Nie swoja jest dla nich, tym pięcioro… Czy ktoś powie inaczej…

Nie była im matką, tym pięciorgu… Ale któż to powie…

Eugeniusz stracił żonę. Nie udało jej się dojść do siebie po ostatnim porodzie.

I cóż miał robić? Pięcioro dzieci zostało. Najstarszy, Wojtuś, miał dziewięć lat. Ilonka siedem. Bliźniacy Kacper i Mikołaj po cztery. A najmłodszej, długo wyczekiwanej córeczce Zosi, ledwie trzy miesiące.

Nie ma czasu na rozpacz, gdy dzieci proszą o jedzenie. A gdy już wszystkich ułożył, o północy siadał w kuchni i kurzył papierosa…

Z początku Eugeniusz radził sobie, jak mógł. Czasem przyjeżdżała siostra żony, pomagała trochę. Więcej rodziny nie mieli. Chciała zabrać Kacpra i Mikołaja, mówiąc, że będzie mu lżej. Potem przyszli ludzie z opieki społecznej.

Proponowali oddać wszystkie dzieci do domu dziecka. Eugeniusz nie miał zamiaru oddawać nikogo. Jak to swoje dzieci komuś oddawać? Jak potem żyć? Ciężko, ale co robić? Rosną powoli, w końcu podrosną.

Starszym czasem zdążył sprawdzić lekcje. Najwięcej kłopotu było oczywiście z Zosią. Ale i Wojtuś z Iloną jakoś pomagali.

No i pielęgniarka patronażowa, Nina Kazimierzówna, często przychodziła, dbała. Pewnego dnia obiecała Eugeniuszowi znaleźć nianię. W końcu mężczyźnie z niemowlęciem nie jest łatwo. Mówiła, że to dobra dziewczyna, pracowita. W szpitalu jako opiekunka pracuje.

Własnych dzieci nie ma, jeszcze niezamężna. Ale pomagała wychować rodzeństwo z dużej rodziny była, z sąsiedniej wsi. I tak pojawiła się w ich domu Lucyna.

Niska, krępa, o okrągłej twarzy i niemodnym warkoczu sięgającym pasa. I cicha. Nie mówiła niepotrzebnych słów. A jednak wszystko w domu Eugeniusza się zmieniło. Chatka zajaśniała wszystko umyte, wyczyszczone.

Dziecięce ubrania pościągała, pozaszywała. I o Zosię zdążyła zadbać, i ugotować, i usmażyć. W szkole i przedszkolu od razu zauważono zmiany. Dzieci czyste, schludne, guziki przyszyte białymi nitkami, łokcie niepodarte.

Pewnego dnia Zosia zachorowała, dostała gorączki. Lekarka powiedziała, że wyzdrowieje, byle był dobry opiek. Lucyna noce przy niej przesiedziała, sama ani razu się nie położyła. Wyleczyła dziewczynkę. I tak jakoś niezauważenie została w domu Eugeniusza…

Młodsi zaczęli nazywać ją mamą, stęsknieni za matczyną czułością. A Lucyna nie skąpiła pieszczot. I pochwaliła, i po główce pogłaskała. I przytuliła. No bo dzieci to przecież…

Starsi, Wojtuś z Iloną, początkowo się opierali, nie nazywali jej w żaden sposób. A potem zaczęli mówić po prostu „Lucyna”. Ani niania, ani mama po prostu Lucyna. Żeby pamiętać, że mieli swoją matkę… Zresztą wiekiem ledwie mogłaby być ich starszą siostrą.

Rodzina Lucyny była przeciw.

Po co sobie taki ciężar na kark wieszasz? Chłopców we wsi mało?

Chłopcy są odpowiedziała ale żal mi Eugeniusza… A dzieci już się przyzwyczaiły, teraz szukać kogoś nowego…

I tak żyli. Piętnaście lat minęło jak z bicza strzelił… Dzieci się uczyły, rosły. Nie zawsze gładko zdarzały się i wybryki. Eugeniusz gniewał się, po pas sięgał. A Lucyna go szarpnęła: „Poczekaj, tato, najpierw trzeba się dowiedzieć, jak było…”

I pokłócili się, i pogodzili, bywało. Tak że nikt we wsi już jej „Lucyną” nie nazywał. Mówili „Lucyna Władysławowa”, z szacunkiem. Wojtuś w tym roku już był żonaty, czekali na pierwszego wnuka.

Młodzi mieszkali osobno, Wojtek w PGR-ze pracował. I to nie byle jak co roku to nagroda, to dyplom, ot, tak. Ilona w mieście kończyła studia Lucyna szczególnie się nią chwaliła: „Inżynierem będzie moja córka”.

Wszystko razem robili i psocili w dzieciństwie, i stawali murem za siebie, gdy coś się działo. Zosia poszła do dziewiątej klasy, też była dumą Lucyny. I śpiewać umiała, i tańczyć żadne święto bez niej się nie obędzie.

A Eugeniusz po raz kolejny myślał, jak dobrze Nina Kazimierzówna mu żonę wybrała… Tego lata Lucyna jakoś poczuła, że coś jest nie tak z jej ciałem, coś niedobrego. Nigdy nie chorowała, a tu nagle w oczach się ćmi, mdłości…

Eugeniusza z papierosem zaczęła wyganiać na ganek, źle się czuła. Myślała, że przejdzie, ale nie. Musiała iść do lekarza.

Wróciła cicha i zamyślona. Na pytania Eugeniusza machnęła ręką: „Głupstwa, wszystko w porządku”.

Ale wieczorem, gdy wszyscy posnęli, zawołała go na ganek.

Usiądź, tato, trzeba pogadać… Wiesz, co mi lekarz powiedział? Będę miała dziecko… Za późno już cokolwiek robić, trzeba zostawić… Zakryła twarz rękami. Wstyd, oto wstyd…

Eugeniusz tylko zdziwił się takiej wiadomości. Tyle lat nie było dzieci i proszę!

Jaki wstyd, matko, starsi już prawie się rozlecieli, we dwoje, czy co, zostaniemy? Widzisz, natura wszystko dobrze ułożyła! Znaczy, będziemy się przygotowywać!

Jak powiedzieć dzieciom? Powiedzą, stara już, a tu jeszcze to…

Jaka stara? Trzydzieści dziewięć, czy to lata?

Oj, sama nie wiem, co robić, co robić… Wstyd…

Dobra. Ja powiem. Jutro powiem. Akurat wszyscy się zbiorą.

I powiedział. Gdy tylko zasiedli do stołu, tak im oznajmił. Że, moi kochani, niedługo będziecie mieli jeszcze brata. Albo siostrę. Ot, tak.

Lucyna spuściła głowę, jakby coś w talerzu wypatrywała, zaczerwieniła się aż po łzy.

Wojtek, który z okazji niedzieli z młodą żoną u nich gościł, tylko się zaśmiał.

Super, mamo! Brawo! To razem z moim się rodzicie! Będą mieli towarzystwo!

Kacper też się ucieszył:

No dalej, mamo! Jeszcze brat potrzebny!

A Mikołaj zaprotestował:

Nie… Dziewczynkę. Bo chłopców u nas dużo, a dziewczynka jedna. Rozpieszczona księżnicka…

Zosia tylko spojrzała na niego.

Rozpieszczona… Ty rozpieszczałeś? Oczywiście dziewczynkę, mamo! Ja jej kokardy będę wią