Moja matka udaje chorą, żeby nie pracować i żyje na nasz koszt

Moja matka udaje chorą, żeby nie pracować i żyć na nasz koszt.
Moja matka nigdy nie miała ochoty pracować. Dopóki żył mój ojciec, nie musiała się tym przejmować on zajmował się wszystkim, zarabiał pieniądze, a ona zostawała w domu, ciesząc się życiem gospodyni domowej. Ale teraz, po jego śmierci, wydaje się sądzić, że to na mnie i moją żonę spada obowiązek utrzymywania jej. A my się na to nie zgadzamy.

Moja matka wyszła za mąż bardzo młodo miała zaledwie 19 lat. Mój ojciec, starszy od niej o sześć lat, był już po studiach, miał stabilną pracę i zarabiał wystarczająco, by utrzymać rodzinę bez problemu.

Uwielbiała opowiadać ich historię miłosną, jak gdyby to była bajka miłość od pierwszego wejrzenia, spojrzenie, które zmieniło wszystko, ta nagła pewność, że to był mężczyzna jej życia.

Wierzyłem w to aż do piętnastego roku życia. Wtedy zrozumiałem prawdę: moja matka nigdy nie chciała się uczyć ani robić kariery. Małżeństwo było dla niej idealnym rozwiązaniem biletem na łatwe życie bez obowiązków.

Szybko zaszła w ciążę, urodziła mnie i ogłosiła, że chce zajmować się mną na pełen etat żłobek, niania, pomoc z zewnątrz? Nie, dziękuję. Mój ojciec, opiekuńczy i dumny, że może jej to zapewnić, zgodził się bez dyskusji.

Nigdy nie postawiłem stopy w przedszkolu, ale nie byłem trudnym dzieckiem. Matka zostawiała mnie w piaskownicy, a ja bawiłem się sam. Dawała mi zabawki i mogłem spędzać godziny, nie przeszkadzając jej.

Nigdy nie próbowała się dokształcać, zdobywać nowych umiejętności. Brak dyplomu, brak doświadczenia zawodowego, ani jednego dnia pracy poza domem. Zawodowa pani domu jak sama mówiła z niekłamaną dumą.

Nigdy nie krytykowałem jej stylu życia. Skoro mój ojciec to akceptował, to nie moja sprawa.

Ale kiedy umarł, jej świat się zawalił. Nie zajęła się organizacją pogrzebu, formalnościami po prostu leżała w łóżku, wpatrując się w sufit, powtarzając: Co ja teraz zrobię? Jak ja przeżyję?

Na początku myślałem, że to prawdziwa żałoba. Z czasem zrozumiałem: nie tyle śmierć ojca ją złamała, co utrata finansowego bezpieczeństwa.

Ojciec zostawił jej jakieś oszczędności, ale było jasne, że te pieniądze nie wystarczą na zawsze.

Pół roku po jego śmierci wpadła na genialny pomysł: sprzedać nasze trzy pokojowe mieszkanie i kupić dwa mniejsze jedno dla niej, drugie dla mnie. Ale moje miało być wynajmowane, żeby ona mogła żyć z czynszu.

W jej głowie to był idealny plan. W rzeczywistości złudzenie. Pieniądze ze sprzedaży nigdy nie starczyłyby na dwa mieszkania. A nawet gdyby dlaczego miałbym poświęcać swoją przyszłość, żeby ona dalej nie musiała robić nic?

Ja i moja żona spłacamy już kredyt hipoteczny. Nie stać nas na utrzymywanie kogoś jeszcze. Więc powiedziałem jej wprost: Mamo, jesteś dorosła. Czas zacząć pracować.

Protestowała, ale w końcu, niechętnie, znalazła pracę w osiedlowym sklepie. I wtedy zaczęła się tragedia.

Każdy telefon to było narzekanie: Jestem wykończona! Bolą mnie nogi! Nie dam rady tak dalej!

Co tydzień płakała przez telefon, błagając o pomoc, mówiąc, że już nie wytrzymuje.

Potem, w zeszłą zimę, zdarzył się prawdziwy wypadek poślizgnęła się na lodzie i złamała nogę. Dwa miesiące w gipsie, unieruchomiona. Oczywiście, pracodawca ją zwolnił. I kto musiał przejąć obowiązki?

My.

Płaciliśmy jej czynsz, zakupy, leki. Co innego mogliśmy zrobić?

Ale kiedy wróciła do zdrowia, nagle odkryła u siebie inne dolegliwości.

Nadciśnienie. Migreny. Bóle pleców. Zawroty głowy. Każdą chorobę, jaką możesz sobie wyobrazić, ona miała przynajmniej tak twierdziła.

Lekarze robili badania. Nic poważnego. Ale grała swoją rolę tak przekonująco, że dalej dawaliśmy jej pieniądze, czując się winni na myśl o zostawieniu jej samej.

Aż w końcu powiedziałem: dość.

W tym miesiącu przekroczyłem granicę. Zapłaciłem jej rachunki, dałem 5000 złotych i powiedziałem: To ostatni raz. Od teraz radź sobie sama.

Wybuchnęła płaczem, nazwała mnie niewdzięcznym synem, oskarżyła o porzucenie.

Ale szczerze? Mam to gdzieś. To zdrowa kobieta. Jeśli nie chce pracować, niech znajdzie sobie bogatego faceta, który się nią zaopiekuje. W wieku 55 lat wciąż ma na to szanse.

Więc powiedzcie czy jestem zbyt surowy? Czy wreszcie podjąłem słuszną decyzję?