Podczas gdy Katya płaciła, Sergei się oddalał. Gdy zaczęła układać zakupy, on wyszedł. Po opuszczeniu sklepu, Katya natrafiła na Sergeia, który palił papierosa.

Dzisiaj miałam dziwny dzień. Kiedy Kasia płaciła w sklepie, Szymon stał z boku, jakby go to nic nie obchodziło. Gdy zaczęła pakować zakupy, po prostu wyszedł. Na zewnątrz zastałam go palącego papierosa na chodniku.

Szymon, weź te torby, proszę poprosiłam, podając mu dwie ciężkie reklamówki.

Spatrzył na mnie, jakbym kazała mu zrobić coś nielegalnego, i zapytał zdziwiony:
A ty co?

Zamarłam. Co miałoby znaczyć a ty co? Przecież to naturalne, że mężczyzna pomaga. Dziwne, gdy kobieta dźwiga ciężkie siaty, a on idzie z pustymi rękami.

Są bardzo ciężkie powiedziałam cicho.
No i? odpychał torby, uparcie się broniąc.

Wiedział, że zaczynam wściekać się, ale przez swoją upartość nie chciał ustąpić. Ruszył szybko przed siebie, pewny, że nie dogonię go z zakupami. *Co ja, jakiś tragarz jestem? Albo służący? Jestem facetem! To ja decyduję, czy coś noszę. Niech sobie sama dźwiga, nie umrze!* myślał. Dzisiaj po prostu chciał mnie upokorzyć.

Szymon, dokąd idziesz? Weź torby! krzyknęłam, ledwo powstrzymując łzy.

Rzeczywiście były ciężkie to on napakował wózek po brzegi. Do domu mieliśmy tylko pięć minut, ale z tymi siatkami droga wydawała się nieskończona.

Szukałam nadziei, że zawróci, że to tylko głupi żart. Ale nie oddalał się coraz bardziej. Chciałam rzucić wszystko, ale jakoś dotarłam. W końcu usiadłam na ławce przed klatką, wyczerpana. Dusza bolała, ale nie płakałam nie godzi się wyć na ulicy. Zjeść to jednak? Nie. To nie była zwykła obraza. To było celowe upokorzenie. A on, który przed ślubem był taki czuły… Wiedział, co robi.

Dzień dobry, Kasiu! Usłyszałam głos sąsiadki, pani Marii.
Dzień dobry… Uśmiechnęłam się sztucznie.

Pani Maria, mieszkała piętro niżej i znała jeszcze moją babcię. Po jej śmierci stała się moją jedyną rodziną matka mieszkała w innym mieście z nowym mężem, a ojciec dawno zniknął z życia.

Postanowiłam oddać jej zakupy. Jej emerytura była krótka, a ja lubiłam ją rozpieszczać smakołykami.
Chodźmy, pomogę pani zanieść powiedziałam, znów biorąc ciężkie siaty.

W jej kuchni zostawiłam wszystko, mówiąc, że to dla niej. Gdy zobaczyła śledzie, pasztet, brzoskwinie w syropie i inne drobiazgi, których nie mogła sobie często pozwolić, aż się wzruszyła. Pocałowałyśmy się na pożegnanie, a ja wróciłam do domu.

Szymon wyszedł z kuchni, coś przeżuwając.
A gdzie torby? zapytał, jakby nic się nie stało.
Jakie torby? odpowiedziałam spokojnie. Te, które mi pomogłeś nieść?
No weź, nie przesadzaj! zaśmiał się nerwowo. Złościłaś się?
Nie odparłam. Po prostu wyciągnęłam wnioski.

Zesztywniał. Spodziewał się krzyku, awantury, łez… Ale ta cisza go przeraziła.
Jakie wnioski?
Nie mam męża westchnęłam. Myślałam, że wyszłam za mąż, a tu okazało się, że za dzieciaka.
Nie rozumiem udawał obrażonego.
Nie rozumiesz? Spojrzałam mu prosto w oczy. Chcę mężczyzny. A ty, widzę, chcesz kobiety, która będzie mężczyzną. Przerwałam na chwilę. Więc chyba potrzebujesz męża.

Zaczerwienił się ze złości, pięści mu się zaciOtworzyłam drzwi i wskazałam mu wyjście, wiedząc, że to koniec.