Nigdy nie kochałem mojej żony i zawsze jej to mówiłem: To nie jest jej wina — Żyjemy dobrze

Nigdy nie kochałem swojej żony i zawsze jej o tym mówiłem: to nie jej wina żyliśmy względnie dobrze.

Nazywam się Krzysztof Nowak, mieszkam w Poznaniu, gdzie wspomnienia trudnych czasów wciąż żyją w naszych sercach. Nigdy nie kochałem mojej żony, Jadwigi, i mówiłem jej to niczym gorzką prawdę, którą ledwo znoszę. Nie zasłużyła na to nigdy nie robiła scen, nie wyrzucała mi, zawsze była czuła, troskliwa, niemal święta. A jednak moje serce pozostawało zimne jak lód na Warcie w środku zimy. Nie było tam miłości, a to gryzło mnie od środka.

Każdego ranka budziłem się z tą samą myślą: odejść. Marzyłem o kobiecie, która rozpaliłaby we mnie ogień, która zapierałaby mi dech w piersiach. Lecz los zagrał mi okrutnego figla i wywrócił wszystko do góry nogami, pozostawiając mnie zagubionym. Jadwiga była wygodna jak stary fotel. Dbała o dom perfekcyjnie, była piękna przyjaciele pytali: Gdzie ją znalazłeś, szczęściarzu? Sam nie wiedziałem, na co zasłużyłem. Zwykły człowiek, niczym się niewyróżniający, a ona kochała mnie, jakbym był całym jej światem. Jak to możliwe?

Jej miłość dusiła mnie. Gorsza była myśl, że gdy odejdę, znajdzie innego. Kogoś bardziej zaradnego, przystojniejszego, bogatszego kogoś, kto doceni to, czego ja nie widziałem. Gdy wyobrażałem ją sobie w czyichś ramionach, ogarniała mnie ślepa wściekłość. Była moja nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To poczucie własności było silniejsze ode mnie, silniejsze niż zdrowy rozsądek. Ale czy można spędzić życie u boku kogoś, dla kogo serce nie bije? Myślałem, że tak, lecz się myliłem we mnie rosła burza, której nie mogłem powstrzymać.

Powiem jej wszystko jutro postanowiłem, kładąc się spać. Rano, przy śniadaniu, zebrałem resztki odwagi. Jadziu, usiądź, musimy porozmawiać zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. Oczywiście, kochanie, co się stało? odparła, jak zwykle łagodnie. Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Wyprowadzam się, żyjemy osobno Roześmiała się, jakbym opowiedział żart: Co za dziwne myśli! To jakaś gra? Słuchaj, mówię poważnie przerwałem jej. No dobrze, wyobraziłam sobie. I co? spytała, wciąż uśmiechnięta. Powiedz prawdę: czy znajdziesz kogoś, jeśli odejdę? Zastygła. Krzysiu, co się z tobą dzieje? Po co o tym myślisz? w jej głosie zabrzmiał niepokój. Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem rzuciłem jak cios.

Jadwiga zbladła. Co? Żartujesz? Nie rozumiem. Chcę odejść, ale myśl, że zobaczę cię z kimś innym, odbiera mi rozum powiedziałem, głos mi drżał. Zamilkła, po czym odpowiedziała mądrze i smutno: Nie znajdę nikogo lepszego od ciebie, nie martw się. Idź, zostanę sama. Obiecujesz? wyrwało mi się niechcący. Oczywiście skinęła, patrząc na mnie. Czekaj, ale gdzie pójdę? zawahałem się. Nie masz gdzie mieszkać? spytała zdziwiona. Nie, zawsze byliśmy razem. Chyba zostanę w okolicy wyszeptałem, czując, jak ziemia ucieka mi spod nóg. Nie martw się odparła Jadwiga. Po rozwodzie zamienimy nasze mieszkanie na dwa mniejsze. Naprawdę? Nie spodziewałem się takiej pomocy. Dlaczego? spytałem oszołomiony. Bo cię kocham. Gdy się kocha, nie trzyma się na siłę jej słowa zabrzmiały jak wyrok.

Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. Potem doszły do mnie plotki: Jadwiga skłamała. Znalazła innego wysokiego, pewnego siebie, o ciepłym uśmiechu. Mieszkanie po babci nawet nie pomyślała podzielić. Zostałem z niczym bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Zdrada wyszła na jaw jak cios w plecy, a ja do dziś słyszę jej słowa: Zostanę sama. Kłamała. Chłodna, wyrachowana, a ja uwierzyłem jak głupiec.

Jak teraz ufać kobietom? Nie wiem. Moje życie z nią było wygodne, lecz puste, a teraz nie mam nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrując się w ścianę, i wracam do tamtej rozmowy. Jej spokój, jej słowa wszystko to była tylko maska. Przyjaciele mówią: Sam jesteś sobie winien, Krzysiu, czego się spodziewałeś? I mają rację. Nie kochałem jej, a chciałem ją przy sobie zatrzymać jak rzecz. Ona odeszła, zostawiając mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja pokuta za chłód, za egoizm, za to, że nie doceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza wokół boli bardziej niż jej odejście. Co myślą o moim czynie? Sam nie wiem, kto jest większym głupcem ja czy ona.

**Lekcja?** Miłość nie jest własnością jeśli nie potrafisz jej dać, nie żądaj, by czekała na ciebie. Samolubstwo zawsze zostawia pustkę.