Wczesna wiosna

Wczesna wiosna

Malutka Zosia, czterolatka, przyglądała się nowemu, który niedawno pojawił się na ich podwórku. Był to siwy emeryt, siedzący na ławce. W ręku trzymał laskę, na którą opierał się jak jakiś czarodziej z bajki.

Zosia nie wytrzymała i zapytała:

Dziadku, czy pan jest czarodziejem?

Gdy usłyszała przeczącą odpowiedź, trochę się zasmuciła.

To po co panu ta laska? dopytywała się dziewczynka.

Potrzebna mi do chodzenia, żeby było łatwiej wyjaśnił Stanisław Wojciechowski i przedstawił się Zosi.

Czyli pan jest bardzo stary? znów zapytała ciekawska dziewczynka.

Według twoich miar stary, ale według moich jeszcze nie bardzo. Po prostu noga mnie boli, niedawno ją złamałem. Niefortunnie upadłem. Dlatego na razie chodzę z laską.

Wtedy wyszła babcia dziewczynki i, biorąc ją za rękę, poprowadziła do parku. Halina Nowak przywitała się z nowym sąsiadem, a on uśmiechnął się. Ale przyjaźń sześćdziesięciodwuletniego mężczyzny bardziej związała się z Zosią. Dziewczynka, czekając na babcię, wychodziła na podwórko trochę wcześniej i zdążyła opowiedzieć starszemu przyjacielowi wszystkie nowinki: o pogodzie, o tym, co babcia ugotowała na obiad, i o tym, że jej koleżanka chorowała tydzień temu

Stanisław zawsze częstował małą sąsiadkę dobrą czekoladką. I dziwił się, bo za każdym razem dziewczynka dziękowała, rozwinęła cukierka, odgryzała dokładnie połowę, a resztę starannie zawijała w papierek i chowała do kieszonki kurtki.

Dlaczego nie zjadłaś całej? Nie smakowała ci? pytał Stanisław.

Była pyszna. Ale muszę poczęstować też moją babcię odpowiadała Zosia.

Emeryt był wzruszony, więc następnym razem wręczył dziewczynce dwa cukierki. Ale malutka znów odgryzła pół i schowała resztę.

No to komu teraz zostawiasz? dopytywał się Stanisław, zdumiony oszczędnością dziecka.

Teraz można dać mamie i tacie. Chociaż sami mogą sobie kupić, ale bardzo się cieszą, jak ich ktoś poczęstuje tłumaczyła Zosia.

Aha, już rozumiem. Chyba macie bardzo zgodną rodzinę domyślił się sąsiad. Masz szczęście, dziewczynko. I dobre serce.

I moja babcia też ma dobre serce. Bo ona wszystkich bardzo kocha zaczęła opowiadać Zosia, ale babcia już wyszła z klatki i podała wnuczce rękę.

Ach, przy okazji, Stanisławie, dziękujemy za poczęstunki. Ale wnuczce, i mnie też, nie powinno się jeść słodyczy. Wybacz

No to co ja mam robić? Zagwozdka A co wam wolno? zapytał.

W domu mamy wszystko Dziękujemy, nic nie trzeba uśmiechnęła się babcia.

Nie, tak nie może być. Bardzo chcę was częstować. Poza tym nawiązuję dobre sąsiedzkie relacje i nie ukrywam tego zaśmiał się Stanisław.

W takim razie przechodzimy na orzechy. I jemy je tylko w domu, czystymi rękami. Dobrze? Halina mówiła już zarówno do sąsiada, jak i do wnuczki.

Zosia i Stanisław zgodnie pokiwali głowami, i następnym razem Halina już znajdowała w kieszonkach wnuczki kilka orzechów włoskich lub laskowych.

Ojej, moja mała wiewióreczka. Orzeszki nosi. A wiesz, że to teraz droga przyjemność, a dziadkowi potrzebne są leki, widzisz, że kuleje?

Wcale nie jest starym dziadkiem i nie kuleje. Noga mu się goi broniła przyjaciela Zosia. I na zimę chce nawet wrócić do nart.

Na narty? zdziwiła się babcia. No to brawo.

A kupicie mi narty, babciu? poprosiła Zosia. I będziemy ze Stanisławem razem jeździć. Obiecał mnie uczyć

Halina, spacerując z wnuczką po parku, zaczęła zauważać sąsiada, który energicznie maszerował po alejkach już bez laski.

Dziadku, ja z tobą! Zosia doganiała Stanisława i szła obok niego żwawo.

Poczekajcie no i na mnie spieszyła za wnuczką Halina.

Tak zaczęli chodzić we troje, i wkrótce Halinie spodobały się te spacery, a dla Zosi stały się wesołą zabawą. Jej energii można było pozazdrościć: zdążyła pobiegać, potańczyć przed starszymi na ścieżce, wdrapać się na ławkę, czekając na babcię i sąsiada, a potem znów szła obok, komenderując:

Raz-dwa, trzy-cztery! Twardy krok, patrz przed siebie!

Po spacerze babcia i sąsiad siadali na ławce na podwórku, a Zosia bawiła się z koleżankami, zawsze jednak dostając od Stanisława kilka orzeszków na pożegnanie.

Rozpieszczasz ją wstydziła się babcia. Zostawmy tę tradycję na święta. Bardzo proszę.

Stanisław opowiedział Halinie, że pięć lat temu został wdowcem i dopiero teraz udało mu się wymienić swoje trzypokojowe mieszkanie na dwa: kawalerkę, do której się przeprowadził, i dwupokojowe dla rodziny syna.

Podoba mi się tu. I choć nie jestem zbyt towarzyski, to jednak dobrze mieć kogoś blisko, zwłaszcza w sąsiedztwie.

Dwa dni później do drzwi Stanisława zadzwoniono. Zobaczył w progu Zosię i Halinę z talerzem pierogów.

My też chcemy pana poczęstować powitała go Halina.

A czy ma pan czajnik? zapytała Zosia.

Oczywiście, jaka radość! Stanisław szeroko otworzył drzwi.

Przy herbacie wszystkim było przytulnie i ciepło. Potem Zosia z zainteresowaniem oglądała biblioteczkę i kolekcję obrazów sąsiada, a Halina obserwowała radość wnuczki i cierpliwość, z jaką Stanisław opowiadał jej o każdym obrazie.

A moje wnuki mieszkają daleko I już są studentami. Tęsknię dodał Stanisław. A twoja babcia jeszcze taka młoda!

Pogłaskał dziewczynkę i podał jej ołówek oraz kartkę.

Ja dopiero od dwóch lat jestem na emeryturze i nie mam czasu się nudzić Halina wskazała oczami na wnuczkę. Poza tym córka już czeka na drugie dziecko. Mamy szczęście, że mieszkamy w sąsiednich klatkach. Tak się udało. Praktycznie razem.

Całe lato sąsiedzi się spotykali, a na zimę babcia, jak obieca