Myślałam, że mąż ma tylko zły nastrój, aż nie znalazłam w jego szufladzie papierów rozwodowych

Myślą, że mąż ma po prostu zły humor, dopóki nie znajduję w jego szufladzie dokumentów rozwodowych.

Gdzie moja niebieska koszula? Ta w paski! Wiktor stoi pośrodku sypialni w samych spodniach, rozdrażniony, przeszukując szafę.

W praniu odpowiadam z łazienki, kręcąc lokówki. Weź jasnoniebieską, też ładna.

Nie potrzebuję jasnoniebieskiej, tylko niebieską! Ile razy mam powtarzać, żebyś prała na czas?

Wiktor, nosiłeś ją przedwczoraj. Wczoraj dopiero wyprałam.

I co z tego? Gdybyś wiedziała, że mam spotkanie, wysuszyłabyś ją!

Wychodzę z łazienki, patrzę na męża. Ostatnio wybucha z byle powodu. Albo zupa niedosolona, albo kurz na telewizorze, albo koszula nie ta.

Chcesz, wyprasuję białą? Bardzo ci w niej do twarzy.

Nie trzeba nic prasować! Sam się ogarnę!

Wiktor wyrywa pierwszą lepszą koszulę z szafy, wciąga ją, zapinając guziki. Ręce mu drżą ze złości.

Wiktor, co się z tobą dzieje? Od tygodnia jesteś nie swój.

Nic się nie dzieje. Po prostu jestem zmęczony. W pracy zawalone.

Może pójdziesz do lekarza? Zmierzysz ciśnienie?

Marianna, daj spokój! Nie rób ze mnie chorego!

Łapie marynarkę, teczkę i wypada z mieszkania, trza-skając drzwiami. Zostaję sama, stojąc w środku pokoju. W piersi kłuje nieprzyjemnie. Kiedyś Wiktor nigdy nie podnosił głosu. Przez dwadzieścia lat małżeństwa można policzyć na palcach nasze kłótnie. A teraz codziennie rano zaczyna się od pretensji.

W kuchni stygnie śniadanie. Omlet, tosty, kawa wszystko, co lubi. Ale od kilku dni Wiktor wychodzi bez jedzenia. Mówi, że nie jest głodny.

Siadam przy stole, nalewam sobie herbatę. Trzeba z nim porozmawiać wieczorem. Spokojnie, bez wyrzutów. Może faktycznie problemy w pracy? Albo coś ze zdrowiem?

Dzwoni telefon. Przyjaciółka, Kasia.

Cześć! Idziesz dzisiaj na jogę?

Nie wiem, Kasiu. Nie mam nastroju.

Co się stało?

Wiktor jakoś dziwny. Ciągle zły, wszystko mu nie pasuje.

Może kryzys wieku średniego? Mój też tak miał. Kupił motocykl i się uspokoił.

Nie wydaje mi się. Wiktor nie z tych. On jest konserwatystą, nie lubi zmian.

No to pewnie praca. Nie przejmuj się. Minie.

Żegnam się, odkładam słuchawkę. Kasia ma rację nie ma co się nakręcać. Wszystkie rodziny przez to przechodzą.

Sprzątam w mieszkaniu, przygotowuję obiad. Barszcz ulubiony Wiktora. Może smaczne jedzenie poprawi mu humor.

W sklepie spotykam sąsiadkę, Wandę.

Marianna! Jak się masz? Wiktora dawno nie widziałam.

Dużo pracuje. Rano wcześnie wychodzi, wieczorem późno wraca.

Zuch, pracowity. Nie to co mój leń kanapę już przepiłował.

Uśmiecham się, ale w środku czuję niepokój. Wiktor naprawdę zaczął się spóźniać. Kiedyś zawsze dzwonił, mówił. A teraz po prostu wraca późno, w milczeniu je kolację i idzie spać.

W domu postanawiam posprzątać w jego gabinecie. Od dawna miałam to w planach, ale Wiktor nie lubi, gdy ktoś rusza jego rzeczy. Dzisiaj na pewno wróci późno można spokojnie posprzątać.

Gabinet jest mały, ale przytulny. Półki z książkami, biurko, fotel. Na ścianie nasze zdjęcie ślubne. Młodzi, szczęśliwi, patrzymy na siebie zakochani.

Ścieram kurz z półek, zamiatam podłogę. Biurka nie ruszam tam jego dokumenty, mogę coś pomieszać. Ale górna szuflada jest uchylona, wystaje z niej róg teczki.

Chcę po prostu ją domknąć, ale teczka przeszkadza. Wyjmuję ją, żeby odłożyć równo.

Na teczce napisane: „Prywatne”. Zamarzam. Prywatne? Jakie tajemnice może mieć przede mną?

Ciekawość bierze górę. Otwieram teczkę.

Na wierzchu wizytówka. „Nowak Adam, adwokat specjalizujący się w sprawach rodzinnych”. Dalej wydruk ze strony. „Jak prawidłowo wnieść pozew o rozwód”. Potem wniosek do USC. Wypełniony. Z podpisem Wiktora.

Siadam w fotelu. W oczach robi się ciemno. Rozwód? Wiktor chce się ze mną rozwieść?

Przeglądam papiery drżącymi rękami. Lista majątku. Podział mieszkania. Konta bankowe. Wszystko rozp