Wróciłam do domu – ani męża, ani jego rzeczy

Wróciła do domu ani męża, ani jego rzeczy.

No i co tak na mnie patrzysz? zaśmiała się Zosia. Staś po prostu chciał mi udowodnić, że jest porządnym facetem. Tylko tyle.

Co pani mówi?

Czystą prawdę, kochanie przeciągnęła była żona Stasia.

Nic nie rozumiem zmieszała się Alina.

A! O, i Staś on ci wszystko wytłumaczy skinęła głową w stronę wejścia.

Mama wychowała Alinę jak delikatny, cenny kwiat.

Anna Ewa była kobietą twardą, zarządzała własną tartakową firmą żelazną ręką.

Lecz w rozmowach z jedyną córką stawała się inną osobą głos jej łagodniał, a oczy nabierały ciepła.

Tak wyrosła Alina delikatna, krucha, ufna.

Nie znała prawdziwego cierpienia, chodziła do zwykłej i muzycznej szkoły, z radością ucząc się gry na fortepianie.

Nie stała się wielką pianistką, ale została świetną nauczycielką.

Pozostało tylko dobrze wyjść za mąż, i szybko znalazł się kandydat przystojny Władysław.

Dbał o nią, wydając swoją niezbyt wysoką pensję kierowcy.

Mówił takie słowa, patrzył w oczy z takim uczuciem

Tylko mamie jakoś się nie spodobał.

Leń i głupek! orzekła Anna Ewa.

Mamo, ale ja go kocham niebieskie oczy Aliny wypełniły się łzami.

Dobrze, dobrze matka szybko ustąpiła. Tylko będziecie mieszkać ze mną!

W ich przestronnym, trzypokojowym mieszkaniu było miejsce dla wszystkich, a nowo poślubiony mąż nie miał nic przeciwko życiu z teściową, która większość dni spędzała w pracy.

On sam nie miał grosza przy duszy.

Troskliwy i czuły Władysław wkrótce po ślubie pokazał swoje prawdziwe oblicze: pił, włóczył się, zaczął podnosić głos na młodą żonę.

W obecności teściowej jeszcze próbował się kontrolować, ale i to nie do końca.

Alina uparcie nie chciała widzieć wad męża.

Dokładnie dziewięć miesięcy po ślubie urodziła synka, Leszka, i cieszyła się, że mają prawdziwą rodzinę.

Chłopiec był chorowity, wymagał wiele uwagi, a Władysław wściekał się coraz bardziej.

Znosiła to, mając nadzieję na poprawę.

Cierpliwość skończyła się, gdy niespodziewanie umarła mama, która ledwie rok cieszyła się wnukiem.

Pogrzebem zajął się dawny przyjaciel Anny Ewy, Jerzy Stanisławowicz.

Władysław przez te dni w ogóle nie pojawiał się w domu, a gdy w końcu przyszedł, w przedpokoju czekały na niego torby z rzeczami.

Próbował grozić sądami i podziałem majątku.

Alina nie reagowała.

Dzięki Jerzemu Stanisławowiczowi dosłownie wyrzucił byłego męża za drzwi.

Jako doświadczony prawnik nie dopuścił do podziału majątku.

Więcej już go ani jego syna nie widziała.

Oczywiście, Alina nie umiałaby prowadzić tartaku zajęli się tym specjaliści, zatrudnieni przez tego samego Jerzego.

Tak więc nagle zmniejszona rodzina Aliny nie musiała się o nic martwić.

Przeżycie straty matki i rozwodu było dla Aliny trudne nie miała przyjaciół ani krewnych.

Ale miała synka, który potrzebował jej miłości na nim skupiła całą uwagę.

O innych mężczyznach (Jerzy się nie liczył) nie chciała nawet myśleć.

Tego dnia wyszli z przychodni dziecięcej z pięcioletnim Leszkiem, bezskutecznie próbując schronić się przed deszczem pod dużym parasolem.

Czekanie w budynku nie miało sensu ulewa nie miała się szybko skończyć. Alina nie jeździła samochodem, a taksówki nie dało się złapać wszystkie zajęte.

Postanowili zaryzykować.

Wskakujcie szybko! zanim przeszli dwadzieścia metrów, obok zatrzymał się samochód, a kierowca, wychylając się, otworzył tylne drzwi. No już, tu nie można stać!

Alinie nawet nie przyszło do głowy, że to może być niebezpieczne rozpoznała mężczyznę. Widywali się na korytarzach przychodni, gdzie przyprowadzał swojego syna w wieku Leszka.

Dziękuję! gorąco podziękowała Stanisławowi po podróży (w drodze oczywiście się przedstawili).

Proszę bardzo! uśmiechnął się wesoło. A telefonik byś zostawiła?

Od razu się spięła.

Przepraszam, ale z żonatymi mężczyznami się nie umawiam i nie słuchając go dalej, z synem weszła do klatki.

Nie spodziewała się, że tak szybko znów się spotkają, ale następnego dnia Stanisław czekał na nich pod blokiem.

Nie jestem żonaty zamiast powitania podał jej akt rozwodu. Rozeszli się miesiąc wcześniej.

Czy była zmęczona samotnością? Stanisław był zbyt radosny i opiekuńczy? A może Leszek od razu go polubił?

Później nie mogła zrozumieć, dlaczego zgodziła się, by nowy znajomy poszedł z nimi na spacer, a potem na kolację.

Od tamtej pory widywali się prawie codziennie, a ona zakochała się w nim coraz bardziej.

Tak bardzo, że nawet nie zdziwiła się, gdy po miesiącu oświadczył się jej.

To było logiczne. Przecież on też ją kochał, a w Leszku przepadał.

Stosunek syna do narzeczonego był decydujący. Chłopiec uwielbiał Stanisława i jeszcze przed ślubem nazywał go tatą.

Tata nie protestował, a ona się po prostu cieszyła.

Oczywiście, po ślubie Stanisław zaproponował adopcję Leszka.

Zawsze marzyłem o dwóch synach powiedział, po czym nagle spochmurniał.

Alina współczująco pogłaskała go po ramieniu. Wiedziała, że była żona, znalazłszy sobie bogatego kochanka, nie pozwalała Stanisławowi widywać się z synem, co go bardzo bolało.

Tak oto już trzy miesiące po poznaniu stali się prawdziwą rodziną.

Jedyną rzeczą, którą ukrywała przed mężem, była jej prawdziwa sytuacja finansowa.

Tartak, choć niewielki, a zyski dzielono na trzech (tak ustalili z nowymi wspólnikami), wciąż przynosił spore pieniądze.

Alina odkładała je na edukację syna, na mieszkanie dla niego i tak dalej. Wszystkie oszczędności były tylko dla niego!

I nie było potrzeby, by mąż o tym wiedział.

Tak nauczył ją Jerzy Stanisławowicz, który niestety wyjechał na emeryturę nad morze.

Jeśli Stanisław coś podejrzewał, to tego nie okazywał.

Niestety, ta sielanka