Gdy nie potrafiłeś puścić byłej

**Dziennik, wtorek**

Znowu do niej?

Kinga wbiła wzrok w męża. Krzysztof dalej wiązał buty.

Do dzieci, Kinga. Do dzieci, nie do niej mruknął, poprawiając sznurowadła. Ile można to wałkować?

Kinga milczała. Usta zacisnęły się w cienką linię. Chciała powiedzieć tyle, ale słowa utknęły gdzieś w gardle, tworząc bolesny gul.

Przed ślubem ci to nie przeszkadzało ciągnął Krzysztof, wstając i sięgając po kurtkę z wieszaka. Wiedziałaś, że mam dzieci. Od razu ci powiedziałem. Mówiłaś, że rozumiesz. A teraz co? Histeria? Przesłuchania?

Kinga zaciśniła zęby jeszcze mocniej. Krzysztof narzucił kurtkę i, nie czekając na odpowiedź, wyszedł. Drzwi zatrzasnęły się, a ona została sama.

Minęło kilka sekund, zanim Kinga poderwała się z miejsca. Nogi miała jak z ołowiu. Osunęła się na kanapę w salonie. Włączyła jakiś głupi serial. Tylko po to, żeby zagłuszyć myśli.

Z Krzysztofem byli razem trzy lata. Dwa w małżeństwie. I tak, wiedziała od początku. Rozwód. Dwójka dzieci. Chłopiec i dziewczynka. Opowiedział o nich na trzeciej randce. Wtedy Kinga się uśmiechnęła. Powiedziała, że to nie problem. Że rozumie. Że dzieci nie są przeszkodą.

Teraz te słowa wydawały się naiwne, głupie.

Przykryła oczy dłonią i wzięła głęboki oddech. Łzy cisnęły się do oczu. W klatce czuła ciężar, jakby ktoś położył na niej niewidzialną płytę.

Z czasem stało się to nie do zniesienia. Dwa razy w tygodniu. Zawsze: wtorek i sobota. Krzysztof szedł do byłej. Mówił, że po to, by widywać się z dziećmi. Ale zostawał tam na kolację. Spędzał czas z byłą żoną. Z Magdą.

Kinga wiedziała, że to głupie. Ufała mężowi. A przynajmniej próbowała sobie to wmówić. Ale coś podpowiadało jej, że zbliża się katastrofa. To przeczucie przyprawiało ją o mdłości.

Gdy Krzysztof wychodził, Kinga zostawała sama w mieszkaniu. Pogrążała się w samoudręczeniu. Winiła się, że nie potrafi postawić na swoim. Że daje się przekonać jego obietnicom. Że milczy, gdy powinna krzyczeć.

Sięgnęła po telefon i szybko wysłała wiadomość do przyjaciółki.
*”Znowu u niej.”*

Telefon zadzwonił dzwoniła Ania.

Cześć Kinga odebrała, starając się, by głos jej nie drżał.
Kinga, co ty wyprawiasz? Ania nie owijała w bawełnę. Ile można to znosić? On cię zdradza. To oczywiste.
Nie, Ania, nie rozumiesz zaczęła Kinga, ale przyjaciółka przerwała.
Rozumiem świetnie. Dwa razy w tygodniu idzie do byłej. Zostaje tam do nocy. I będziesz mi wmawiać, że tam budują z dziećmi zamki z klocków?

Kinga przetarła dłonią twarz. Wiedziała, że Ania ma rację. Ale powiedzieć to na głos znaczyło przyznać, że jej małżeństwo to farsa.

Mówi, że między nimi nic nie ma szepnęła Kinga. Że chodzi tylko o dzieci.
Boże, jaka ty jesteś naiwna westchnęła Ania. Kinga, błagam cię. Otwórz oczy. Normalni faceci nie spędzają pół wieczoru u byłych żon. Normalni zabierają dzieci do siebie, idą z nimi na spacer, a potem odwożą. A twój siedzi u niej w kuchni, je jej rosół i pewnie trzyma ją za rękę, gdy dzieci nie widzą.
Ania, przestań Kinga ścisnęła telefon mocniej.
Przestań? Dobrze. Ale zapamiętaj moje słowa. Jeszcze się z nim nałykasz. I gdy to się stanie, nie mów, że cię nie ostrzegałam.

Rozmowa się skończyła. Kinga wpatrywała się w sufit. W telewizji ktoś się śmiał. Ale jej to już nie obchodziło.

Krzysztof wrócił przed północą. Kinga słyszała, jak mąż rozbiera się w przedpokoju. Jak idzie do łazienki. Krzysztof położył się obok, a ona od razu poczuła zapach obcych perfum. Słodkich, mdłych.

Nie zapytała, dlaczego się spóźnił. Nie miała siły. Ale Krzysztof sam zaczął mówić, układając się wygodniej.

Przepraszam, że późno. Córka miała zrobić pracę do przedszkola. Pomagałem jej mruknął, już zamykając oczy. Zrobiła taką krowę z szyszek. Śmieszna wyszła.

Kinga skinęła głową w ciemności, choć Krzysztof tego nie widział.

Tak mijały kolejne miesiące. Wtorek. Sobota. Wyjście. Powrót. Zapach obcych perfum. Wymówki.

A potem Krzysztof się zmienił. Stał się ponury i zamknięty w sobie. Całe wieczory spędzał, wpatrzony w telefon, marszcząc brwi. Kinga próbowała dopytywać, co się stało. Ale Krzysztof tylko machał ręką. Mruczał coś pod nosem i wychodził do drugiego pokoju.

Po dwóch tygodniach mężczyzna oznajm