– Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami – oświadczyli obcy ludzie pod drzwiami

Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami powiedzieli obcy ludzie stojący w progu.

Mamo, mogę jutro nie iść do szkoły? Znowu boli mnie głowa! Staś stał w drzwiach kuchni, trzymając się framugi.

Kasia odwróciła się od kuchenki, gdzie mieszała zupę. Syn rzeczywiście wyglądał blado, pod oczami miał cienie.

Znowu? Stasiu, to już trzeci raz w tym tygodniu. Może pójdziemy do lekarza?

Nie trzeba lekarza. Po prostu jestem zmęczony. Mogę zostać w domu?

Zobaczymy rano. Na razie odrób lekcje.

Już zrobiłem.

Wszystkie? Nawet matematykę?

Nawet matematykę.

Kasia podeszła do syna, przyłożyła dłoń do jego czoła. Gorączki chyba nie było. Ale chłopiec ostatnio był jakiś apatyczny, zamyślony. Kiedyś nie mógł usiedzieć w miejscu, a teraz godzinami siedział w pokoju i patrzył przez okno.

Stasiu, wszystko w porządku w szkole? Nikt cię nie gnębi?

Wszystko dobrze, mamo. Po prostu głowa boli.

Chłopiec poszedł do swojego pokoju. Kasia wróciła do gotowania, ale niepokój nie dawał jej spokoju. Osiem lat wychowujesz dziecko, wydaje ci się, że znasz je na wylot, a nagle coś się zmienia i nie rozumiesz, co to jest.

Wieczorem wrócił mąż, Marek. Zmęczony po pracy, ale widząc zatroskaną twarz żony, od razu się zaniepokoił.

Co się stało?

Stasiek znowu narzeka na ból głowy. Trzeci raz w tym tygodniu.

To idźcie do lekarza.

Mówię mu, nie chce. Może faktycznie przemęczenie? Koniec semestru, sprawdziany.

Marek poszedł do syna. Kasia słyszała, jak rozmawiają półgłosem. Po chwili wrócił, usiadł przy stole.

Mówi, że wszystko w porządku. Ale zgodził się jutro iść do lekarza.

No i dobrze. Rano się zapiszę.

Przy kolacji Staś prawie nic nie zjadł. Przekłuwał widełkiem ziemniaki, wypił herbatę i poprosił, żeby mógł iść spać. Kasia i Marek wymienili spojrzenia.

Może się zakochał? zasugerował Marek. W tym wieku to się zdarza.

Jeszcze za wcześnie na miłość. Ma zaledwie osiem lat.

No kto wie. Dzieci teraz szybko dorastają.

Kasia pozmywała naczynia. W głowie kłębiły się różne myśli. Może w szkole coś się wydarzyło? A może jest poważnie chory?

W nocy kilkakrotnie zaglądała do pokoju syna. Staś spał niespokojnie, wiercił się, coś mamrotał przez sen. Kasia poprawiła kołdrę, pogłaskała go po głowie. Chłopiec otworzył oczy.

Mamo?

Śpij, kochanie. Wszystko w porządku.

Mamo, ty mnie kochasz?

Oczywiście, że cię kocham. Najbardziej na świecie.

A jeśli… jeśli nie jestem twój?

Kasia zesztywniała.

Co za głupoty, Stasiu? Oczywiście, że jesteś mój. Śpij już.

Chłopiec zamknął oczy, odwrócił się do ściany. Kasia wyszła, ale sen nie nadchodził. Skąd u ośmioletniego dziecka takie myśli?

Rano Staś wstał sam, bez przypominania. Zjadł śniadanie, spakował plecak.

Mamo, idę do szkoły. Głowa już nie boli.

Na pewno? Może jednak do lekarza?

Nie trzeba. Jestem zdrowy.

I wybiegł, zanim zdążyła zareagować. Wyjrzała przez okno syn szedł szybko przez podwórko, jakby się gdzieś spieszył.

Dzień minął jak zwykle praca, zakupy, gotowanie. Ale niepokój nie mijał. Kilka razy chciała zadzwonić do wychowawczyni, spytać, jak Staś, ale się rozmyśliła. Nie chciała wyjść na nadopiekuńczą matkę.

O trzeciej po południu zadzwonili do drzwi. Kasia otworzyła. W progu stali mężczyzna i kobieta. Nieznajomi. On około czterdziestki, wysoki, ciemnowłosy. Ona trochę młodsza, ładna, ale z jakimś napiętym wyrazem twarzy.

Dzień dobry powiedział mężczyzna. Pani Katarzyna Nowak?

Tak, to ja. A państwo kim są?

Nazywam się Tomasz Kowalski. To moja żona Joanna. Musimy z panią porozmawiać.

O co chodzi?

Mężczyzna spojrzał na żonę. Ta skinęła głową, jakby dodawała mu otuchy.

O pani syna. O Stanisława.

Kasia się spięła.

Co się stało Stasiowi? Coś w szkole?

Nie, w szkole wszystko w porządku. Możemy wejść? Rozmowa będzie długa.

Nie znam państwa. O czym mamy rozmawiać?

Kobieta postąpiła krok naprzód. W oczach miała łzy.

Proszę. To bardzo ważne. Chodzi o… Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami.

Kasia cofnęła się. W uszach jej zaszumiało.

Co? Jakie to bzdury? Staś jest moim synem!

Proszę posłuchać mężczyzna wyjął z teczki jakieś dokumenty. Mamy dowody. Osiem lat temu w szpitalu doszło do pomyłki. Dzieci zostały zamienione.

Wynoście się! Natychmiast! Albo wezwę policję!

Pani Katarzyno, proszę nas wysłuchać kobieta zaszlochała. My też wychowywaliśmy dziecko przez osiem lat. Kochaliśmy je. A potem się okazało…

Co się okazało?

Nasz syn… to znaczy chłopiec, którego wychowywaliśmy… zachorował. Potrzebna była transfuzja krwi. Wtedy wyszło, że grupa krwi nie pasuje. Ani do mojej, ani do męża. Zrobiliśmy test DNA.

Kasia złapała się framugi. Nogi się pod nią uginały.

I co?

On nie jest naszym biologicznym synem. Zaczęliśmy szukać, dociekać. Zwróciliśmy się do szpitala. Sprawdzili dokumentację. Tej nocy, gdy ja rodziłam, urodziło się tylko dwóch chłopców. Nasz i pani.

To jakaś pomyłka.

Zrobiliśmy test DNA z chłopcem, którego wychowywaliśmy. Potem… potem pobraliśmy próbkę DNA pani syna.

Jak pobraliście? Kiedy?

Mężczyzna spuścił wzrok.

Przepraszam. Przez kilka dni go obserwowaliśmy. Wzięliśmy kubek po soku, który wyrzucił. To wystarczyło do badania.

Śledziliście moje dziecko? To przestępstwo!

Musieliśmy poznać prawdę. Test potwierdził. Stanisław jest naszym biologicznym synem.