Spełnione marzenie

**Spełnione życzenie**

Wynajęli mieszkanie niemal w samym centrum Warszawy.
Podoba ci się? spytał, ledwo zdążywszy otworzyć przed nią drzwi.
Mieszkanie było ogromne, wręcz luksusowe.
No nie żartuj oniemiała to niesamowite! A ten widok z okna! Ale to chyba kosztuje fortunę?
Wiesz, dziwne, ale nie aż tak. Wynajął mi je starszy pan. Mówił, że mieszka na starej działce za miastem.
E, nieważne, uwielbiam to miejsce! Roześmiała się, patrząc na niego figlarnie swoimi ciepłymi, brązowymi oczami.

Rano wyjechał wcześniej, a ona, po porannej kawie, umówiła się z koleżankami.
Gdy został sam, w obcym, nieoswojonym jeszcze mieszkaniu zrobiło się jej nieswojo. Kilka razy miała wrażenie, że ktoś stoi za jej plecami, ale szybko otrząsnęła się z tych myśli.
Zrobiła kilka udanych zdjęć na tle obrazów i antyków, ubrała się i wyszła.

Koleżanki z zachwytem oglądały fotografie, gadając bez przerwy:
Słuchaj, ten żyrandol! Prawdziwe cudo!
Spójrz na te obrazy O rany, a to kto? Chyba ktoś stoi za tobą!
Spojrzała na zdjęcie. Rzeczywiście, za jej plecami majaczył niewyraźny zarys starszej kobiety.
Co to ma być? koleżanki wymieniły się spojrzeniami.
Dajcie spokój, to tylko cień! Zaśmiała się sztucznie, ale w środku znowu zrobiło się jej nieprzyjemnie. Przypomniały się poranne obawy.

Następny tydzień minął jak sen. Ciepłymi wieczorami spacerowali po centrum, nad Wisłą, kupowali lody i wracali pieszo do domu. Powoli przyzwyczajała się do nowego miejsca.

Weekend spędzili w domu. Lało jak z cebra. Zamówili pizzę i oglądali stare filmy. Mąż zasnął na kanapie, a i ona się zdrzemnęła.

Obudził ją huk grzmotu. Błyskawica rozświetliła pokój, i wtedy zobaczyła przed sobą staruszkę. Mąż spał, a ona, sparaliżowana strachem, nie mogła wydusić słowa.
No i jak, młoda gospodyni, podoba ci się tu? szepnęła staruszka, nie czekając na odpowiedź. Czy spełniłaś już jakieś życzenie w nowym domu?
N-nie wyjąkała, wciskając się w kanapę.
*Jakie życzenie? Mamy siebie, zarabiamy nieźle, wynajmujemy nawet drugie mieszkanie. Tylko z dzieckiem jakoś nie wychodzi kilka prób in vitro, i nic.* Te myśli przemknęły jej przez głowę w ułamku sekundy.

Kolejny grzmot wstrząsnął nią. Błyskawica znów rozświetliła pokój, ale staruszki już nie było. Nie zauważyła nawet, kiedy zasnęła.

Rankiem przywitało ich błękitne niebo i słońce. Tylko krople deszczu na szybach przypominały o nocnej burzy.
Słuchaj, świetnie mi się spało na kanapie. A tobie? zapytał, przygotowując kawę.
Mnie też uśmiechnęła się. Czula się znakomicie, nocne zdarzenie wydawało się już tylko snem.
A tak w ogóle, jak ci się tu mieszka? Ja się już przyzwyczaiłem.
Wiesz co? Czuję się jak u siebie. Nie chcę nic zmieniać.

Parę lat wcześniej, po kolejnej nieudanej próbie in vitro, psycholog zasugerował im wynajem nowego mieszkania. Dla odświeżenia emocji. To była ich trzecia wynajęta przestrzeń.

Minęło trochę czasu, zbliżał się Sylwester. 31 grudnia mąż powiedział, że wieczorem przyjedzie starszy pan po pieniądze za kolejne pół roku.
Dziwak zdziwiła się. W Sylwestra, wieczorem?
No co tam, stary, ekscentryk, niech przyjedzie.

Dziadek pojawił się przed zmrokiem, niosąc w rękach tort akurat jej ulubiony. Trzeba było nastawić czajnik.

Przy herbacie rozmawiali, a za oknem zaczął padać gęsty śnieg. Wtedy, ku własnemu zaskoczeniu, zaproponowała:
Zostańcie z nami na Sylwestra. Gdzie pan teraz pójdzie w taką zamieć? A nam będzie raźniej, bo tak tylko we dwoje no, prawie we troje poprawiła się, uśmiechając się szczęśliwie.

Wybiła północ, za oknami rozległy się petardy. Fajerwerki odbijały się kolorami w lustrze. I nagle, w jego głębi, znów ujrzała staruszkę. Ta uśmiechnęła się do niej lekko, pomachała ręką i rozpłynęła się w kolorowych błyskach.

Zdążyła tylko odpowiedzieć uśmiechem i dyskretnie pomachać. Więcej już jej nigdy nie zobaczyła.

*PS.*
Pewnego dnia, kilka lat później, spotkałem na ulicy starego znajomego.
Słuchaj, pamiętasz tę parę, co wynajmowała mieszkanie niedaleko? zapytałem. Co u nich?
Pamiętam! Zabawna historia. Wciąż tam mieszkają, ale najlepsze jest to, że ten dziadek, właściciel, teraz żyje z nimi. Stary już bardzo, ale z ich chłopcem bawi się jak z wnukiem. Swoich dzieci nie miał, żona dawno odeszła.

No cóż życie potrafi zaskakiwać.

*Z dziennika:*
Czasem wystarczy otworzyć drzwi nieznajomym, by znaleźć rodzinę tam, gdzie się jej najmniej spodziewasz.