Myślałam, że mąż ma tylko zły humor, aż nie znalazłam w jego szufladzie dokumentów rozwodowych

*Dziennik osobisty*

Myślałam, że mąż po prostu ma zły humor, aż znalazłam w jego biurku papiery rozwodowe.

Gdzie moja niebieska koszula? Ta w paski! Wiktor stał pośrodku sypialni w samych spodniach, rozdrażniony, przeszukując szafę.

W praniu odpowiedziałam z łazienki, kręcąc włosy na papiloty. Weź tę błękitną, też jest ładna.

Nie chcę błękitnej, tylko niebieską! Ile razy mam powtarzać, żebyś prała na czas?

Wiktor, nosiłeś ją przedwczoraj. Wczoraj dopiero uprałam.

No i co? Wiedziałaś, że mam dziś ważne spotkanie, mogłaś wysuszyć!

Wyszłam z łazienki, spojrzałam na niego. Ostatnio wpadał w złość z byle powodu. Zupa za mało słona, kurz na telewizorze, nie ta koszula…

Chcesz, wyprasuję białą? Bardzo ci w niej do twarzy.

Nie musisz nic prasować! Sam się ogarnę!

Wyrwał z szafy pierwszą lepszą koszulę, wciągnął ją, zapinając guziki. Dłonie mu drżały ze złości.

Wiktor, co się z tobą dzieje? Od tygodnia jesteś nie do poznania.

Nic się nie dzieje. Po prostu jestem zmęczony. W pracy masę roboty.

Może do lekarza? Zrobić ci ciśnienie?

Ewa, daj spokój! Nie rób ze mnie chorego!

Porwał marynarkę, teczkę i wypadł z mieszkania, trzasnąwszy drzwiami. Zostałam sama, z dziwnym uciskiem w piersi. Wiktor nigdy wcześniej nie podnosił na mnie głosu. Przez dwadzieścia lat małżeństwa nasze kłótnie można było policzyć na palach. A teraz każdego ranka zaczyna się od pretensji.

W kuchni stygło śniadanie. Omlet, tosty, kawa wszystko, co lubi. Ale ostatnio wychodził bez jedzenia. Mówił, że nie jest głodny.

Usiadłam przy stole, nalałam sobie herbaty. Muszę z nim porozmawiać wieczorem. Spokojnie, bez wyrzutów. Może faktycznie ma problemy w pracy? Albo coś z zdrowiem?

Zadzwoniła przyjaciółka, Kasia.

Hej! Idziemy dziś na jogę?

Nie wiem, nie mam ochoty.

Co się stało?

Wiktor jest ostatnio taki dziwny. Ciągle zły, wszystko go irytuje.

Może kryzys wieku średniego? Mój miał podobnie. Kupił motocykl i się uspokoił.

Wątpię. Wiktor nie z tych. Jest tradycjonalistą, nie lubi zmian.

No to pewnie praca. Nie przejmuj się, minie.

Pożegnałyśmy się. Kasia miała rację nie ma co się nakręcać. Wszystkie rodziny przez to przechodzą.

Posprzątałam, ugotowałam rosół jego ulubiony. Może dobre jedzenie poprawi mu humor.

W sklepie spotkałam sąsiadkę, Wandę.

Ewa! Jak leci? Dawno nie widziałam Wiktora.

Dużo pracuje. Rano wychodzi, wieczorem wraca.

Złoty chłopak. Nie to co mój próżniak kanapę już wgniecioną ma.

Uśmiechnęłam się, ale w środku coś mnie gniotło. Wiktor faktycznie wracał później niż zwykle. Kiedyś zawsze dzwonił, uprzedzał. Teraz po prostu wracał, jadł w milczeniu i szedł spać.

W domu postanowiłam posprzątać jego gabinet. Od dawna miałam to w planach, ale Wiktor nie lubił, gdy ktoś ruszał jego rzeczy. Dziś na pewno wróci późno mogę spokojnie posprzątać.

Gabinet był mały, ale przytulny. Półki z książkami, biurko, fotel. Na ścianie nasze zdjęcie ślubne. Młodzi, szczęśliwi, patrzący na siebie z miłością.

Przetarłam półki, zamiotłam podłogę. Biurka nie tykałam tam były jego dokumenty. Ale górna szuflada była uchylona, wystawała z niej teczka.

Chciałam ją wsunąć, ale się nie dało. Musiałam wyjąć, żeby równo zamknąć szufladę.

Na teczce napisane było Prywatne. Zamarłam. Prywatne? Jakie tajemnice może mieć przede mną?

Ciekawość wzięła górę. Otworzyłam teczkę.

Na wierzchu wizytówka: Marek Nowak, prawnik rodzinny. Poniżej wydruk ze strony: Jak prawidłowo przeprowadzić rozwód. Dalej wniosek do USC. Wypełniony. Z podpisem Wiktora.

Usiadłam w fotelu. W oczach mi pociemniało. Rozwód? Wiktor chce się ze mną rozwieść?

Drżącymi rękami przerzucałam papiery. Lista majątku. Podział mieszkania. Konta bankowe. Wszystko rozpracowane, wszystko przemyślane.

Na samym dole była kartka z odręcznymi notatkami. Jego pismo. Powiedzieć po Nowym Roku. Mieszkanie pół na pół. Samochód dla mnie. Działka dla niej.

Wpatrywałam się w kartkę. Po Nowym Roku. Za dwa tygodnie. Wszystko zaplanował. A ja tu rosół gotuję, koszule prasuję.

Drzwi się otworzyły. Wiktor wrócił. Wcześniej niż zwykle.

Ewa! Jesteś w domu?

Szybko włożyłam papiery z powrotem, zamknęłam szufladę. Wyszłam z gabinetu, starając się wyglądać normalnie.

Jestem. Wcześnie dziś.

Odwołali zebranie.

Poszedł do kuchni, zajrzał do garnka.

Rosół? Dobrze.

Nalał sobie talerz. Patrzyłam, jak je. Ten sam człowiek, z którym spędziłam dwadzieścia lat. Te same dłonie, te same gesty. A jednak obcy. Już zdecydowany. Już bez mnie.

Wiktor, musimy porozmawiać.

O czym? nie podniósł wzroku.

O nas. Co się dzieje? Zmieniłeś się.

Nie zaczynaj, Ewa. Jestem zmęczony, chcę jeść.

Ale w ogóle nie rozmawiamy. Jesteś ciągle zirytowany.

Nie jestem zirytowany. Po prostu dużo pracy.

To nie o pracę chodzi.

Odłożył łyżkę, spojrzał na mnie. W oczach mignęło coś jakby wyrzut, ale zaraz zniknęło.

Ewa, nie róbmy tego teraz. Naprawdę nie mam siły na kłótnie.

Ja nie chcę się kłócić. Chcę zrozumieć.

Co tu rozumieć? Wszystko w porządku.

Chciałam powiedzieć o teczce. Zapytać wprost po co udawać, skoro już wszystko postanowiłeś? Ale nie mogłam. Gardło mi się ścisnęło.

Dobrze. Jak chcesz.

Wstałam, poszłam do sypialni. Położyłam się na łóżku, twarzą w poduszkę. Chciałam płakać, ale ł