Zostawmy ją tu, niech zdycha!” – krzyczeli, wyrzucając staruszkę w zaspę. Łajdacy nie wiedzieli, że los szybko się na nich zemści.

Zostawmy ją tu, niech sama zdechnie! mówili, wyrzucając staruszkę w śnieg. Łotry nie rozumieli, że bumerang wkrótce do nich wróci.

Walentyna Petrowska szła w stronę klatki schodowej. Starsze panie na ławce dyskutowały o nowo zaparkowanym samochodzie.

Czyj to pojazd? zapytała Walentyna.
Nie wiemy! odparła jedna z seniorek. Pewnie należy do Marii. U nas tacy bogacze nie zaglądają.
U nas tylko karetki przyjeżdżają! dodała druga.

Sąsiadki jeszcze chwilę gawędziły o władzy i plotkach. Wtedy wyszła właśnie ta Maria, do której należał luksusowy samochód. Poszła swoją drogą, zupełnie ignorując sąsiadki i auto zaparkowane na trawniku. Walentyna szybko wróciła do domu.

Walentyna Petrowska? odezwał się mężczyzna, widząc ją na klatce. Pamięta mnie pani? Rozmawialiśmy kilka dni temu. Jestem pani krewnym.
O, Arek! rozpoznała go Walentyna. Dlaczego nie uprzedziłeś, że przyjedziesz? To twój samochód stoi na trawniku?
Tak, mój.
To idź go przeparkuj, zanim ktoś go podpali! Jak można wpadać na taki pomysł, żeby niszczyć moje kwiaty!

Krewny pospiesznie wyszedł na zewnątrz, a Walentyna poszła nastawić herbatę. Musiała sprzedać mieszkanie nie chciała zostawiać sąsiadom zniszczonego trawnika.

Jakiś czas temu odwiedzał ją stryj z synem. Potem krewni stracili kontakt. A teraz młody nagle się zjawił! Tylko coś w nim wzbudzało nieufność. Ciągle palił. Mimo młodego wieku, zęby już pożółkłe. Dobrze, że w ogóle przyjechał. Kobieta nie chciała zatrudniać agenta nieruchomości, by sprzedać mieszkanie. Lepiej wynagrodzi siostrzeńca. Ale ten odmówił pieniędzy.

Walentyna na starość została sama, bez męża i dzieci. Marzyła o przeprowadzce bliżej natury. W czystym powietrzu i tak lepiej niż na czwartym piętrze. Na wsi była działka. Póki miała siły, chciała uprawiać warzywa. Jesienią znalazł się kupiec na mieszkanie.

Jutro zaczyna się zima. Lepiej sprzedamy wiosną zdecydowała Walentyna, odkładając zakup domu.
Ale ceny wzrosną! zaprotestował siostrzeniec. Zimą łatwiej sprawdzić ogrzewanie. Poza tym jest kupiec. A jeśli się rozmyśli?
Ale nie znaleźliście mi jeszcze domu! Gdzie ja będę mieszkać? Najpierw dom, potem sprzedaż westchnęła Walentyna.
Arek się zgodził.

Niedługo potem krewny znalazł kilka propozycji domów. Wybrali jeden i pojechali na wieś. Po obejrzeniu Walentyna trochę się zniechęciła. Wszędzie potrzebny był remont. Ale za pieniądze z mieszkania starczyłoby i na dom, i na naprawy.

Arek znał się na budowlance i mógł oszacować koszty materiałów i robocizny. Obiecał pomóc.

Staruszkę jednak gryzło:
Zima za pasem. Nie chcę się bawić w remonty. Chcę wejść i mieszkać jak normalni ludzie.
Przecież ja pani pomogę! odparł młody.

Walentynę niepokoiło, że siostrzeniec tak się spieszy ze sprzedażą i kupnem byle jakiego domku. Uznała jednak, że Arek nic na tym nie zyska, a cała sprawa jest dla niego kłopotliwa. Dziękowała, że w ogóle się zgodził.
Wybrała domek i ustaliła datę transakcji.

Kupiec i notariusz przyjechali punktualnie. Arek zaparzył herbatę. Staruszce żal było sprzedawać. To przecież jej własne mieszkanie. Całe życie tu spędziła. No cóż, drogi powrotnej nie ma. Rzeczy spakowane, dokumenty podpisane.

No to można się przeprowadzać! oznajmił siostrzeniec po podpisaniu umowy.
Czekaj, już teraz? Jeszcze nie spakowałam naczyń próbowała się opierać, ale Arek nalegał, by przewieźć ją jeszcze dziś. Kupiec podobno nie miał gdzie nocować!

No dobrze, jeśli dziś, to dziś. Tylko szybko zbiorę naczynia zgodziła się Walentyna.

Wkrótce jechali ciężarówką. Staruszka zaczęła ziewać i zasnęła. Od czasu do czasu budziła się i widziała drogę przez okno, słyszała rozmowy mężczyzn.

Proszę pani, słyszy mnie pani? dobiegł ją z oddali głos Arka. Nie miała siły odpowiedzieć.
Zostawmy ją tu usłyszała, gdy znów odzyskała przytomność. Wszystko było jak we mgle. Zostawili ją po prostu w śniegu.
Sama zamarznie dodał Arek.

Staruszce przyszło do głowy, że siostrzeniec ją oszukał. Widocznie dosypał coś do herbaty, żeby zasnęła i podpisała dokumenty. Zamknęła oczy, gotowa na śmierć.

Tymczasem całą scenę obserwowała młoda kobieta. Jadąc drogą i widząc stojący wóz, pomyślała, że kierowcy potrzebna jest pomoc, i zatrzymała się. Potem zobaczyła, jak mężczyźni wyciągają coś z ciężarówki i niosą w stronę lasu. Padał gęsty śnieg. Zaintrygowało ją, po co ludzie coś wyrzucają w takich warunkach? Może ukrywają przestępstwo?
Podjechała trochę dalej, zgasiła światła i zaczęła obserwować. Dla pewności zapisała numer rejestracyjny. Gdy obcy odjechali, pobiegła w miejsce, gdzie nieśli worek. Zobaczyła staruszkę. Sprawdziła puls żyje! Tylko nieprzytomna. Natychmiast zadzwoniła do męża.

Gdy przyjechał, razem zabrali kobietę do samochodu. W drodze Walentyna ocknęła się.

Gdzie ja jestem? zapytała.
Znaleźliśmy panią odparła Irena. Pamięta pani, jak trafiła do śniegu?
Tak. Pamiętam. Sprzedawałam mieszkanie z siostrzeńcem. Potem piliśmy herbatę. A ta herbata Arek coś mi do niej wsypał! Później jechaliśmy na wieś, a oni wyrzucili mnie w śnieg. Pozbyli się mnie!
Niech pani pozwoli, że posmaruję panią kremem zaproponowała dziewczyna, wyjmując tubkę z apteczki.
Przy pani jest mi cieplej uśmiechnęła się staruszka. Już bym nie żyła.

Później Irena z mężem i sama Walentyna zgłosili sprawę na policję. Ruszyło śledztwo.
Młoda kobieta zaproponowała staruszce, by zamieszkała z nimi. Przynaj