Podczas gdy Katya płaciła, Sergei się oddalał. Gdy zaczęła pakować zakupy, on opuścił sklep. Po wyjściu z sklepu Katya natknęła się na Sergeia, który palił papierosa.

Gdy Kasia płaciła za zakupy, Sławek odsunął się na bok. Gdy zaczęła pakować produkty do toreb, wyszedł ze sklepu. Kiedy sama wyszła na ulicę, zobaczyła go palącego papierosa.

Sławku, weź torby, proszę poprosiła, podając mężowi dwie ciężkie siatki.

Sławek spojrzał na nią, jakby kazała mu zrobić coś nielegalnego, i zapytał zdziwiony:
A ty co?

Kasia zmieszała się. Co znaczyło a ty co? Po co to pytanie? Mężczyzna powinien pomóc naturalnie. Dziwne, żeby kobieta dźwigała ciężkie torby, podczas gdy on szedł bez niczego.

Sławku, są ciężkie odparła.
No i? upierał się.

Widział, że zaczynała się złościć, ale z zasady nie chciał brać siatek. Ruszył szybko przed siebie, wiedząc, że go nie dogoni. *Brać torby? Co ja jestem, wielbłąd juczny? A może służący? Jestem mężczyzną! Sam decyduję, czy coś noszę. Niech sobie sama dźwiga, nie umrze!* myślał Sławek. Dzisiaj miał ochotę upokorzyć żonę.

Sławku, dokąd idziesz? Weź torby! krzyknęła Kasia, ledwo powstrzymując łzy.

Torby były naprawdę ciężkie, a Sławek o tym wiedział to on napchał wózek. Dom nie był daleko, zaledwie pięć minut piechotą. Ale z siatkami droga wydawała się wiecznością.

Kasia szła do domu, na granicy płaczu. Miała nadzieję, że Sławek tylko żartuje i wróci, ale on oddalał się coraz bardziej. Chciała rzucić wszystko, lecz machinalnie szła dalej. Gdy dotarła do bloku, usiadła na ławce przed wejściem, wyczerpana. Chciała płakać ze złości i zmęczenia, ale powstrzymała łzy płacz na ulicy to wstyd. Ale przełknąć to? Nie. On nie tylko ją obraził, ale celowo upokorzył. A przecież przed ślubem był taki troskliwy Wiedział, co robi.

Witaj, Kasiu! Głos sąsiadki wyrwał ją z myśli.
Dzień dobry, pani Halino odpowiedziała, wymuszając uśmiech.

Pani Halina, mieszkała piętro niżej i była bliską przyjaciółką babci Kasi. Po jej śmierci pomagała dziewczynie we wszystkim. Nie miała już nikogo matka żyła w innym mieście z nowym mężem i dziećmi, a ojciec dawno zniknął z jej życia. Pani Halina stała się jej jedyną rodziną.

Bez wahania Kasia postanowiła oddać jej zakupy. W końcu dźwiganie ich nie poszło na marne. Emerytura pani Haliny była niewielka, a Kasia lubiła ją rozpieszczać smakołykami.

Chodźmy, pani Halino, pomogę pani wejść powiedziała, znów biorąc ciężkie torby.

W kuchni sąsiadki zostawiła wszystko, mówiąc, że to dla niej. Widząc śledzie, pasztet, brzoskwinie w syropie i inne przysmaki, które uwielbiała, ale rzadko mogła sobie pozwolić, pani Halina wzruszyła się tak bardzo, że Kasia poczuła się winna, że nie robi tego częściej. Pożegnały się pocałunkiem w policzek, a Kasia weszła do swojego mieszkania.

W drzwiach przywitał ją mąż, żując kanapkę.

Gdzie torby? zapytał Sławek, jakby nic się nie stało.
Jakie torby? odpowiedziała tym samym tonem. Te, które pomogłeś mi nieść?
No weź, nie przesadzaj! zaśmiał się nerwowo. Złościłaś się?
Nie odparła spokojnie. Tylko wyciągnęłam wnioski.

Sławek spięł się. Spodziewał się krzyków, kłótni, łez Ale ta zimna krew wprawiła go w zakłopotanie.

Jakie wnioski?
Nie mam męża westchnęła. Myślałam, że wyszłam za mąż, ale okazało się, że za durnia.
Nie rozumiem udawał obrażonego.
Co tu rozumieć? spojrzała mu prosto w oczy. Chcę mężczyzny za męża. A ty, najwyraźniej, chcesz kobiety, która będzie mężczyzną. Chwila ciszy. Więc potrzebujesz raczej męża.

Twarz Sławka zaczerwieniła się ze złości, a pięści mu się zaciSławek wycofał się w milczeniu, a Kasia zamknęła drzwi, wiedząc, że to dopiero początek jej nowego życia.