tylko nieprzyjemne stały się prawdziwą torturą. Od dnia, gdy wyszła za Marka, matka nie przestawała. Że wybrała nie tego. Że Marek nie ma mieszkania, nie ma pieniędzy, nie ma nic. Po co jej taki mąż? I przez te trzy lata Halina w kółko pytała, kiedy w końcu kupią własne mieszkanie, dlaczego wciąż wynajmują, czy nie wstyd im tak żyć.

Złość kipiała gdzieś pod żebrami, gotowa wybuchnąć.

Szukamy odpowiedniego wariantu, mamo powiedziała w końcu Kasia, starając się mówić spokojnie. Pod względem lokalizacji, ceny, stanu. Potrzebujemy wtórnika z remontem, bo nie mamy dodatkowych pieniędzy na remont. Rozumiesz?

Halina prychnęła i przewróciła oczami tak wyrazisto, że Kasia mimowolnie zacisnęła pięści.

Oczywiście przeciągnęła matka z sarkazmem. Gdybyś znalazła sobie porządnego faceta, jeździłabyś jak pączek w maśle, a nie szukała mieszkania na promocji. Patrzyłabyś na nowe budownictwo. A tak? Zadowalasz się ochłapami.

Kasia gwałtownie wstała, ledwo powstrzymując krzyk.

Muszę wyjść, mamo rzuciła sucho, kierując się do drzwi.

Halina jeszcze coś mówiła, ale Kasia już nie słuchała. Odprowadziła matkę do wyjścia, zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. Głęboko odetchnęła. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że przez cały czas była spięta ramiona bolały, a szczęka ćmiła od zaciśniętych zębów. Ostatnio rozmowy z matką kończyły się tylko bólem głowy. Za każdym razem, gdy Halina przychodziła, Kasia czuła się, jakby szykowała się do walki. Broniła się, tłumaczyła, kłóciła. Wszystko na próżno.

Przeszła do kuchni, nalała sobie wody z dzbanka. Usiadła przy stole, wypiła kilka łyków, próbując się uspokoić. Wtedy zadzwonił telefon.

Kasieńka! głos Marka brzmiał podekscytowanie. Znalazłem! Idealne mieszkanie! Musisz natychmiast przyjechać pod adres, który ci podam. Musimy je szybko kupić, rozumiesz? To nasza szansa!

Serce Kasi zaczęło bić szybciej. Chwyciła długopis, zapisała adres na kartce, rzuciła się do zbierania. Narzuciła kurtkę, wybiegła na ulicę i złapała taksówkę. Przez całą drogę wierciła się na siedzeniu, co chwilę spoglądając przez okno, w myślach poganiając kierowcę.

Marek już na nią czekał pod wskazaną klatką. Jego twarz promieniała, oczy błyszczały.

Chodź, zobaczysz wziął ją za rękę i poprowadził do środka.

Mieszkanie było na trzecim piętrze. Dwa pokoje. Niewielkie, ale przytulne. Remont świeży, jasny. Tapety w przyjemnym beżowym odcieniu, laminat imitujący drewno, plastikowe okna. Meble zostawiali kanapa, szafy, kuchenka. Wszystko czyste, zadbane.

Patrz Marek oprowadzał ją po pokojach, pokazując każdy kąt. Tu sypialnia, tu salon. Kuchnia jasna. I najważniejsze blisko sklepy, przystanki, szkoła niedaleko. Cała potrzebna infrastruktura. Cena rozsądna. Właściciele pilnie sprzedają, wyjeżdżają do innego miasta. Mamy szczęście.

Kasia w milczeniu oglądała mieszkanie. Przechodziła z pokoju do pokoju, dotykała ścian, zaglądała do szaf. W środku rozlewało się coś ciepłego, rozgrzewającego piersi. To naprawdę było ich mieszkanie. Już widziała, jak się tu urządzą, gdzie postawią swoje rzeczy, jak będą pić herbatę w kuchni każdego ranka.

Bierzemy? cicho zapytał Marek, patrząc na nią z nadzieją.
Bierzemy uśmiechnęła się Kasia, a on ją objął.

Umówili się z właścicielami na miejscu. Omówili szczegóły, ustalili datę podpisania dokumentów. Potem, radośni i podnieceni, wrócili do domu. Marek przez całą drogę nie przestawał mówić o tym, jak się wprowadzą, co trzeba będzie dokupić, co zmienić. Kasia milczała, ale się uśmiechała. W środku kipiała radość, tak silna, że chciało się krzyczeć, skakać, tańczyć.

Kolejne tygodnie minęły w biegu. Formalności, urzędy, pakowanie rzeczy. Kasia ledwo nadążała. Życie porwało ich w wir wydarzeń, a oni po prostu pędzili do przodu, nie zatrzymując się. Marek przejął większość organizacyjnych spraw, za co Kasia była mu wdzięczna. W końcu nadszedł dzień przeprowadzki. Przenieśli wszystkie kartony, poustawiali meble, rozpakowali rzeczy. I oto pierwszy wieczór w swoim mieszkaniu.

Kasia stała pośrodku salonu i po prostu się rozglądała. Marek podszedł od tyłu, objął ją za ramiona.

Nasze mieszkanie szepnął jej do ucha.
Nasz dom powiedziała Kasia, a po policzkach popłynęły łzy.

Ale radość nie trwała długo. Już następnego dnia zadzwoniono do drzwi. Kasia otworzyła w progu stała matka. Jej twarz wyrażała tylko niezadowolenie.

Witaj burknęła i weszła do środka bez zaproszenia.

Matka powoli oglądała mieszkanie. Spoglądała w każdy kąt. Brwi miała ściągnięte, usta zaciśnięte. W końcu zatrzymała się pośrodku pokoju i zapytała z nieskrywanym rozczarowaniem:

I to wszystko?

Kasia zmieszała się.

Co masz na myśli?

Halina skrzywiła nos, jakby nie stała w mieszkaniu, a na śmietnisku. Obejrzała wzrokiem ściany, sufit, okna.

Mieszkanie małe i kiepskie oświadczyła stanowczo. Myślałam, że kupicie przynajmniej trzy pokoje. A to co? Pok