Bezdomni i bez nadziei: rozpaczliwe poszukiwanie dachu nad głową.

Bez dachu nad głową i bez nadziei: desperackie poszukiwanie schronienia.

Nina nie miała dokąd pójść. Dosłownie nigdzie. Mogłabym przespać się kilka nocy na dworcu. Ale co potem? Nagle przyszło jej do głowy zbawienne rozwiązanie: Domek letniskowy! Jak mogłam o nim zapomnieć? Chociaż nazywanie tego domkiem to lekka przesada. To raczej rozpadająca się chatka. Ale i tak lepsza niż dworzec pomyślała.

Wsiadła do podmiejskiego pociągu, przytuliła się do zimnej szyby i zamknęła oczy. Fala trudnych wspomnień z ostatnich lat zalała ją bez ostrzeżenia. Dwa lata temu straciła rodziców, została zupełnie sama, bez żadnego wsparcia. Nie było jej stać na studia, więc rzuciła uniwersytet i poszła pracować na targowisko.

Po tych wszystkich trudach los wreszcie się do niej uśmiechnął poznała miłość swojego życia. Tomasz okazał się dobrym i uczciwym człowiekiem. Po dwóch miesiącach młodzi wzięli skromny ślub.

Wydawało się, że życie się układa Ale miało jeszcze jedną próbę dla Niny. Tomasz zaproponował, by sprzedali mieszkanie jej rodziców w centrum miasta i zainwestowali w własny interes.

Opisał wszystko tak pięknie, że Nina nie miała wątpliwości była pewna, że mąż wie, co robi, a wkrótce zapomną o finansowych kłopotach. Jak się ustabilizujemy, pomyślimy o dziecku. Nie mogę się doczekać, by zostać mamą! marzyła naiwna dziewczyna.

Niestety, biznes Tomasza nie wypalił. Ciągłe kłótnie o stracone pieniądze szybko zniszczyły ich związek. Wkrótce Tomasz przyprowadził do domu inną kobietę i wskazał Ninie drzwi.

Na początku myślała o policji, ale szybko zrozumiała, że nie ma o co oskarżać męża. To ona sama sprzedała mieszkanie i oddała mu pieniądze

***

Wysiadła na stacji i szła samotnie wzdłuż pustego peronu. Był początek wiosny, na wsi jeszcze nic nie kwitło. Po trzech latach nieobecności działka zarosła chwastami, a domek wyglądał jeszcze gorzej niż pamiętała. Nic nie szkodzi, posprzątam i będzie jak dawniej pomyślała, choć wiedziała, że nic już nie będzie takie samo.

Klucz znalazła łatwo leżał tam, gdzie zawsze, pod gankiem. Ale drewniane drzwi były wypaczone i nie chciały się otworzyć. Próbowała ze wszystkich sił, ale zadanie okazało się ponad jej możliwości. Zrezygnowana, usiadła na schodkach i rozpłakała się.

Nagle zauważyła dym i usłyszała hałas u sąsiadów. Uradowana, że ktoś jest w pobliżu, pobiegła tam.

Pani Jadwigo! Jest pani w domu? zawołała.

Na podwórku stał jednak zaniedbany starszy mężczyzna, który rozpalił małe ognisko i grzał wodę w zniszczonym kubku.

Kto pan jest? Gdzie pani Jadwiga? spytała cofając się.

Niech się pani nie boi. I proszę nie wzywać policji nie robię nic złego. Nie wchodzę do domu, mieszkam tu, na podwórku

Ku jej zdumieniu, mówił miłym, kulturalnym głosem takim, jakim posługują się wykształceni ludzie.

Jest pan bezdomny? wyszarpnęła nieopatrznie.

Tak. Ma pani rację odparł, spuszczając wzrok. Mieszka pani obok? Niech się pani nie martwi, nie będę przeszkadzał.

Jak się pan nazywa?

Michał.

A nazwisko? dopytywała.

Nazwisko? zdziwił się. Nowak.

Nina przyjrzała się Michałowi Nowakowi. Jego ubrania, choć zniszczone, były względnie czyste, a sam mężczyzna wyglądał na zadbanego.

Nie wiem, do kogo mam się zwrócić westchnęła.

Co się stało? spytał z życzliwością.

Drzwi się zacięły. Nie mogę ich otworzyć.

Jeśli pani pozwoli, mogę spojrzeć zaoferował się.

Byłabym wdzięczna! odparła zdesperowana.

Gdy majsterkował przy drzwiach, Nina usiadła na ławce i rozmyślała: Kim ja jestem, żeby nim gardzić? W końcu też jestem bez dachu nad głową. Jesteśmy w podobnej sytuacji

Ninuś, proszę sprawdzić, jak poszło! Michał Nowak uśmiechnął się i popchnął drzwi. Chwila, pani chce tu dziś nocować?

No a gdzie indziej? zdziwiła się.

Jest tu ogrzewanie?

Chyba jest piec zawahała się, uświadamiając sobie, że nie wie, jak go obsługiwać.

Rozumiem. A drewno?

Nie wiem przyznała przygnębiona.

Dobrze. Proszę wejść do środka, zaraz coś przyniosę powiedział stanowczo i wyszedł za bramę.

Nina sprzątała około godziny. W chatce było zimno, wilgotno i nieprzyjemnie. Była załamana, nie widząc, jak tu żyć. Po chwili Michał Nowak wrócił z drewnem. Ku jej zaskoczeniu, poczuła ulgę, że ma kogoś obok.

Oczyścił piec i rozpalił ogień. W ciągu godziny w chatce zrobiło się ciepło.

Proszę dorzucać drewno powoli, a na noc wygasić. Niech się pani nie martwi, ciepło starczy do rana wytłumaczył.

A pan gdzie pójdzie? Do sąsiadów? spytała.

Tak. Niech pani mnie źle nie ocenia, przenocuję u nich na podwórku. Nie chcę iść do miasta Nie chcę grzebać w przeszłości.

Michale Nowaku, niech pan zaczeka. Zjemy razem kolację, napijemy się herbaty, a potem pan pójdzie zdecydowała.

Starszy mężczyzna nie protestował. Zdjął płaszcz w milczeniu i usiadł przy piecu.

Przepraszam, że się wtrącam zaczęła Nina. Ale pan nie wygląda na bezdomnego. Dlaczego żyje pan na ulicy? Gdzie pańska rodzina?

Michał Nowak opowiedział, że całe życie wykładał na uniwersytecie. Oddał młodość nauce, zachwycał się wiedzą. Starość przyszła niespodziewanie. Gdy zdał sobie sprawę, że na końcu drogi jest zupełnie sam, było już za późno, by cokolwiek zmienić.

Rok temu zaczęła go odwiedzać siostrzenica. Sprytnie zasugerowała, że się nim zaopiekuje, jeśli przepisze jej mieszkanie. Ucieszył się i zgodził.

Tak zdobyła jego zaufanie. Zaproponowała sprzedaż dusznego mieszkania w centrum i kupno domu na przedmieściu z ogrodem. Podobno znalazła świetną ofertę w dobrej