Chodź ze mną!

Chodź ze mną! Mam teraz podwórko bez psa. Będziesz dobrym stróżem nie obrażę! Wsiadł na rower i pojechał do wsi. Po drodze dziadek Franciszek obejrzał się nie raz i nie dwa Ale nikt za nim nie biegł.

Ona była nieufnym psem Tak jak o ludziach mówi się nieufny Ona była taka sama

Dawno temu, wiele lat wstecz, dziadek Franciszek, wybierając się do lasu po orzechy, znalazł szczenię podrostka. Sam Bóg wie, jak to dziecko znalazło się w głuszy leśnej.

Po prostu milcząco wędrowała między drzewami. Nawet nie była przywiązana Małe, mokre po deszczu stworzenie Dziadek Franciszek zmarszczył brwi i podszedł bliżej.

Niezdarne, niezbyt urodziwe Ale jednak Spojrzały na niego piwne oczy Oczy nie młokosa Oczy mądrego zwierzęcia Dziadek Franciszek zamyślił się.

Chodź ze mną! Mam teraz podwórko bez psa. Będziesz dobrym stróżem nie obrażę!

Wsiadł na rower i pojechał do wsi. Po drodze dziadek Franciszek obejrzał się nie raz i nie dwa Ale nikt za nim nie biegł. Franciszek już niemal zapomniał o tym leśnym spotkaniu.

Zajął się gospodarstwem. A gospodarstwo rodziny było niemałe: trzy prosiaki, locha z dziesięcioma warchlakami, krowa Mleczka, kilkanaście kur, sześć kaczek z kaczętami i kot Pluto

Dziadek Franciszek skręcił papierosa Bo nie lubił tych sklepowych, otworzył furtkę i w końcu miał zamiar odpocząć, usiąść na ławce przed domem. Nagle zdrętwiał

Patrzyły na niego piwne oczy Patrzyły tak uważnie I tak dziwnie, że dziadek nie wiedział, co robić.

No to wejdziesz na podwórko? Po długiej pauzie szczenię cofnęło się i zniknęło w ciemności.

Tak trwało nie dzień i nie dwa Piwne oczy patrzyły na niego każdego wieczoru, jakby oceniały go, jakby szukały w nim pokrewnej duszy

I oto pewnego dnia, gdy dziadek Franciszek siedział na ławce przed domem i skręcał papierosa, do niego podeszła ona Obwąchała go i położyła się u jego nóg

Dziadek Franciszek nie był zbyt czułym człowiekiem, do zwierząt przywykł podchodzić raczej użytkowo I nie sposób zliczyć, ile na jego pamięć zostało zarżniętych świń, krów, kur i innych stworzeń

No ale pies jest od pilnowania, koty od łapania myszy Już nawet nie pamiętał, ile psów odeszło za jego życia. Kogoś otruli, ktoś sam padł od chorób I teraz też buda na podwórku stała pusta.

Na początku lata Grom oddał ducha Bogu Weterynarz powiedział, że kleszcze I nikt szczególnie nie rozpaczał po Gromie. Dziadek Franciszek twardy chłop, skąpy na łzy

A jego żona Katarzyna była jeszcze twardsza O, i charakter miała babka. Cała wieś do dziś wspomina, jak cielaka pięścią między oczy jednym ciosem ukatrupiła, tylko za to, że brykał i bodł, gdy przyszła go napoić

Dziadek Franciszek zaciągnął się papierosem i spojrzał na szczenię leżące u jego nóg. Piwne oczy uważnie go śledziły

No cóż, zwierzę, wygląda na to, że postanowiłeś u mnie zostać? To słuchaj Karmić cię będę dwa razy dziennie, czym Bóg da Ale krzywdzić nie będę. Buda jest. Ciepła. Wypuszczać cię będę czasem na noc, na parę godzin Od ciebie ma być ochrona podwórka! Żeby żaden obcy bez strachu koło płotu nie przechodził! Jeśli się zgadzasz, chodź ze mną!

I tak zaczęło się jej nowe życie Dziadek Franciszek nazwał ją Gwiazdą. Skąd usłyszał tak piękne i melodyjne imię, pozostaje dla nas zagadką Teraz Gwiazda miała ciepłą budę, duże gospodarstwo i łańcuch

Czas płynął, i z niezdarnego podrostka przemieniła się w ogromnego, pięknego, potężnego psa, którego bała się cała wieś. Krążyły nawet plotki, że w rodowodzie Gwiazdy na pewno były wilki

Taka była przerażająco piękna i niezwykła I nawyki miała zupełnie niepsie. Żadnych uniżonych merdań ogonem, żadnego lizania rąk

Gdy zbliżał się do niej dziadek Franciszek, jego żona czy krewni, Gwiazda po prostu spokojnie leżała i uważnie patrzyła na nich swymi mądrymi oczami.

Ale obcych gotowa była rozszarpać Nawet prawie nie szczekała Warczała I ten ryk był przerażający Ale tylko za dnia Dlatego jej budę przenieśli nawet z podwórka na ogród, żeby sąsiedzi nie bali się pukać do furtki.

Za to nocą dziadek Franciszek czasem puszczał ją z łańcucha, mówiąc:

Za trzy godziny wracam, żebyś tu była! Widzisz, dojarki boją się rano iść przez ciebie! Żebyś nikogo nie tknęła!!! Trzy godziny!

Nikogo nigdy nie pogryzła ani nie przestraszyła Może miała inne zainteresowania Ale zawsze o wyznaczonej godzinie dziadek Franciszek znajdował ją w budzie, za co bardzo ją szanował A może Nie, wtedy jeszcze nie umiał

Trzeba powiedzieć, że szczeniąt Gwiazda rodziła regularnie, jak to w naturze. Ale najdziwniejsze, że choć bali się jej we wsi, szczenięta rozchodziły się jak ciepłe bułeczki.

Przyjeżdżali nawet z innych wiosek po szczeniaki. Bo choć bali się Gwiazdy, to szanowali Bez powodu gardła nie rozrywała Tylko w słusznej sprawie

Był to zwykły letni dzień. Po śniadaniu Gwiazda spokojnie leżała przy swojej budzie, wygrzewała się na słońcu i jednym okiem obserwowała, jak mała Marysia bawi się w piaskownicy pod cieniem potężnego drzewa przy furtce, a drugim jak babcia Kasia dłubie w swoim ogródku

Gwiazda wiedziała już, że babcia Kasia przywiązuje wnuczkę do drzewa, żeby nie uciekła, i idzie zajmować się gospodarstwem. Marysi skończyły się właśnie trzy lata, i rodzice czasem przywozili ją na weekendy do wsi.

I oto ta mała od razu biegła nie do byle kogo, ale właśnie do Gwiazdy, rozkładając szeroko rączki:

Gziazdko! Gziaaazdko!

I psie serce ściskało się z radości i miłości do tego ludzkiego dzieciątka! I tego nieszczęsnego dnia Gwiazda pilnowała Marysi, babci Kasi I zdrzemnęła się

Obudziło ją to, że ktoś boleśnie drapną