Przepraszam za to, jak się potoczyło

Michał, jesteś pewien, że wziąłeś wszystko? Może jeszcze raz sprawdzisz? krzyknęłam, stojąc przed zamkniętymi drzwiami łazienki.

Ania, daj mi spokój! Mam wszystko plecak pełny, widziałaś odpowiedział przez szum prysznica. Ale głos głos mu zadrżał. Czy mi się wydawało?

Plecak widziałam. Co do niego włożyłeś nie, szepnęłam, cofając się.

Ania, zrób mi kawę! Mocną. Bez mleka dodał spokojnym tonem, zakręcając wodę.

Poszłam do kuchni, wyjęłaś turka bez słowa, nalałam wody, wsypałam zmieloną kawę, szczyptę soli tak jak lubi. Mamy ekspres, ale Michał uwielbia moją kawę. Jesteś taka troskliwa, powiedział wieczorem wcześniej, wracając późno z pracy i widząc, jak, jak babcia, przykryłam kolację ręcznikiem, żeby nie ostygła.

Ostatnio ciągle się spóźniał niby w pracy. Robił karierę. Szykował się do awansu. A ja trwałam w cieniu. Gotowałam, prasowałam, znosiłam.

Co za boski aromat tego nektaru! powiedział Michał, wchodząc do kuchni i odgarniając mokre włosy z czoła. Usiadł przy stole, sięgając po filiżankę.

Ania, dziś przyjdzie kurier zamówiłem pokrowiec na auto. Odbierz, proszę. Płatność przy odbiorze dodał, wsypując łyżeczkę cukru do kawy.

Oczywiście. Jak zwykle odparłam, siadając naprzeciwko niego.

Ten wyjazd nie przyszedł w dobrym momencie westchnął. Ale nie mogę odmówić. Rozumiesz to szansa, może jedyna. Wyższy menedżer nie żarty.

Tak Nie myślałam, że na takim stanowisku będziesz musiał jeździć po prowincji.

Kaprysy szefów. No cóż, mam jeszcze pół godziny, popracuję z telefonu.

Wstał, przeszedł do drugiego pokoju. Nie zabrał filiżanki. Nic wielkiego. Czego oczekiwać jest bardzo spięty.

Sięgnęłam po jego filiżankę, gdy nagle telefon zadrżał wiadomość. Otworzyłam ją.

*Ania, Michał kłamie. Nie ma żadnego wyjazdu. Leci do Włoch z Roksaną Nowak. Powstrzymaj go, zanim będzie za późno. Zrujnuje sobie życie.*

Adrianna. Jego młodsza siostra.

Coś zatrzeszczało mi w głowie. On z Roksaną? To niemożliwe. Żart? Ale Adrianna nie żartuje w takich sprawach. I na pewno by nie kłamała.

Wszystko zaczęło wirować przed oczami. Powietrze stało się ciężkie jak beton. Ledwo oddychałam, wstałam z trudem, nalałam wody i znów opadłam na krzesło.

Chciałam krzyczeć. Rozbić wszystko. W głowie zostało tylko: *Dlaczego?*

Zaciśnięte pięści paliły mnie od środka. Chciałam biec do niego, urządzić scenę, zerwać maskę. Ale nie zrobiłam tego. Nie był wart.

Niech jedzie. A ja przygotuję mu niespodziankę. Nie krzykiem czynem.

Otworzyłam aplikację bankową. Na wspólnym koncie pięćdziesiąt tysięcy złotych. Ku mojemu zaskoczeniu, tu zdążył interweniować piętnaście tysięcy zniknęło. Moje pieniądze, swoją drogą. Honoraria za projekty, noce spędzone na pracy. A on na moich oszczędnościach zabiera swoją dawną miłość na wakacje.

O Roksanie wiedziałam. Sam mi opowiadał, Adrianna też wspominała. Szkolna miłość, niepokorna dusza. Zostawiła go dwa razy raz dla starszego faceta, potem dla kogoś z przyszłością. Teraz wróciła. A Michał znów dał się złapać. I znów kłamie.

Mógł chociaż być uczciwy: *Ania, podoba mi się ktoś inny. Przepraszam.* Byłoby boleśnie, tak. Ale nie tak podłe. Zamiast tego zachował się jak szczur. Wziął pieniądze, skłamał o wyjeździe, spakował plecak

Cóż. Ja zabiorę resztę. Dziś. Do ostatniego grosza. Potem rozwód. Jego rzeczy kurierem do rodziców.

Sprawdziłam kalendarz jutro w południe ważna prezentacja online. Jeśli pójdzie dobrze jadę na urlop. Nie do Włoch, nie. Może Hiszpania. Albo gdzieś, gdzie on nigdy nie był.

Ania, wychodzę, postanowiłem wyjść wcześniej powiedział, wchodząc do kuchni w eleganckim garniturze i krawacie.

Szczęśliwej podróży odparłam, ściskając filiżankę.

Co to za ton?

Wydaje ci się.

Będę tęsknić

Wątpię, żebyś miał na to czas.

Nie pomożesz z plecakiem?

Wolę pozmywać.

No dobrze, idę.

Idź.

Drzwi zatrzasnęły się. Michał nawet nie podejrzewał, że odchodzi na zawsze. Jutro zmieniam zamki.

Usiadłam na krześle. Wybuchnęłam płaczem. Gorzkim. Z bólu, z upokorzenia. Zdrajca.

Kolejna wiadomość od Adrianny:
*Ania, wszystko w porządku?*

Otarłam łzy, wybrałam numer.

Adrianna, skąd wiesz?

Koleżanka Roksany mi powiedziała. Znów się do niego przyczepiła. A on dał się złapać. Ania, przykro mi

Dziękuję, że mnie uprzedziłaś. Nie zatrzymałam go. Niech jedzie.

To głupiec. Ona rzuci go po raz trzeci.

Jego wybór. Adrianna, nie mów mu, że wiem.

Nie zamierzam z nim nawet rozmawiać. Mam dość!

Dziękuję. Nasza relacja musi przetrwać. Nawet jeśli się rozwiodę.

Jasne, Ania. Trzymaj się.

Otworzyłam znów bank. Brakuje jeszcze pięciu tysięcy. W pośpiechu! Nie. Uspokoiłam się. Przeleję wszystko do mamy.

Wysłałam pieniądze, zamknęłam telefon i spojrzałam przez okno, jak zachodzi słońce, wiedząc, że jutro wzejdzie znowu bez niego.