Podczas gdy Katya płaciła, Sergei oddalał się. Kiedy zaczęła układać zakupy, on wyszedł. Na zewnątrz sklepu Katya natknęła się na Sergeia, który palił papierosa.

Gdy Kasia płaciła za zakupy, Jarek odsunął się na bok. Gdy zaczęła pakować torby, wyszedł ze sklepu. Kasia znalazła go na chodniku, palącego papierosa.

Jarek, weź torby, proszę poprosiła, podając mu dwie ciężkie siatki.

Jarek spojrzał na nią, jakby kazała mu zrobić coś nielegalnego, i zapytał zdumiony:
A ty co?

Kasia była zaskoczona. Co znaczyło a ty co?? Po co to pytanie? Normalne było, że mężczyzna pomaga. Dziwne, by kobieta dźwigała ciężkie torby, a facet szedł z pustymi rękami.

Jarek, są ciężkie odparła.
No i? upierał się.

Widział, że zaczynała się złościć, ale z zasady nie chciał torb brać. Ruszył szybko przed siebie, wiedząc, że go nie dogoni. *Brać torby?! Co ja jestem, wielbłąd juczny? A może służący? Jestem mężczyzną! Sam decyduję, co robię. Niech sobie nosi nie umrze!* myślał. Dzisiaj miał ochotę upokorzyć żonę.

Jarek, gdzie idziesz? Weź torby! krzyknęła Kasia, niemal płacząc.

Torby naprawdę były ciężkie, a Jarek o tym wiedział to on napełnił wózek. Do domu było niedaleko, z pięć minut pieszo. Ale z ciężkimi torbami droga wydawała się wiecznością.

Kasia szła do domu, na granicy płaczu. Miała nadzieję, że Jarek tylko żartuje i zawróci, ale nie oddalał się coraz bardziej. Chciała wszystko rzucić, ale w transie szła dalej. Gdy dotarła pod blok, usiadła na ławce przed klatką, wyczerpana. Chciało jej się płakać ze złości i zmęczenia, ale powstrzymała łzy płacz na ulicy był wstydliwy. Ale przełknąć to? Nie. On nie tylko ją obraził, ale upokorzył celowo. A przecież przed ślubem był taki troskliwy Wiedział, co robi.

Cześć, Kasia! Głos sąsiadki wyrwał ją z zamyślenia.
Cześć, Pani Halino odpowiedziała, wymuszając uśmiech.

Pani Halina, mieszkała piętro niżej i była bliską przyjaciółką babci Kasi. Po jej śmierci pomagała Kasi we wszystkim. Nie miała już nikogo matka mieszkała w innym mieście z nowym mężem i dziećmi, a ojciec był nieobecny. Pani Halina stała się jej jedyną rodziną.

Bez wahania Kasia postanowiła oddać jej zakupy. W końcu nie musiały iść na marne. Emerytura Pani Haliny była niewielka, a Kasia lubiła ją rozpieszczać smakołykami.

Chodź, Pani Halino, pomogę pani wnosić powiedziała, znów biorąc ciężkie torby.

W kuchni sąsiadki zostawiła wszystko, mówiąc, że to dla niej. Gdy Pani Halina zobaczyła śledzie, pasztet, brzoskwinie w syropie i inne przysmaki, które uwielbiała, ale rzadko mogła sobie pozwolić, wzruszyła się tak, że Kasia poczuła się winna, że nie robi tego częściej. Pożegnały się pocałunkiem, a Kasia poszła do domu.

W drzwiach natknęła się na męża, który coś przeżuwał.

A gdzie torby? zapytał Jarek, jakby nic się nie stało.
Jakie torby? odpowiedziała spokojnie. Te, które mi pomogłeś nieść?
Oh, daj spokój, nie przesadzaj! próbował żartować. Dąsasz się?
Nie odparła chłodno. Tylko wyciągnęłam wnioski.

Jarek spięł się. Spodziewał się krzyków, kłótni, łez Taki spokój go zaniepokoił.

Jakie wnioski?
Nie mam męża westchnęła. Myślałam, że wyszłam za mąż, a wyszłam za chamskiego buca.
Nie rozumiem udawał obrażonego.
Czego nie rozumiesz? spojrzała mu prosto w oczy. Chcę mężczyzny za męża. A ty, jak widać, chcesz kobiety, która zachowuje się jak mężczyzna. Chwila ciszy. Więc potrzebujesz raczej męża.

Twarz Jarka poczerwieniała ze złości, zaciął pięści. Ale Kasia tego nie widziała była już w sypialni, pakując jego rzeczy.

Jarek do końca się opierał. Nie chciał wyjść. Nie rozumiał, jak taki drobiazg mógł zniszczyć małżeństwo.
Przecież wszystko było dobrze! Co złego w noszeniu samemu torb? protestował, gdy rzucała mu ubrania do walizki.
Walizkę miej nadzieję, że sam poniesiesz powiedziała, ignorując go.

Wiedziała, że to tylko pierwsze ostrzeżenie. Gdyby puściła to płazem, upokorzenie by się pogłębiło. Dlatego zakończyła sprawę, zatrzaskując za nim drzwi.