Rozpłynięcie się iluzji księcia…

**Iluzja księcia rozmyta**

Nie był księciem z jej snów

Karolina poznała Dawida, gdy ten właśnie wrócił z wojska. Chłopak wyglądał, jakby wyszedł z okładki modnego magazynu wysoki, wysportowany, z hipnotyzującymi zielonymi oczami i czarnymi, kręconymi włosami. Przy nim Karolina wydawała się zwyczajna, choć była ładna: blond włosy, smukła sylwetka, delikatny uśmiech. Nie mogła uwierzyć w swoje szczęście spośród całej paczki wybrał właśnie ją.

Co on w tobie widzi? szeptały koleżanki. Tacy przystojniacy nie zostają na długo. Pewnie cię rzuci.

Ale Karolina tylko się uśmiechała wierzyła w ich miłość. Chodzili do kina, na potańcówki, spotykali się z przyjaciółmi. Dawid nie chwalił jej wyglądu, ale zawsze był przy niej, a jego dotyk przyprawiał ją o zawrót głowy. Gdy pierwszy raz przyprowadziła go do domu, mama Katarzyna Nowak zmarszczyła brwi. Później, w cztery oczy, szepnęła córce:

Przystojny mężczyzna to mężczyzna innych kobiet, kochanie. Rzadko bywają wierni. Poczekaj z ślubem, sprawdź go. Wygląda na zbyt wystawowego.

Karolina się obraziła. Ufała uczuciom Dawida, nie chciała słuchać wątpliwości. Ale mama zasiała w jej sercu ziarno niepokoju.

Powoli Dawid się zmieniał. Najpierw siłownia, potem basen, potem nowe znajomości. Karolina, by być blisko niego, też zapisała się na treningi, ale czuła się nieporadnie wśród atrakcyjnych, umięśnionych dziewczyn. Dawid rzucał w ich stronę spojrzenia, a ona wracała do domu wcześniej, ukradkiem ocierając łzy.

Słaba jesteś jak lalka zaśmiał się pewnego razu, gdy się przeziębiła po basenie. Lepiej zostań w domu ze swoimi książkami.

Słowa zabolały, a w głowie przypomniała jej się mama. Czuła, że Dawid się oddala. Coraz więcej wyjść samemu, bez telefonu, zaproszenia, tłumaczenia. A potem po prostu zniknął. Przestał odbierać.

Nie dzwoni? spytała Katarzyna.

Nie szepnęła Karolina, odwracając się do ściany.

No wstawaj! Idziemy do fryzjera! zdecydowała Katarzyna Nowak. Nowa fryzura to pierwszy krok do nowego życia. Potem uszyjemy ci sukienkę, masz do tego smykałkę.

Kupiły materiał, Karolina rysowała wykroje, próbując zapomnieć. Plotki o nowych podbojach Dawida do niej docierały, ale wytrzymała. Gdy po kilku tygodniach pojawiła się na potańcówce w nowej sukience, lekkiej, lśniącej wszyscy się odwrócili. Zauważyli ją.

Pojawił się chłopak, Tomek, skromny i bezpretensjonalny. Nie był urodziwy, ale jego oczy patrzyły tylko na Karolinę ciepło i szczerze. Po miesiącu oświadczył się.

Oto mężczyzna! powiedziała Katarzyna. Jak się zakocha, to i ożeni. A ty co na to?

Przyjmuję odparła Karolina spokojnie.

Kochasz go?

Jakżeby nie? Jest dobry, pracowity, wierny. Ja jestem wszystkim, czego potrzebuje i tylko ja.

Wesele było ciepłe, pełne serca. Karolina i Tomek zaczynali od zera: pierwsze krzesło, pierwszy talerz. Po roku urodziła się córeczka, a po kolejnych trzech syn. Rodzina, miłość, szczęście.

Nie myślała już o Dawidzie. Tylko czasem słyszała, jak porzucił żonę, uciekł do kochanki, teraz żyje tu i ówdzie. Karolina uśmiechała się:

Co było między nami? Tylko kawałek młodości. Niech będzie szczęśliwy, jeśli potrafi.

W domu czekali na nią dzieci i mąż. I mama mądra, dobra, najdroższa. Ta, która uchroniła ją przed prawdziwym cierpieniem. Ta, dzięki której Karolina odnalazła swoje spokojne, prawdziwe szczęście.

Mamo bądź zawsze blisko. Bez ciebie życie nie jest tak jasne.